Art. 1 wskazuje zakres spraw regulowanych przez ustawę o dokumentach paszportowych. Przepis ma charakter porządkujący: nie opisuje szczegółowej procedury, lecz wylicza najważniejsze obszary, które obejmują przepisy ustawy.

Ustawa określa przede wszystkim osoby uprawnione do posiadania dokumentów paszportowych, a także rodzaje tych dokumentów, ich formę i okresy ważności. Reguluje również zakres danych zamieszczanych w dokumentach oraz zasady ich wydawania i odbioru. Wskazuje ponadto, kiedy i na jakich zasadach może dojść do odmowy wydania dokumentu, jego unieważnienia albo stwierdzenia nieważności.

Osobny zakres obejmują sytuacje związane z utratą, uszkodzeniem i fizycznym anulowaniem dokumentów paszportowych, a także z nieuprawnionym wykorzystaniem danych osobowych. Przepis obejmuje również Rejestr Dokumentów Paszportowych, określając, że ustawa reguluje zakres gromadzonych w nim danych oraz zasady prowadzenia rejestru. Z tym wiążą się zasady udostępniania danych z rejestru i dokumentacji związanej z dokumentami paszportowymi.

Znaczenie praktyczne art. 1 polega na wskazaniu pełnego katalogu tematów objętych ustawą. Obejmuje on zarówno sam dokument paszportowy i związane z nim czynności, jak i dane oraz dokumentację przetwarzane w ramach systemu paszportowego. Przepis wyznacza także zakres kompetencji ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw informatyzacji, ministra właściwego do spraw zagranicznych, wojewodów oraz konsulów Rzeczypospolitej Polskiej. Kompetencje tych organów dotyczą spraw wskazanych w pkt 4-9, czyli wydawania, odbioru, odmowy wydania, unieważniania i stwierdzania nieważności dokumentów, postępowania w razie określonych problemów z dokumentem, a także rejestru, danych i dokumentacji.

o dokumentach paszportowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/350/text/U/D20220350Lj.pdf

Przepis określa **formę i podstawowe elementy dokumentów paszportowych**. Dokument paszportowy ma postać książeczki. Jej stałymi częściami są okładka, strony przeznaczone na wpisy i informacje urzędowe oraz strony służące do zamieszczania wiz i stempli kontroli granicznej. Oznacza to, że książeczka paszportowa obejmuje zarówno elementy związane z identyfikacją i obsługą dokumentu, jak i miejsca przeznaczone do dokonywania określonych wpisów lub oznaczeń.

Przepis rozróżnia także dwa rodzaje stron związanych z personalizacją dokumentu. W zależności od rodzaju dokumentu jest to **strona personalizacyjna**, czyli strona przeznaczona do personalizacji, albo strona przeznaczona na wklejenie naklejki personalizacyjnej. Rozwiązanie to pozwala wskazać, w jaki sposób dana książeczka zawiera informacje personalizacyjne.

Książeczka paszportu, paszportu dyplomatycznego i paszportu służbowego posiada stronę personalizacyjną. Inaczej ukształtowano książeczkę paszportu tymczasowego, która posiada stronę przeznaczoną na wklejenie naklejki personalizacyjnej. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na określeniu jednolitej, książeczkowej formy dokumentów oraz na wskazaniu różnicy konstrukcyjnej między zwykłym paszportem, paszportem dyplomatycznym i służbowym a paszportem tymczasowym. Z przepisu wynika również, że strony dotyczące wiz, stempli kontroli granicznej, wpisów i informacji urzędowych stanowią elementy książeczki obok strony związanej z personalizacją.

Przepis określa, z jakich warstw składają się poszczególne rodzaje dokumentów paszportowych oraz w jaki sposób można potwierdzić wiarygodność zamieszczonych w nich danych. Rozróżnia przy tym dokumenty wyposażone w warstwę elektroniczną od dokumentu, który ma wyłącznie warstwę graficzną.

Zgodnie z ust. 1 paszport, paszport dyplomatyczny i paszport służbowy posiadają dwie warstwy: graficzną oraz elektroniczną. Warstwa graficzna obejmuje dane przedstawione w dokumencie w postaci widocznej. Warstwa elektroniczna zawiera dane zapisane w formie elektronicznej, do których odnosi się ust. 2.

Ustęp 2 wskazuje funkcję elektronicznej warstwy tych dokumentów. Wiarygodność danych zamieszczonych w warstwie graficznej można potwierdzić przez porównanie ich z danymi umieszczonymi w warstwie elektronicznej. Przepis nie ustanawia odrębnego sposobu takiego porównania, lecz wskazuje samą możliwość wykorzystania zgodności obu zapisów do potwierdzenia wiarygodności danych.

Odmiennie uregulowano konstrukcję paszportu tymczasowego. Zgodnie z ust. 3 posiada on wyłącznie warstwę graficzną, a więc nie obejmuje warstwy elektronicznej przewidzianej dla paszportu, paszportu dyplomatycznego i paszportu służbowego. W konsekwencji mechanizm porównania danych opisany w ust. 2 dotyczy dokumentów wymienionych w ust. 1, natomiast nie odnosi się do paszportu tymczasowego. Przepis jasno oddziela zatem standard dokumentów dwuwarstwowych od konstrukcji paszportu tymczasowego.

Przepis określa, jakie informacje muszą znaleźć się w warstwie graficznej na stronie personalizacyjnej paszportu, paszportu dyplomatycznego i paszportu służbowego. Dane podzielono na dwie grupy: dotyczące osoby oraz dotyczące dokumentu.

W pierwszej grupie wymieniono: nazwisko, imię lub imiona, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, płeć, numer PESEL oraz wizerunek twarzy. Przewidziano również odwzorowanie własnoręcznego podpisu osoby, która ukończyła 12. rok życia. Jeżeli osoba nie może złożyć podpisu, zamiast jego odwzorowania zamieszcza się informację o jego braku. Oznacza to, że przepis uwzględnia zarówno wiek osoby, jak i sytuację, w której podpisanie dokumentu nie jest możliwe.

Druga grupa obejmuje informacje identyfikujące sam dokument: oznaczenie jego rodzaju, kraj wydania, serię i numer, datę wydania, datę ważności oraz nazwę organu wydającego. Zestawienie tych danych pozwala odróżnić dokument od innych dokumentów paszportowych i ustalić podstawowe informacje o jego wydaniu oraz okresie obowiązywania.

Przepis szczegółowo reguluje także sposób wpisywania miejsca urodzenia położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dokumencie paszportowym miejscowość podaje się w brzmieniu wynikającym z przepisów dotyczących urzędowych nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych, obowiązującym w dniu złożenia wniosku o wydanie dokumentu paszportowego. Znaczenie praktyczne ma więc nie tylko sama treść danych, lecz także ich aktualne, urzędowe brzmienie w chwili składania wniosku.

Przepis określa zasady zamieszczania w paszporcie dyplomatycznym informacji dotyczących jego posiadacza. Informacje te są umieszczane w warstwie graficznej dokumentu, czyli w jego układzie przewidzianym dla określonych wpisów i danych.

Zgodnie z ust. 1 uprawnienie to przysługuje ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych. W paszporcie może on zamieścić, w formie wpisu, informację o jednym z elementów wskazanych w przepisie:

- stopniu dyplomatycznym,
- funkcji,
- stanowisku,
- tytule posiadacza paszportu dyplomatycznego.

Wpis może zostać umieszczony na stronach przeznaczonych na wpisy i informacje urzędowe albo na stronach przeznaczonych na zamieszczanie wiz i stempli kontroli granicznej. Oznacza to, że przepis wskazuje zarówno organ właściwy do dokonania wpisu, jak i dopuszczalne miejsca jego zamieszczenia oraz zakres informacji, których wpis może dotyczyć.

Ust. 2 przewiduje szczególną możliwość dokonania kolejnego wpisu w zakresie określonym w ust. 1. W uzasadnionych przypadkach może go dokonać konsul, ale wyłącznie za zgodą ministra właściwego do spraw zagranicznych. Zgoda ta jest więc warunkiem skorzystania z tego wyjątku. Przepis nie przyznaje konsulowi ogólnego uprawnienia do samodzielnego dokonywania takich wpisów, lecz wiąże je z konkretną sytuacją, kolejnym wpisem i uprzednią zgodą wskazanego ministra. W praktyce regulacja porządkuje sposób potwierdzania w paszporcie dyplomatycznym statusu zawodowego lub tytułu jego posiadacza oraz określa, kto i na jakich zasadach może dokonać takiej czynności.

Przepis określa zasady dokonywania w paszporcie wpisu potwierdzającego status osoby, o której mowa w art. III ust. 3 Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych. Wpis umieszcza Minister Obrony Narodowej w warstwie graficznej paszportu, na stronach przeznaczonych na wpisy i informacje urzędowe. Minister prowadzi również rejestr wpisów, w formie papierowej albo elektronicznej.

**Rejestr obejmuje trzy grupy informacji:**
- dane osoby, której dotyczy wpis, w tym jej imię lub imiona, nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL, serię i numer paszportu oraz określony status;
- dane dotyczące samego wpisu, czyli datę złożenia wniosku, numer i datę dokonania wpisu, datę jego ważności oraz datę uchylenia;
- dodatkowe dane, jeżeli osoba jest członkiem rodziny żołnierza lub członka personelu cywilnego wyjeżdżającego w celach służbowych za granicę. W takim przypadku rejestr zawiera imię lub imiona i nazwisko tej osoby oraz jej numer PESEL.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu wpisu w paszporcie z urzędową ewidencją informacji o tym wpisie. Rejestr pozwala odnotować nie tylko dokonanie wpisu, lecz także okres jego ważności i późniejsze uchylenie. Szczegółowe zasady postępowania, wymagane dokumenty, wzór wniosku, wzór wpisu oraz sposób jego uchylenia zostaną określone w rozporządzeniu wydanym przez Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Regulacja ma służyć ujednoliceniu wniosków i postępowania, zapewnieniu niezbędnych informacji oraz prawidłowemu prowadzeniu rejestru.

Przepis określa zakres danych, które muszą zostać zamieszczone w warstwie elektronicznej paszportu, paszportu dyplomatycznego i paszportu służbowego. Regulacja obejmuje zarówno informacje identyfikujące osobę, jak i dane dotyczące samego dokumentu.

Wśród danych osobowych wymieniono nazwisko, imię lub imiona, datę urodzenia, obywatelstwo, płeć, numer PESEL, wizerunek twarzy oraz odciski palców albo informację o ich braku. Dane dokumentu obejmują oznaczenie jego rodzaju, oznaczenie kraju wydania, serię i numer oraz datę ważności wraz z danymi ją uwierzytelniającymi.

Przepis przewiduje wyjątek dotyczący odcisków palców. Nie zamieszcza się ich w warstwie elektronicznej dokumentu wydawanego osobie, która nie ukończyła 12. roku życia, a także osobie, od której pobranie odcisków palców jest fizycznie niemożliwe. W takich przypadkach w zakresie danych osobowych pozostaje informacja o braku odcisków palców.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu zamkniętego zestawu danych przeznaczonych do zapisania elektronicznie oraz na określeniu sytuacji, w których odciski palców nie są umieszczane. Dotyczy to trzech rodzajów dokumentów: paszportu, paszportu dyplomatycznego i paszportu służbowego.

Przepis określa okres ważności paszportu w zależności od wieku osoby, której dokument został wydany, oraz od tego, czy chodzi o drugi paszport wydany na podstawie art. 46. Kluczowe znaczenie ma wiek posiadacza w chwili wydania dokumentu.

Paszport wydany osobie, która ukończyła 12. rok życia, zachowuje ważność przez **10 lat od daty wydania**. W przypadku osoby, która nie ukończyła 12. roku życia, okres ten wynosi **5 lat od daty wydania**. Przepis wprowadza więc dwa podstawowe terminy ważności, uzależnione od granicy 12 lat.

Odrębnie uregulowano drugi paszport wydany tej samej osobie na podstawie art. 46. Taki dokument jest ważny przez **3 lata od daty wydania**, niezależnie od tego, czy jego posiadacz ukończył 12. rok życia. Jest to szczególny, krótszy termin ważności przypisany drugiemu paszportowi.

W praktyce przepis pozwala ustalić termin ważności dokumentu na podstawie dwóch informacji: wieku osoby w chwili wydania paszportu oraz tego, czy jest to pierwszy paszport, czy drugi paszport wydany na podstawie art. 46. Każdy z określonych okresów liczy się od daty wydania dokumentu, a nie od innego zdarzenia. Aby ustalić końcowy termin ważności, należy zatem zastosować właściwy okres do daty wskazanej jako data wydania paszportu.

Przepis określa okres ważności dwóch rodzajów dokumentów, paszportu dyplomatycznego oraz paszportu służbowego. Każdy z tych dokumentów jest ważny przez czas wskazany w jego treści, jednak wskazany okres nie może przekroczyć 10 lat od daty wydania dokumentu.

Regulacja wprowadza więc dwa elementy określające ważność paszportu. Pierwszym jest konkretny okres zapisany w samym dokumencie. Drugim, nadrzędnym ograniczeniem, jest maksymalny termin 10 lat liczony od daty jego wydania. Oznacza to, że treść dokumentu może określać jego ważność na czas krótszy niż 10 lat, ale nie może ustanowić ważności wykraczającej poza ten limit.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że dla ustalenia, czy paszport dyplomatyczny albo służbowy pozostaje ważny, należy uwzględnić zarówno okres wskazany w dokumencie, jak i datę jego wydania. Ważność kończy się wraz z upływem terminu określonego w dokumencie, a w każdym przypadku nie może trwać dłużej niż 10 lat od dnia wydania. Zasada ta odnosi się w jednakowy sposób do obu wymienionych rodzajów paszportów.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o dokumentach paszportowych. Jego znaczenie polega na tym, że wskazuje, jak należy rozumieć poszczególne określenia w dalszych regulacjach, co ułatwia ustalenie zakresu praw i obowiązków związanych z dokumentami paszportowymi.

„Dokument paszportowy” obejmuje paszport, paszport tymczasowy, paszport dyplomatyczny oraz paszport służbowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Przepis rozróżnia także blankiet dokumentu paszportowego, czyli niespersonalizowaną książeczkę, oraz naklejkę personalizacyjną, przeznaczoną do wklejenia do paszportu tymczasowego. „Personalizacja” oznacza wpisanie do takiego blankietu danych osoby oraz danych dotyczących dokumentu przez uprawniony podmiot. Z personalizacją powiązano „datę wydania dokumentu paszportowego”, którą jest data personalizacji.

W przepisie określono również dane biometryczne, jako wizerunek twarzy i odciski palców, a także „odbiór dokumentu paszportowego”, czyli datowane przyjęcie spersonalizowanego dokumentu przez osobę uprawnioną. „Posiadaczem” jest osoba, której dane zawiera odebrany dokument, natomiast „wnioskodawcą” może być osoba składająca wniosek dla siebie albo dla innej osoby.

Definicja „organu paszportowego” obejmuje ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw zagranicznych, wojewodę i konsula. „Status” gromadzi informacje między innymi o blankietach, przebiegu wniosku, personalizacji, doręczeniu, historii dokumentu oraz ograniczeniach prawa do jego posiadania. Przepis wyjaśnia też, kiedy dokument jest uszkodzony, oraz ujmuje „wydanie dokumentu paszportowego” jako cały ciąg czynności od przyjęcia wniosku do personalizacji dokumentu. Definicje te mają praktyczne znaczenie przy ocenie, na jakim etapie znajduje się dokument lub sprawa oraz kogo dotyczą poszczególne czynności.

Przepis określa podstawowe znaczenie dokumentu paszportowego, wskazując trzy funkcje, które pełni on jednocześnie. Po pierwsze, dokument paszportowy uprawnia jego posiadacza do przekraczania granicy. Oznacza to, że przepis wiąże z tym dokumentem możliwość przekroczenia granicy, bez określania w tym miejscu dodatkowych warunków, procedur ani wyjątków.

Po drugie, dokument paszportowy potwierdza obywatelstwo polskie osoby, która się nim posługuje. Jest więc dokumentem odnoszącym się nie tylko do samego przekraczania granicy, lecz także do statusu posiadacza jako obywatela polskiego.

Po trzecie, dokument paszportowy potwierdza tożsamość posiadacza. Przepis wskazuje zatem, że dokument służy do powiązania przedstawianego dokumentu z konkretną osobą. W praktyce jego znaczenie obejmuje łącznie **przekraczanie granicy, potwierdzenie obywatelstwa polskiego oraz potwierdzenie tożsamości**.

Każda z tych funkcji została wymieniona wprost i dotyczy tego samego dokumentu oraz jego posiadacza. Przepis nie rozróżnia w tym zakresie rodzajów dokumentów paszportowych, nie opisuje ich zawartości ani sposobu wydawania. Nie określa również, w jakich konkretnie sytuacjach dokument może być używany lub jakie czynności należy wykonać przed przekroczeniem granicy. Jego znaczenie polega przede wszystkim na zdefiniowaniu skutków i podstawowej roli dokumentu paszportowego: jest on jednocześnie dokumentem związanym z podróżą przez granicę oraz dokumentem potwierdzającym obywatelstwo polskie i tożsamość osoby, która go posiada.

Przepis ustanawia podstawową zasadę dotyczącą statusu dokumentów paszportowych: stanowią one własność Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że dokument paszportowy jest przypisany do państwa jako właściciela, a nie do osoby, której dane lub uprawnienia są z nim związane. Samo posługiwanie się dokumentem albo jego posiadanie nie zmienia wskazanego w przepisie prawa własności.

Znaczenie tego unormowania polega na jednoznacznym określeniu, do kogo należą dokumenty paszportowe. Przepis nie opisuje procedury wydawania dokumentu, zasad korzystania z niego ani obowiązków osoby, która się nim posługuje. Nie rozstrzyga także innych kwestii związanych z dokumentami paszportowymi. Wprowadza natomiast wyraźną regułę własnościową, która obejmuje dokumenty paszportowe jako kategorię.

W praktyce przepis wskazuje, że dokument paszportowy nie jest rzeczą należącą do jego użytkownika w sensie własnościowym. Osoba, której dokument dotyczy, może być z nim związana w sposób określony w innych przepisach, jednak art. 4 przesądza, że właścicielem dokumentu pozostaje Rzeczpospolita Polska. Dzięki temu status dokumentu jest określony niezależnie od tego, kto faktycznie się nim posługuje.

Przepis określa podstawowe zasady dotyczące prawa obywatela polskiego do posiadania dokumentu paszportowego. Zgodnie z ust. 1 prawo to przysługuje każdemu obywatelowi polskiemu. Oznacza to, że sam status obywatela polskiego jest wskazany jako podstawa tego uprawnienia, a przepis nie uzależnia go od dodatkowych przesłanek.

Ust. 2 wprowadza zasadę, że obywatel polski może posiadać **jeden ważny dokument paszportowy**. Ograniczenie dotyczy liczby dokumentów pozostających jednocześnie w stanie ważności. Jednocześnie przepis przewiduje możliwość odstępstwa od tej zasady, jeżeli wynika ono z innego przepisu ustawy. Wyjątek nie jest więc ustanowiony bezpośrednio w tym artykule, lecz może wynikać z dalszych regulacji ustawy.

Ust. 3 zabezpiecza prawo do posiadania dokumentu paszportowego przed dowolnym pozbawieniem albo ograniczeniem. Takie działanie jest dopuszczalne wyłącznie w przypadkach określonych w ustawie. Przepis wskazuje tym samym, że sama decyzja o ograniczeniu lub odebraniu tego prawa musi mieć podstawę ustawową, a zakres możliwych ingerencji wyznaczają przepisy ustawy.

W praktyce art. 5 tworzy trzy elementy konstrukcji tego prawa: powszechne przysługiwanie go obywatelom polskim, zasadę posiadania jednego ważnego dokumentu oraz wymóg ustawowej podstawy dla wyjątków i ograniczeń. Poza przypadkami wskazanymi w ustawie prawo to nie może zostać ograniczone ani odebrane.

Przepis określa, które organy są uprawnione do wydawania poszczególnych rodzajów dokumentów paszportowych. Podstawowa kompetencja została przyznana wojewodzie i konsulowi. Organy te wydają paszporty oraz paszporty tymczasowe, a więc dokumenty wskazane w ust. 1.

Odrębne zasady dotyczą dokumentów związanych z wykonywaniem zadań zagranicznych państwa. Paszporty dyplomatyczne oraz paszporty służbowe Ministerstwa Spraw Zagranicznych, określone w przepisie jako „paszporty służbowe”, wydaje minister właściwy do spraw zagranicznych. Oznacza to, że w odniesieniu do tych dwóch kategorii dokumentów właściwość została skupiona w jednym organie, niezależnie od ogólnej zasady dotyczącej paszportów i paszportów tymczasowych.

Przepis przewiduje również szczególną możliwość działania ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W wyjątkowych przypadkach może on wydać paszport albo paszport tymczasowy. Jedną z przykładowych przesłanek takiego działania jest ważny interes państwa, przy czym użycie sformułowania „w tym” wskazuje, że nie jest to jedyny przypadek objęty tą regulacją. Uprawnienie ministra ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie paszportu oraz paszportu tymczasowego, nie obejmuje natomiast paszportów dyplomatycznych ani paszportów służbowych.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozdzieleniu kompetencji między organy oraz wskazaniu sytuacji, w której dokument może zostać wydany przez organ inny niż wojewoda lub konsul. Zasadą jest działanie organów wskazanych w ust. 1, natomiast wydanie dokumentu przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych stanowi odstępstwo uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami.

Przepis określa, które organy są odpowiedzialne za personalizację poszczególnych rodzajów dokumentów paszportowych. Personalizacja obejmuje paszporty, paszporty dyplomatyczne, paszporty służbowe oraz paszporty tymczasowe, przy czym zakres właściwości organów jest różny w zależności od rodzaju dokumentu.

W przypadku **paszportów, paszportów dyplomatycznych i paszportów służbowych** właściwy jest minister właściwy do spraw wewnętrznych. Oznacza to, że wszystkie trzy wymienione rodzaje dokumentów są personalizowane przez ten sam organ.

Odmiennie uregulowano personalizację **paszportów tymczasowych**. Mogą się nią zajmować trzy kategorie organów: konsul, wojewoda albo minister właściwy do spraw wewnętrznych. Przepis nie różnicuje wprost zakresu ich działania ani nie wskazuje kolejności, w jakiej organy te miałyby wykonywać tę czynność. Z jego treści wynika natomiast, że personalizacja paszportu tymczasowego nie jest przypisana wyłącznie jednemu organowi.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na jasnym wskazaniu podmiotów uprawnionych do personalizacji dokumentów. Dla zwykłych paszportów, paszportów dyplomatycznych i paszportów służbowych jest to jeden organ, natomiast w odniesieniu do paszportów tymczasowych krąg właściwych organów jest szerszy. Rozróżnienie to pozwala ustalić, kto odpowiada za personalizację konkretnego dokumentu.

Przepis określa, kto odpowiada za zapewnienie podstawowych materiałów wykorzystywanych przy wydawaniu dokumentów paszportowych. Obowiązek ten został przypisany ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Obejmuje on dwa odrębne rodzaje blankietów: blankiety dokumentów paszportowych oraz blankiety naklejek personalizacyjnych.

Znaczenie przepisu polega przede wszystkim na jednoznacznym wskazaniu podmiotu odpowiedzialnego za zapewnienie tych blankietów. Ustawa nie pozostawia tej kwestii nieokreślonej ani nie przypisuje jej ogólnie organom zajmującym się dokumentami paszportowymi, lecz wskazuje konkretną funkcję ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Sformułowanie „zapewnia” odnosi się zarówno do blankietów samych dokumentów paszportowych, jak i do blankietów naklejek personalizacyjnych, które zostały wymienione osobno.

Praktycznie przepis wyznacza zakres odpowiedzialności ministra w odniesieniu do zaplecza niezbędnego do sporządzania dokumentów paszportowych i naklejek personalizacyjnych. Nie określa natomiast sposobu realizacji tego obowiązku, liczby blankietów, terminów ich zapewnienia ani wymagań technicznych. Reguluje więc przede wszystkim właściwość organu i przedmiot jego działania, a nie szczegółową organizację procesu zapewniania blankietów.

Paszporty

Paszporty w przepisach

o dokumentach paszportowych16 przepisów