Pasażerska żegluga krajowa

Pasażerska żegluga krajowa to określony rodzaj żeglugi morskiej, wyróżniony ze względu na charakter przewozu, akwen oraz trasę rejsu. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o bezpieczeństwie morskim” i służy do wskazania, jakie rejsy pasażerskie są objęte tym określeniem na potrzeby stosowania przepisów ustawy.

Aby daną działalność można było zakwalifikować jako pasażerską żeglugę krajową, muszą być spełnione łącznie trzy podstawowe przesłanki:

• rejs odbywa się na wodach morskich,
• jest wykonywany przez statek pasażerski,
• statek przemieszcza się pomiędzy portami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej.

Oznacza to, że znaczenie ma nie tylko przewóz osób, lecz także rodzaj statku i miejsce wykonywania żeglugi. Statek musi mieć charakter pasażerski, a trasa powinna łączyć polskie porty morskie. Sam fakt, że na statku znajdują się pasażerowie, nie wystarcza więc do uznania konkretnego rejsu za pasażerską żeglugę krajową. Istotne jest również, aby żegluga była prowadzona na wodach morskich, a nie na innych akwenach.

Określenie „krajowa” odnosi się w tej definicji do przebiegu trasy pomiędzy portami morskimi znajdującymi się w Polsce. Nie opisuje ono wyłącznie miejsca rozpoczęcia rejsu ani samego przeznaczenia statku, lecz wskazuje na relację między portami, które statek łączy. Definicja obejmuje zatem żeglugę pasażerską, której punktem odniesienia są polskie porty morskie.

W praktyce pojęcie to pomaga ustalić zakres stosowania regulacji dotyczących bezpieczeństwa morskiego wobec określonego rodzaju przewozów i rejsów. Ułatwia rozróżnienie pasażerskiej żeglugi krajowej od innych form żeglugi, zwłaszcza takich, które nie odbywają się pomiędzy polskimi portami morskimi albo nie są wykonywane przez statki pasażerskie. Zakwalifikowanie rejsu do tej kategorii ma znaczenie przy ocenie, czy znajdują do niego zastosowanie przepisy ustawy odnoszące się do bezpieczeństwa takiej żeglugi.