Art. 130a Prawa o ruchu drogowym reguluje zasady usuwania pojazdów z drogi na koszt właściciela w określonych przypadkach. Przepis ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz porządku na drogach publicznych. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych ustępów tego artykułu.

#### Ustęp 1
Przepis ten określa sytuacje, w których pojazd musi być usunięty z drogi na koszt właściciela. Są to przypadki, gdy:
1. Pojazd jest pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub zagraża bezpieczeństwu.
2. Kierujący nie okazuje dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC.
3. Pojazd przekracza dopuszczalne wymiary, masę całkowitą lub nacisk osi, chyba że istnieje możliwość skierowania go na pobliską drogę, gdzie taki ruch jest dozwolony.
4. Pojazd jest pozostawiony na miejscu przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych bez odpowiedniego oznakowania.
5. Pojazd jest pozostawiony w miejscu, gdzie obowiązuje znak informujący o możliwości jego usunięcia na koszt właściciela.
6. Pojazdem kieruje osoba nieposiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami, a nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie posiadającej takie uprawnienia.

#### Ustęp 2
Pojazd jest usuwany na koszt wykonującego przejazd drogowy w przypadku, o którym mowa w art. 140ad ust. 7. Przepis ten odnosi się do szczególnych sytuacji związanych z przewozem drogowym.

#### Ustęp 3
Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadkach gdy:
1. Kierujący jest w stanie nietrzeźwości lub po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu.
2. Kierujący nie posiada przy sobie wymaganych dokumentów.
3. Stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi lub narusza wymagania ochrony środowiska.

#### Ustęp 4
Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie jego usuwania ustaną przyczyny jego usunięcia.

#### Ustęp 5
Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia zobowiązany jest właściciel pojazdu.

#### Ustęp 6
Pojazd może być przemieszczony lub usunięty z drogi, jeżeli utrudnia prowadzenie akcji ratowniczej.

#### Ustęp 7
Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu wydaje:
1. Policjant - w sytuacjach określonych w ust. 1-3.
2. Strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 5.
3. Osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji określonej w ust. 3.

#### Ustęp 8
Pojazd usunięty z drogi umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie.

#### Ustęp 9
Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych należy do zadań własnych powiatu.

#### Ustęp 10
Rada powiatu ustala corocznie wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów.

#### Ustęp 11
Ustala się maksymalne stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów, które są corocznie aktualizowane zgodnie z wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych.

#### Ustęp 12
Opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdów stanowią dochód własny powiatu.

#### Ustęp 13
Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty oraz usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu.

#### Ustęp 14
Pojazd może być unieruchomiony przez zastosowanie urządzenia do blokowania kół w przypadku pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione, lecz nieutrudniającego ruchu lub niezagrażającego bezpieczeństwu.

#### Ustęp 15
Starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia.

#### Ustęp 16
Jeżeli pojazd usunięty nie jest zarejestrowany w żadnym z państw członkowskich Unii Europejskiej, przekazuje się go właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego.

#### Ustęp 17
Przepisu ust. 15 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela.

#### Ustęp 18
Jeżeli w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie został ustalony jego właściciel, starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu.

#### Ustęp 19
Sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku pojazdu.

#### Ustęp 20
Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu zobowiązany jest starosta.

#### Ustęp 21
Jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, o nieodebraniu pojazdu z parkingu.

#### Ustęp 22
Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ponosi właściciel pojazdu.

#### Ustęp 23
Jeżeli pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów.

#### Ustęp 24
Termin płatności należności ustalonych decyzją wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

#### Ustęp 25
Egzekucji należności nie wszczyna się, jeżeli od dnia doręczenia ostatecznej decyzji upłynęło 5 lat.

#### Ustęp 26
Jeżeli pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia nałożenia kary pieniężnej, stosuje się przepisy dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

#### Ustęp 27
Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb oraz warunki współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu oraz tryb i warunki wydawania pojazdu z parkingu.

### Podsumowanie
Art. 130a Prawa o ruchu drogowym jest kluczowym przepisem mającym na celu zapewnienie bezpieczeństwa i porządku na drogach publicznych. Przepis ten precyzyjnie określa sytuacje, w których pojazd może być usunięty z drogi, oraz procedury związane z usuwaniem, przechowywaniem i ewentualnym przepadkiem pojazdu. Właściciele pojazdów powinni być świadomi tych regulacji, aby unikać sytuacji, w których ich pojazdy mogą zostać usunięte na ich koszt.

Prawo o ruchu drogowym

Art. 140ad Prawa o ruchu drogowym reguluje procedurę postępowania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przez zagraniczne podmioty, które nie są związane z Polską umową o wzajemnej egzekucji kar pieniężnych. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia egzekwowania przepisów ruchu drogowego wobec podmiotów zagranicznych, które mogą nie podlegać bezpośredniej jurysdykcji polskich organów.

#### 1. Pobieranie kaucji

W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przez zagraniczny podmiot, osoba przeprowadzająca kontrolę ma obowiązek pobrania kaucji w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. Kaucja ta może być pobrana w formie gotówkowej, za pomocą karty płatniczej lub w formie przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Pobranie kaucji ma na celu zabezpieczenie wykonania ewentualnej kary pieniężnej, która może zostać nałożona w wyniku postępowania administracyjnego.

#### 2. Przechowywanie kaucji

Kaucja jest przechowywana na nieoprocentowanym rachunku bankowym, co oznacza, że nie generuje ona dodatkowych kosztów ani zysków dla organu przechowującego. Koszty związane z uiszczeniem kaucji, takie jak autoryzacja transakcji czy przekaz środków, pokrywa obowiązany podmiot, co jest zgodne z zasadą, że koszty postępowania ponosi strona, która je wywołała.

#### 3. Przekazanie kaucji

Kaucja może być przekazana na rachunek bankowy określony w decyzji o nałożeniu kary lub zwrócona na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji lub orzeczenia uchylającego decyzję o nałożeniu kary pieniężnej. W przypadku, gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji, różnica jest zwracana podmiotowi, który wpłacił kaucję.

#### 4. Odpowiedzialność za szkody

Przepis ten jasno określa, że odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem pojazdów nienormatywnych ponosi wykonujący przejazd pojazdem nienormatywnym. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony interesów osób trzecich, które mogą ponieść szkody w wyniku nieprawidłowego przejazdu pojazdu nienormatywnego.

#### 5. Zatrzymanie dokumentów i usunięcie pojazdu

W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przez zagraniczny podmiot, osoba przeprowadzająca kontrolę ma prawo zatrzymać dokumenty dotyczące przejazdu pojazdu nienormatywnego oraz dowód rejestracyjny pojazdu. Ponadto, pojazd może zostać usunięty na koszt podmiotu wykonującego przejazd na parking strzeżony, jeżeli nie pobrano kaucji lub nie usunięto stwierdzonego naruszenia. Jest to środek zabezpieczający, mający na celu zapobieżenie dalszym naruszeniom przepisów ruchu drogowego.

### Podsumowanie

Art. 140ad Prawa o ruchu drogowym wprowadza mechanizmy zabezpieczające egzekucję kar pieniężnych wobec zagranicznych podmiotów, które nie są związane z Polską umową o wzajemnej egzekucji kar. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia skuteczności egzekwowania przepisów ruchu drogowego oraz ochrony interesów publicznych i prywatnych. Wprowadza on jasne zasady dotyczące pobierania, przechowywania i przekazywania kaucji, a także odpowiedzialności za szkody oraz procedury zatrzymywania dokumentów i usuwania pojazdów nienormatywnych.

Przepis wskazuje, co reguluje całe rozporządzenie. Chodzi o zasady współpracy Policji i innych podmiotów, które mogą zdecydować o usunięciu pojazdu, z jednostkami zajmującymi się jego usuwaniem albo prowadzeniem parkingu strzeżonego. Określone mają być także wymagania dotyczące tej współpracy oraz sposób i warunki wydania pojazdu z parkingu. Przepis wyznacza więc zakres regulacji, a nie rozstrzyga o usunięciu konkretnego pojazdu.

w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej

Parking strzeżony

Parking strzeżony w przepisach

Prawo o ruchu drogowym2 przepisy

w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej1 przepis