Parki narciarskie

Parki narciarskie to wyodrębnione tereny przeznaczone do wykonywania akrobatycznych ewolucji na nartach lub snowboardzie. Ich istotą nie jest samo uprawianie narciarstwa, lecz obecność specjalnie przygotowanych obiektów, które umożliwiają skoki, przejazdy po pochyłych lub profilowanych konstrukcjach oraz inne manewry wymagające odpowiednich warunków i umiejętności.

W rozumieniu ustawy „Bezpieczeństwo i ratownictwo w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich” pojęcie to obejmuje teren, na którym znajdują się obiekty służące takim ewolucjom. Ustawa wskazuje przykładowo skocznie, rynny i poręcze, jednak katalog ten nie jest zamknięty. O zakwalifikowaniu danego miejsca jako parku narciarskiego decyduje przede wszystkim jego przeznaczenie oraz wyposażenie, a nie sama nazwa używana przez zarządcę lub użytkowników.

Można więc wyróżnić kilka podstawowych elementów tego pojęcia:

• określony, zorganizowany teren,
• obecność obiektów zaprojektowanych lub przeznaczonych do wykonywania akrobatycznych ewolucji,
• możliwość korzystania z tego terenu przez osoby jeżdżące na nartach albo snowboardzie.

Park narciarski różni się od zwykłej trasy zjazdowej tym, że jego funkcją jest stworzenie warunków do wykonywania figur i skoków, a nie tylko bezpiecznego przemieszczania się po stoku. Obiekty znajdujące się na takim terenie mogą mieć różną formę, zależnie od sposobu wykorzystania i rodzaju ewolucji, do których są przeznaczone.

Definicja ma znaczenie dla stosowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa i ratownictwa w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich. Pozwala ustalić, jakie miejsca należą do kategorii parków narciarskich, a tym samym jakie elementy terenu powinny być rozpoznawane przy organizacji i ocenie warunków korzystania z obiektu. W praktyce ułatwia odróżnienie obszarów przeznaczonych do akrobatyki narciarskiej od pozostałych części terenu narciarskiego.