Papieros elektroniczny

„Papieros elektroniczny” to ustawowo określony wyrób przeznaczony do używania pary zawierającej nikotynę, pobieranej za pomocą ustnika. Definicja nie ogranicza tego pojęcia wyłącznie do kompletnego, gotowego do użycia urządzenia. Obejmuje również poszczególne elementy takiego wyrobu, jeżeli tworzą jego system lub są przeznaczone do jego działania.

W praktyce papieros elektroniczny może składać się między innymi z ustnika, kartridża, zbiornika oraz urządzenia, które działa bez zamontowanego kartridża albo zbiornika. Kartridż lub zbiornik służy do przechowywania materiału wykorzystywanego podczas wytwarzania pary, natomiast urządzenie umożliwia jej przygotowanie i podanie użytkownikowi przez ustnik. Dla uznania wyrobu za papieros elektroniczny istotne jest więc jego przeznaczenie do spożywania pary zawierającej nikotynę, a także konstrukcja pozwalająca na korzystanie z niego w taki sposób.

Ustawa „Ochrona zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych” uwzględnia różne sposoby zasilania i uzupełniania takich wyrobów. Papierosy elektroniczne mogą być jednorazowe, czyli przeznaczone do użycia bez ponownego napełniania lub ładowania, albo wielokrotnego napełniania. W tym drugim przypadku uzupełnienie następuje przy użyciu pojemnika zapasowego lub zbiornika. Ustawa obejmuje także urządzenia wielokrotnego ładowania, w których stosuje się jednorazowe kartridże.

Znaczenie praktyczne tej definicji polega na wyznaczeniu, jakie produkty i ich części są traktowane na potrzeby tej ustawy jako papierosy elektroniczne. Ma to znaczenie nie tylko wobec kompletnego urządzenia, lecz także wobec jego określonych elementów oraz różnych modeli, niezależnie od tego, czy są jednorazowe, napełniane ponownie, czy ładowane z użyciem jednorazowych kartridżów. Pojęcie to służy zatem do określenia zakresu produktów objętych regulacją dotyczącą ochrony zdrowia przed następstwami używania wyrobów zawierających nikotynę.