Art. 27b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza możliwość zastosowania postępowania uproszczonego przy sporządzaniu i uchwalaniu planu miejscowego lub jego zmiany, pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek. Przepis ten ma na celu przyspieszenie i uproszczenie procedur planistycznych w określonych sytuacjach, co może być korzystne zarówno dla inwestorów, jak i dla organów administracji publicznej.

#### 1. Zakres zastosowania postępowania uproszczonego

Postępowanie uproszczone może być zastosowane w dwóch głównych przypadkach:

1. **Lokalizacja instalacji odnawialnych źródeł energii (OZE)**:
   - Dotyczy to instalacji innych niż elektrownie wiatrowe, zgodnie z ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

2. **Zmiany planu miejscowego**:
   - Wprowadzenie ustaleń wynikających z uwarunkowań hydrologicznych, geologicznych, geomorfologicznych lub przyrodniczych dotyczących powodzi.
   - Wprowadzenie ustaleń wynikających z decyzji dotyczących lokalizacji lub realizacji inwestycji celu publicznego.
   - Wprowadzenie ustaleń wynikających z zakazów lub ograniczeń zabudowy i zagospodarowania terenu.
   - Zmiana przeznaczenia terenu, która nie powoduje zmiany obowiązującego zakazu zabudowy lub ograniczeń zabudowy.
   - Uchylenie zakazu lokalizacji instalacji OZE na budynkach.
   - Uchylenie ustaleń uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

#### 2. Wyłączenia z postępowania uproszczonego

Postępowania uproszczonego nie stosuje się w przypadku, gdy plan miejscowy lub jego zmiana dotyczą:

- Lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.
- Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymagającego zgody.
- Obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości.
- Obszarów szczególnego zagrożenia powodzią.
- Terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi.
- Inwestycji lokalizowanych na obszarze parków narodowych, rezerwatów przyrody i ich otulin.
- Obiektów i obszarów uznanych za pomniki historii.
- Gruntów zmeliorowanych.
- Lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

#### 3. Procedura postępowania uproszczonego

W ramach postępowania uproszczonego wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje szereg czynności, w tym:

- Ogłasza przystąpienie do sporządzania planu miejscowego lub jego zmiany.
- Sporządza projekt planu miejscowego lub jego zmiany wraz z uzasadnieniem oraz prognozą oddziaływania na środowisko.
- Udostępnia projekt planu w Rejestrze.
- Występuje do wojewody o wyrażenie zgody na zastosowanie postępowania uproszczonego.
- Przeprowadza konsultacje społeczne.
- Wprowadza zmiany do projektu planu wynikające z uzgodnień i konsultacji społecznych.
- Przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego lub jego zmiany.

#### 4. Rola wojewody

Wojewoda odgrywa kluczową rolę w procesie postępowania uproszczonego, gdyż to on wyraża zgodę na jego zastosowanie. Wojewoda ma 14 dni na wyrażenie zgody, a brak odpowiedzi w tym terminie jest równoznaczny z wyrażeniem zgody.

#### 5. Konsultacje społeczne

Postępowanie uproszczone dopuszcza ograniczenie form konsultacji społecznych do zbierania uwag oraz prowadzenie konsultacji przez okres co najmniej 14 dni. Jest to istotne uproszczenie w porównaniu do standardowych procedur planistycznych.

#### 6. Przepisy uzupełniające

W zakresie nieuregulowanym w art. 27b stosuje się odpowiednio przepisy innych artykułów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co zapewnia spójność i komplementarność regulacji.

### Podsumowanie

Art. 27b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza mechanizm postępowania uproszczonego, który ma na celu przyspieszenie i uproszczenie procedur planistycznych w określonych sytuacjach. Przepis ten jest szczególnie istotny w kontekście lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii oraz wprowadzania zmian wynikających z uwarunkowań hydrologicznych, geologicznych, geomorfologicznych lub przyrodniczych. Jednakże, istnieje szereg wyłączeń, które ograniczają możliwość zastosowania postępowania uproszczonego, co ma na celu ochronę środowiska oraz bezpieczeństwa publicznego.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje kwestie związane z odszkodowaniami oraz innymi roszczeniami właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, które wynikają z uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

#### Ust. 1
Pierwszy ustęp artykułu stanowi, że jeżeli uchwalenie lub zmiana planu miejscowego powoduje, że korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem staje się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać od gminy odszkodowania za rzeczywistą szkodę lub wykupienia nieruchomości. Przepis ten ma na celu ochronę praw właścicieli i użytkowników wieczystych przed negatywnymi skutkami decyzji planistycznych.

#### Wyłączenia (ust. 1a)
Ustęp 1a wprowadza wyjątki od powyższej zasady. Przepis ten nie ma zastosowania, jeżeli zmiany w planie wynikają z:
1. Uwarunkowań hydrologicznych, geologicznych, geomorfologicznych lub przyrodniczych, takich jak występowanie powodzi.
2. Decyzji dotyczących lokalizacji lub realizacji inwestycji celu publicznego, wydanych przez inne organy niż gmina.
3. Zakazów lub ograniczeń zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów ustaw lub aktów prawa miejscowego.

#### Ust. 2
Ustęp 2 przewiduje możliwość realizacji roszczeń poprzez zaoferowanie nieruchomości zamiennej przez gminę. Zawarcie umowy zamiany powoduje wygaśnięcie roszczeń.

#### Ust. 3
W przypadku obniżenia wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia lub zmiany planu miejscowego, właściciel lub użytkownik wieczysty, który zbywa nieruchomość, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości. Jest to mechanizm mający na celu rekompensatę strat finansowych poniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego.

#### Ust. 4
Jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w wyniku uchwalenia lub zmiany planu miejscowego, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa nieruchomość, gmina pobiera jednorazową opłatę ustaloną w planie, która nie może przekroczyć 30% wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy.

#### Wyłączenia (ust. 5)
Ustęp 5 wprowadza wyjątki od pobierania opłaty, o której mowa w ust. 4, w przypadku nieodpłatnego przeniesienia własności nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego na następcę.

#### Ust. 6
W przypadku zbycia przez następcę nieruchomości przekazanych przez rolnika, przepisy o opłacie, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio.

#### Ust. 7
W razie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego, odszkodowanie lub opłata podlegają zwrotowi odpowiednio na rzecz gminy lub aktualnego właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości.

#### Ust. 8
Jeżeli uchwała rady gminy w sprawie planu miejscowego zostanie uznana za nieważną, gmina może żądać od aktualnego właściciela lub użytkownika wieczystego zwrotu kwoty stanowiącej równowartość wypłaconego odszkodowania.

### Podsumowanie
Art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza mechanizmy ochrony praw właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości w sytuacjach, gdy uchwalenie lub zmiana planu miejscowego wpływa na możliwość korzystania z nieruchomości. Przepisy te mają na celu zrównoważenie interesów publicznych i prywatnych, zapewniając jednocześnie odpowiednie rekompensaty za poniesione straty.

Art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje procedurę wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten jest kluczowy dla procesu planowania przestrzennego, szczególnie w kontekście inwestycji mających na celu realizację zadań publicznych, takich jak budowa dróg, szkół, szpitali czy infrastruktury komunalnej.

#### 1. Zawiadomienia stron

Art. 53 ust. 1 wprowadza obowiązek zawiadamiania stron postępowania o wszczęciu postępowania, wydanych postanowieniach oraz decyzji kończącej postępowanie poprzez publikację w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Wyjątek stanowią inwestycje lokalizowane na terenach zamkniętych ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej.

#### 2. Zawiadomienia inwestora i właścicieli nieruchomości

Zgodnie z ust. 1a, inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, są zawiadamiani w sposób określony w art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA). Oznacza to, że zawiadomienia te muszą być doręczane bezpośrednio, co zapewnia pełną informację zainteresowanym stronom.

#### 3. Ustalanie praw rzeczowych i adresów

Ust. 1b i 1c precyzują, że prawa rzeczowe do nieruchomości oraz dane dotyczące osób, którym te prawa przysługują, ustala się na podstawie ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów i budynków oraz innych dokumentów urzędowych. Adresy osób ustala się na podstawie wszelkich znanych organowi okoliczności, co ma na celu zapewnienie skuteczności doręczeń.

#### 4. Nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym

W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym lub braku możliwości ustalenia adresu właściciela, zawiadomienia dokonuje się w sposób określony w art. 49 KPA, czyli poprzez publiczne obwieszczenie (ust. 1d).

#### 5. Wyłączenia stosowania przepisów KPA

Art. 53 ust. 1e i 1f wyłącza stosowanie niektórych przepisów KPA, co ma na celu uproszczenie i przyspieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

#### 6. Uzgodnienia z organami

Ust. 4 wymienia organy, z którymi należy uzgodnić decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Są to m.in. minister właściwy do spraw zdrowia, wojewódzki konserwator zabytków, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, dyrektor urzędu morskiego, organy nadzoru górniczego, minister właściwy do spraw środowiska, starosta oraz inne organy wymienione w przepisie. Uzgodnienia te są dokonywane w trybie art. 106 KPA, a brak stanowiska organu uzgadniającego w terminie 2 tygodni uważa się za uzgodnienie (ust. 4a).

#### 7. Zawieszenie postępowania

W przypadku odmowy uzgodnienia decyzji przez organy z uwagi na zamiar realizacji zadań rządowych lub samorządowych, postępowanie administracyjne może być zawieszone na okres nie dłuższy niż 9 miesięcy (ust. 4b).

#### 8. Opinie operatorów systemów przesyłowych

Ust. 5e i 5f wprowadzają obowiązek uzyskania opinii operatorów systemów przesyłowych elektroenergetycznych, gazowych oraz podmiotów zajmujących się transportem ropy naftowej lub produktów naftowych. Opinie te muszą być przedstawione w terminie 2 tygodni, a ich brak uznaje się za opinię pozytywną.

#### 9. Odwołania i stwierdzenie nieważności decyzji

Art. 53 ust. 6 i 7 określają, że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji oraz dowody uzasadniające żądanie. Nie stwierdza się nieważności decyzji, jeżeli od jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy, a decyzji nie uchyla się w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 KPA, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od jej doręczenia lub ogłoszenia.

### Podsumowanie

Art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza szczegółowe procedury dotyczące zawiadamiania stron, uzgadniania decyzji z różnymi organami oraz ustalania praw rzeczowych do nieruchomości. Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i skuteczności postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednocześnie wprowadzając mechanizmy przyspieszające i upraszczające ten proces.

Zgodnie z art. 525 ustawy o prawie wodnym, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej zostają zniesieni, a w ich miejsce tworzone jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, zwane dalej „Wodami Polskimi”. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej ma obowiązek w terminie 14 dni od wejścia w życie tego przepisu powołać pełnomocnika do spraw organizacji Wód Polskich. Pełnomocnik ten będzie wykonywał określone zadania i kompetencje Prezesa Wód Polskich do czasu powołania samego Prezesa, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od wejścia w życie ustawy.

Wynagrodzenie pełnomocnika jest płatne z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej. Minister ten określa zakres zadań pełnomocnika oraz terminy ich realizacji. Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej oraz regionalne zarządy gospodarki wodnej stają się jednostkami organizacyjnymi Wód Polskich. Pełnomocnik ma obowiązek przeprowadzić proces włączenia tych jednostek do Wód Polskich, w tym sporządzenie harmonogramu, oszacowanie kosztów, realizację budżetu państwa, inwentaryzację aktywów i pasywów oraz sporządzenie bilansu zamknięcia.

Pełnomocnik ma również obowiązek przekazać do urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej dokumentację niezbędną do wykonywania zadań określonych w ustawie do dnia 1 stycznia 2018 r.

Prawo wodne

Przepis formalnie nadaje statut Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie. Nie opisuje jednak jego postanowień, lecz wskazuje, że statut znajduje się w załączniku do rozporządzenia. Aby poznać pełną treść statutu, należy zapoznać się właśnie z tym załącznikiem. § 1 określa więc, komu nadano statut i gdzie został on zamieszczony.

Państwowe Gospodarstwo Wodne

Państwowe Gospodarstwo Wodne w przepisach

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym3 przepisy

Prawo wodne1 przepis

w sprawie nadania statutu Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie1 przepis