Przepis określa zasady tworzenia i funkcjonowania leśnych kompleksów promocyjnych. Ich ustanawianie służy promocji trwale zrównoważonej gospodarki leśnej oraz ochronie zasobów przyrody w lasach. Kompleks może zostać ustanowiony przez Dyrektora Generalnego w drodze zarządzenia, co oznacza, że jego utworzenie wymaga formalnego aktu tego organu.

Podstawę kompleksu stanowią lasy pozostające w zarządzie Lasów Państwowych. Możliwe jest także włączenie lasów należących do innych właścicieli, ale tylko na ich wniosek. Przepis przewiduje więc udział różnych właścicieli, przy czym wobec właścicieli spoza Lasów Państwowych nie wprowadza automatycznego włączenia ich lasów do kompleksu.

Leśne kompleksy promocyjne mają status obszarów funkcjonalnych o znaczeniu **ekologicznym, edukacyjnym i społecznym**. Ich działalność nie jest określana odrębnie dla każdej części obszaru, lecz opiera się na jednolitym programie gospodarczo-ochronnym. Program ten opracowuje właściwy dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, dzięki czemu działania gospodarcze i ochronne w ramach danego kompleksu mają wspólne założenia.

Dla każdego kompleksu Dyrektor Generalny powołuje radę naukowo-społeczną. Jej zadaniem jest inicjowanie działań podejmowanych w kompleksie oraz ocenianie ich realizacji. W praktyce przepis łączy zatem ochronę przyrody, gospodarkę leśną, edukację i znaczenie społeczne z jednym programem działania oraz udziałem ciała pełniącego funkcję inicjującą i oceniającą.

o lasach.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1991/444/text/U/D19910444Lj.pdf

Przepis ustanawia zasadę udostępniania ludności lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, ale przewiduje od niej wyjątki związane z ochroną lasu, przyrody i bezpieczeństwem prowadzonych prac. Ograniczenia dostępu mogą mieć charakter stały albo okresowy.

**Stałym zakazem wstępu** objęte są lasy obejmujące: uprawy leśne do wysokości 4 m, powierzchnie doświadczalne i drzewostany nasienne, ostoje zwierząt, źródliska rzek i potoków oraz obszary zagrożone erozją. Zakaz ten dotyczy określonych kategorii terenów, niezależnie od tego, czy w danym momencie prowadzone są na nich prace.

**Okresowy zakaz wstępu** wprowadza nadleśniczy, gdy wystąpiło zniszczenie lub znaczne uszkodzenie drzewostanów albo degradacja runa leśnego, występuje duże zagrożenie pożarowe lub wykonywane są zabiegi gospodarcze związane z hodowlą, ochroną lasu albo pozyskaniem drewna. Zakaz ma więc obowiązywać przez czas występowania wskazanych okoliczności lub prowadzenia określonych działań.

Lasy objęte zakazem oznacza się tablicami z napisem „zakaz wstępu”, a także informacją o przyczynie i terminie obowiązywania zakazu. Obowiązek ustawiania i utrzymywania znaków spoczywa na nadleśniczym w odniesieniu do lasów pozostających w zarządzie Lasów Państwowych, natomiast w przypadku pozostałych lasów na ich właścicielach. Wyjątek dotyczący oznaczania obejmuje przypadki stałego zakazu odnoszące się do upraw leśnych do 4 m wysokości. Wzór znaku i zasady jego umieszczania określi minister właściwy do spraw środowiska w drodze rozporządzenia.

Przepis określa, w jakich sytuacjach oraz na jakich zasadach mogą być sprzedawane lasy, grunty i inne nieruchomości Skarbu Państwa pozostające w zarządzie Lasów Państwowych. Sprzedaż jest dopuszczalna przede wszystkim w związku ze zbywaniem udziałów Skarbu Państwa we współwłasnościach, regulacją granicy polno-leśnej, uznaniem nieruchomości za nieprzydatne dla gospodarki leśnej albo zmianą ich przeznaczenia na cele nieleśne i nierolnicze. Może być także uzasadniona ważnymi względami gospodarczymi lub społecznymi, pod warunkiem że nie narusza interesu Skarbu Państwa.

W zależności od przyczyny sprzedaży przepis różnicuje wymagane zgody. W przypadkach wskazanych w ust. 1 pkt 1-4 co do zasady potrzebna jest zgoda Dyrektora Generalnego, z uwzględnieniem wyjątku określonego w ust. 3. Sprzedaż z przyczyn gospodarczych lub społecznych, o których mowa w ust. 1 pkt 5, może nastąpić na wniosek Dyrektora Generalnego i za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska. Nadleśniczy może samodzielnie sprzedać grunty leśne i nieleśne o powierzchni do 1 ha, jeżeli stanowią enklawę wśród gruntów innej formy własności.

Podstawowym trybem sprzedaży jest **przetarg publiczny**. Dopiero gdy dwa przetargi zakończą się wynikiem negatywnym, nieruchomość może zostać zbyta w drodze negocjacji cenowej. Jeżeli nieruchomość położona jest w granicach administracyjnych miasta, gminie przysługuje prawo pierwokupu. Szczegółowe warunki i tryb przetargu oraz negocjacji ma określić minister właściwy do spraw środowiska w rozporządzeniu, z uwzględnieniem przejrzystości i sprawności procedur.

Przepis określa, kto zarządza lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz jaki jest zakres tego zarządu. Zasadą jest, że zadania te wykonuje Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, określane dalej jako „Lasy Państwowe”.

Zasada ta nie obejmuje wszystkich lasów państwowych. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do lasów będących w użytkowaniu wieczystym parków narodowych, wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ani będących w użytkowaniu wieczystym na mocy odrębnych przepisów. Oznacza to, że decydujące znaczenie ma nie tylko własność Skarbu Państwa, lecz także szczególny status danego lasu i sposób korzystania z nieruchomości.

Zakres zarządu Lasów Państwowych obejmuje kilka rodzajów czynności. W jego ramach prowadzona jest gospodarka leśna, a także gospodarowanie gruntami, innymi nieruchomościami i ruchomościami związanymi z gospodarką leśną. Lasy Państwowe prowadzą również ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustalają jego wartość. Przepis łączy więc wykonywanie bieżących zadań związanych z lasami z obowiązkami dotyczącymi majątku państwowego.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu podstawowego podmiotu odpowiedzialnego za zarządzanie określoną kategorią lasów oraz na wyraźnym wyłączeniu przypadków, w których ta zasada nie ma zastosowania. Nad Lasami Państwowymi sprawuje nadzór minister właściwy do spraw środowiska, co ustanawia państwowy poziom kontroli nad wykonywaniem tego zarządu.

Art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (PGiK) reguluje zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, która jest kluczowym elementem systemu informacji przestrzennej w Polsce. Ewidencja ta obejmuje szczegółowe informacje dotyczące gruntów, budynków oraz lokali, a także właścicieli nieruchomości i innych podmiotów władających nieruchomościami.

#### 1. Zakres informacji w ewidencji gruntów i budynków

Ewidencja gruntów i budynków obejmuje:
- **Grunty**: Informacje o położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych, klasach bonitacyjnych oraz oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów.
- **Budynki**: Dane dotyczące położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych oraz ogólnych danych technicznych.
- **Lokale**: Informacje o położeniu, funkcji użytkowej oraz powierzchni użytkowej.

#### 2. Informacje o właścicielach i władających nieruchomościami

Ewidencja wykazuje również:
- **Właścicieli nieruchomości**.
- **Podmioty władające nieruchomościami Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego**: Oprócz właścicieli, ewidencja obejmuje podmioty, które władają lub gospodarują nieruchomościami na podstawie przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa.
- **Osoby lub podmioty władające gruntami na zasadach samoistnego posiadania**: Dotyczy to gruntów, dla których nie można ustalić właścicieli z powodu braku księgi wieczystej, zbioru dokumentów lub innych dokumentów.

#### 3. Modernizacja i aktualizacja ewidencji

Wykazanie podmiotów władających nieruchomościami może nastąpić w wyniku:
- **Modernizacji ewidencji**.
- **Bieżącej aktualizacji ewidencji** przeprowadzonej w drodze decyzji administracyjnej.

#### 4. Gleboznawcza klasyfikacja gruntów

Grunty rolne i leśne są objęte gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów. Jest to istotne dla celów podatkowych oraz planowania przestrzennego.

#### 5. Ewidencja gruntów leśnych

Ewidencja gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, jest prowadzona z uwzględnieniem przepisów o lasach. Wyjątkiem są grunty leśne stanowiące własność Skarbu Państwa zarządzane przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, z wyjątkiem gruntów leśnych o powierzchni do 10 ha znajdujących się w enklawach i półenklawach wśród gruntów o innej formie własności.

#### 6. Rozporządzenia Rady Ministrów

Rada Ministrów ma prawo rozszerzyć, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uwzględniając zadania administracji publicznej. Jest to mechanizm umożliwiający dostosowanie ewidencji do zmieniających się potrzeb administracyjnych i społecznych.

### Podsumowanie

Art. 20 PGiK stanowi fundament dla prowadzenia ewidencji gruntów i budynków w Polsce, zapewniając kompleksowy zbiór informacji niezbędnych dla zarządzania nieruchomościami oraz planowania przestrzennego. Przepisy te mają na celu zapewnienie przejrzystości i dokładności danych, co jest kluczowe dla efektywnego funkcjonowania administracji publicznej oraz ochrony praw właścicieli nieruchomości.

Prawo geodezyjne i kartograficzne

Art. 28 Prawa łowieckiego reguluje kwestie związane z wydzierżawianiem obwodów łowieckich oraz przekazywaniem ich w zarząd na cele związane z hodowlą zwierzyny. Przepis ten wprowadza hierarchię podmiotów uprawnionych do dzierżawy oraz określa szczególne warunki, pod jakimi obwody łowieckie mogą być wyłączone z dzierżawy i przekazane na inne cele.

#### 1. Wydzierżawianie obwodów łowieckich

Zgodnie z ust. 1, obwody łowieckie są wydzierżawiane przede wszystkim kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego (PZŁ). Jest to podstawowa zasada, która podkreśla priorytet kół łowieckich w zarządzaniu obwodami łowieckimi. Jednakże, w przypadku braku zainteresowania ze strony kół łowieckich, obwody te mogą być wydzierżawiane bezpośrednio przez PZŁ, ale tylko do momentu, gdy koło łowieckie złoży ofertę dzierżawy.

#### 2. Wyłączenie obwodów łowieckich z wydzierżawiania

Ust. 2 wprowadza możliwość wyłączenia obwodów łowieckich z wydzierżawiania przez ministra właściwego do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii PZŁ. Decyzja taka może być podjęta w celu przekazania obwodów na czas nie krótszy niż 10 lat w zarząd na potrzeby ośrodków hodowli zwierzyny. Cele tych ośrodków są szeroko zdefiniowane i obejmują m.in.:

- Prowadzenie wzorcowego zagospodarowania łowisk,
- Wdrażanie nowych osiągnięć z zakresu łowiectwa,
- Prowadzenie badań naukowych,
- Odtwarzanie populacji zanikających gatunków zwierząt dziko żyjących,
- Hodowlę rodzimych gatunków zwierząt łownych w celu zasiedlania łowisk,
- Hodowlę zwierząt łownych szczególnie pożytecznych w biocenozach leśnych,
- Prowadzenie szkoleń z zakresu łowiectwa.

#### 3. Podmioty uprawnione do prowadzenia ośrodków hodowli zwierzyny

Ust. 3 określa, że ośrodki hodowli zwierzyny mogą być prowadzone za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska przez różne podmioty, w tym:

- Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe,
- Polski Związek Łowiecki,
- Instytucje naukowo-dydaktyczne,
- Inne jednostki, które prowadziły takie ośrodki przed wejściem w życie ustawy.

Prawo do prowadzenia ośrodków hodowli zwierzyny jest niezbywalne, co oznacza, że nie może być przenoszone na inne podmioty.

#### 4. Rozporządzenie wykonawcze

Ust. 4 zobowiązuje ministra właściwego do spraw środowiska do wydania rozporządzenia, które określi szczegółowe zasady przekazywania w zarząd obwodów łowieckich wyłączonych z wydzierżawiania. Rozporządzenie to powinno uwzględniać tryb postępowania oraz jednostki, których zadania ustawowe dają gwarancję realizacji celów określonych w ust. 2.

### Podsumowanie

Art. 28 Prawa łowieckiego wprowadza kompleksowe regulacje dotyczące dzierżawy i zarządzania obwodami łowieckimi. Przepis ten podkreśla priorytet kół łowieckich w dzierżawie obwodów, ale jednocześnie umożliwia wyłączenie tych obwodów z dzierżawy na cele związane z hodowlą zwierzyny. Decyzje w tym zakresie są podejmowane przez ministra właściwego do spraw środowiska, co zapewnia nadzór państwowy nad realizacją celów związanych z ochroną i hodowlą zwierzyny.

Prawo łowieckie

Art. 43 Prawa łowieckiego reguluje zasady wykonywania polowania przez cudzoziemców oraz obywateli polskich przebywających z zamiarem stałego pobytu za granicą, którzy nie są członkami Polskiego Związku Łowieckiego (PZŁ) lub nie spełniają warunków określonych w art. 42a. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że osoby te mogą uczestniczyć w polowaniach w Polsce w sposób zgodny z prawem, a jednocześnie chroni interesy i bezpieczeństwo zarówno uczestników polowań, jak i środowiska naturalnego.

#### 1. Warunki wykonywania polowania

Zgodnie z art. 43 ust. 1, cudzoziemiec lub obywatel polski przebywający za granicą może wykonywać polowanie w Polsce po spełnieniu jednego z dwóch warunków:
1. Wykupienie polowania u przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 18 Prawa łowieckiego.
2. Uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw środowiska.

Zgoda ministra jest wydawana na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego lub zarządców obwodów łowieckich, co zapewnia kontrolę nad procesem i umożliwia monitorowanie, kto i na jakich warunkach uczestniczy w polowaniach.

#### 2. Obecność przedstawiciela PZŁ

Art. 43 ust. 2 wprowadza obowiązek, aby cudzoziemiec polował wyłącznie w obecności przedstawiciela dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego będącego członkiem PZŁ. Przedstawiciel ten ma kluczowe zadania:
- Wskazuje zwierzynę przeznaczoną do odstrzału.
- Odpowiada za dokonanie wpisu w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym, zgodnie z art. 42b ust. 1.

Ten wymóg ma na celu zapewnienie, że polowanie odbywa się zgodnie z przepisami prawa oraz zasadami etyki łowieckiej, a także minimalizuje ryzyko nielegalnych działań.

#### 3. Rozporządzenia wykonawcze

Art. 43 ust. 3 i 4 upoważniają ministra właściwego do spraw środowiska do wydania rozporządzeń w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz po zasięgnięciu opinii PZŁ. Rozporządzenia te mają określać:
- Sposób powoływania komisji egzaminacyjnych oraz zakres i tryb przeprowadzania egzaminów.
- Wzory dokumentów potwierdzających uzyskanie uprawnień łowieckich.
- Szczegółowe warunki wykonywania polowania oraz znakowania zwierzyny.
- Wzór upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego.
- Wzór książki ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym.

Te regulacje mają na celu zapewnienie jednolitych standardów i procedur, co jest kluczowe dla zachowania porządku i bezpieczeństwa w trakcie polowań.

### Podsumowanie

Art. 43 Prawa łowieckiego wprowadza szczegółowe zasady dotyczące wykonywania polowań przez cudzoziemców oraz obywateli polskich przebywających za granicą. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że polowania odbywają się w sposób zgodny z prawem, z poszanowaniem zasad etyki łowieckiej oraz z troską o bezpieczeństwo uczestników i ochronę środowiska. Wprowadzenie obowiązku obecności przedstawiciela PZŁ oraz szczegółowych regulacji wykonawczych ma na celu minimalizowanie ryzyka nielegalnych działań i zapewnienie wysokich standardów w zakresie gospodarki łowieckiej.

Art. 45 ustawy Prawo łowieckie reguluje kwestie związane z nadmiernym zagęszczeniem zwierzyny, które może zagrażać trwałości lasów oraz prawidłowemu funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej. Przepis ten wprowadza mechanizmy umożliwiające interwencję w sytuacjach, gdy populacja zwierzyny wymaga redukcji.

### Komentarz do Art. 45 Prawa łowieckiego:

1. **Nadmierne zagęszczenie zwierzyny a trwałość lasów**:
   - Nadleśniczy, działający z upoważnienia dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, ma prawo wydać decyzję administracyjną nakazującą dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego wykonanie odłowu lub odstrzału redukcyjnego zwierzyny.
   - Warunkiem wydania takiej decyzji jest zasięgnięcie opinii Polskiego Związku Łowieckiego, co zapewnia uwzględnienie wiedzy i doświadczenia specjalistów w dziedzinie łowiectwa.

2. **Nierealizacja rocznego planu łowieckiego**:
   - W przypadku, gdy dzierżawca obwodu łowieckiego nie realizuje rocznego planu łowieckiego w zakresie pozyskania zwierzyny, nadleśniczy może wydać postanowienie o zastosowaniu odstrzału zastępczego zwierzyny.
   - Odstrzał zastępczy odbywa się według zasad określonych w umowie dzierżawy obwodu łowieckiego, co podkreśla znaczenie umów dzierżawy jako narzędzi regulujących szczegółowe zasady gospodarki łowieckiej.

3. **Zagrożenie dla obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej**:
   - W przypadku szczególnego zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z Polskim Związkiem Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie, odłowie wraz z uśmierceniem lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny.
   - Ta regulacja umożliwia szybkie i skuteczne działanie w sytuacjach, gdy zwierzyna stanowi bezpośrednie zagrożenie dla infrastruktury i bezpieczeństwa publicznego.

4. **Osoby uprawnione do wykonywania polowania**:
   - Odstrzały redukcyjne i zastępcze mogą przeprowadzać wyłącznie osoby uprawnione do wykonywania polowania.
   - Ten zapis zapewnia, że działania te będą realizowane przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie, co minimalizuje ryzyko nieodpowiedzialnego lub nieprofesjonalnego postępowania.

### Wnioski:
Art. 45 Prawa łowieckiego stanowi istotny element regulacji mających na celu zarządzanie populacją zwierzyny w sposób zrównoważony i odpowiedzialny. Przepis ten uwzględnia zarówno potrzeby ochrony środowiska, jak i bezpieczeństwa publicznego, wprowadzając mechanizmy umożliwiające interwencję w sytuacjach nadmiernego zagęszczenia zwierzyny. Wymóg zasięgnięcia opinii Polskiego Związku Łowieckiego oraz ograniczenie uprawnień do wykonywania odstrzałów do osób uprawnionych do polowania, stanowią dodatkowe gwarancje profesjonalizmu i odpowiedzialności w realizacji tych działań.

Art. 46f Prawa łowieckiego wprowadza istotne regulacje dotyczące ustalania wysokości odszkodowania za szkody łowieckie w specyficznych okolicznościach, gdy obwód łowiecki został wyłączony z wydzierżawiania i przekazany w zarząd nadleśnictwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.

Przepis ten precyzuje, że w takich przypadkach odpowiedzialność za ustalenie wysokości odszkodowania spoczywa na dyrektorze regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, właściwym ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Jest to istotne z punktu widzenia praktyki stosowania prawa, ponieważ wprowadza jasność co do podmiotu odpowiedzialnego za rozstrzyganie kwestii odszkodowawczych w sytuacjach, gdy obwód łowiecki nie jest wydzierżawiony.

Warto zwrócić uwagę na kilka kluczowych aspektów tego przepisu:

1. **Zakres zastosowania**: Art. 46f odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy obwód łowiecki został wyłączony z wydzierżawiania i przekazany w zarząd nadleśnictwa. Oznacza to, że w przypadku obwodów łowieckich, które są wydzierżawione, odpowiedzialność za ustalenie wysokości odszkodowania spoczywa na innych podmiotach, zgodnie z art. 46d i 46e Prawa łowieckiego.

2. **Podmiot odpowiedzialny**: Przepis jednoznacznie wskazuje, że właściwym organem do ustalenia wysokości odszkodowania jest dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Jest to istotne, ponieważ eliminuje potencjalne niejasności co do tego, kto powinien podejmować decyzje w sprawach odszkodowawczych w takich przypadkach.

3. **Procedura ustalania odszkodowania**: Art. 46f odsyła do art. 46d i 46e, które regulują procedurę ustalania wysokości odszkodowania za szkody łowieckie. Oznacza to, że dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych musi stosować te same zasady i procedury, które obowiązują w przypadku innych obwodów łowieckich.

4. **Znaczenie dla właścicieli gruntów**: Dla właścicieli gruntów, na których wystąpiły szkody łowieckie, przepis ten ma istotne znaczenie praktyczne. Zapewnia bowiem, że w przypadku wyłączenia obwodu łowieckiego z wydzierżawiania, nadal istnieje jasno określony podmiot odpowiedzialny za ustalenie i wypłatę odszkodowania.

Podsumowując, art. 46f Prawa łowieckiego wprowadza klarowną regulację dotyczącą ustalania wysokości odszkodowania za szkody łowieckie w specyficznych przypadkach, gdy obwód łowiecki został przekazany w zarząd nadleśnictwa. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że nawet w takich sytuacjach, proces ustalania odszkodowania będzie przejrzysty i zgodny z obowiązującymi procedurami.

Szacowanie szkód łowieckich wymaga przygotowania, a obowiązek jego zapewnienia przepis nakłada na Lasy Państwowe. Krąg odbiorców szkoleń jest zamknięty i obejmuje trzy grupy uczestników procedury szacowania.

### Najważniejsze punkty

- Organizatorem szkoleń jest Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe.
- Tematyka jest ograniczona do szacowania szkód łowieckich.
- Pierwszą grupę stanowią przedstawiciele wojewódzkich ośrodków doradztwa rolniczego.
- Drugą grupę stanowią przedstawiciele izb rolniczych, o których mowa w art. 46d ust. 5.
- Trzecią grupę stanowią przedstawiciele dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich.
- Przepis nie określa częstotliwości szkoleń, ich programu ani odpłatności za udział.

### W praktyce

Skład grup odpowiada składowi osób biorących udział w szacowaniu szkód, więc szkolenie ma ujednolicić sposób pracy wszystkich stron oględzin. Ponieważ obowiązek obciąża organizatora, a nie uczestników, nieprzeprowadzenie szkolenia nie zwalnia z prawidłowego szacowania.

Państwowe Gospodarstwo Leśne

Państwowe Gospodarstwo Leśne w przepisach

o lasach.4 przepisy

Prawo geodezyjne i kartograficzne1 przepis

Prawo łowieckie8 przepisów