Państwie płatnika

„Państwo płatnika” to pojęcie z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, używane do wskazania państwa właściwego dla oceny określonych skutków podatkowych związanych ze świadczeniem. Nie chodzi wyłącznie o państwo, w którym znajduje się podmiot dokonujący płatności. Sposób ustalenia tego państwa zależy od rodzaju sytuacji opisanej w przepisie.

Definicja obejmuje trzy podstawowe przypadki:

• podwójne odliczenie - państwem płatnika jest państwo, w którym świadczenie ma źródło albo w którym poniesiono koszty lub straty będące podstawą odliczenia;
• świadczenie dokonane przez hybrydowy podmiot lub zagraniczny zakład - jeżeli takie świadczenie prowadzi do podwójnego odliczenia, bierze się pod uwagę państwo siedziby hybrydowego podmiotu albo państwo, w którym położony jest zagraniczny zakład;
• odliczenie bez opodatkowania - za państwo płatnika uznaje się państwo, którego prawo przyjmuje, że świadczenie albo hipotetyczne świadczenie zostało dokonane.

Pojęcie wskazuje więc, z którym państwem należy powiązać świadczenie dla potrzeb stosowania przepisów dotyczących sytuacji, w których ten sam koszt lub strata mogą zostać uwzględnione więcej niż raz albo gdy odliczeniu po jednej stronie nie odpowiada opodatkowanie świadczenia po drugiej stronie. W praktyce ustalenie państwa płatnika wymaga określenia charakteru danej sytuacji, źródła świadczenia, miejsca poniesienia kosztu lub straty, a także siedziby hybrydowego podmiotu albo położenia zagranicznego zakładu. Przy odliczeniu bez opodatkowania znaczenie ma dodatkowo sposób, w jaki dokonanie świadczenia ocenia prawo właściwego państwa. Prawidłowe przyporządkowanie państwa płatnika pomaga ustalić, czy i w jaki sposób zastosować odpowiednie regulacje ustawy.