Państwie odbiorcy

Państwo odbiorcy to, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, państwo ustalone na podstawie prawa innego państwa jako miejsce, w którym dane świadczenie jest uznawane za otrzymane. Pojęcie to odnosi się do sytuacji, gdy świadczenie, a także świadczenie jedynie przyjęte na potrzeby oceny podatkowej, prowadzi do odliczenia bez odpowiadającego mu opodatkowania.

W definicji można wyróżnić kilka istotnych elementów:

• chodzi o konkretne państwo, a nie tylko o miejsce faktycznego przepływu środków lub wykonania czynności;
• ustalenie tego państwa wymaga zastosowania prawa innego państwa;
• przedmiotem oceny może być rzeczywiste świadczenie albo świadczenie hipotetyczne, czyli przyjęte jako istniejące dla celów określonej analizy;
• świadczenie musi być związane ze skutkiem polegającym na odliczeniu, któremu nie towarzyszy opodatkowanie.

Oznacza to, że „państwo odbiorcy” nie jest określane wyłącznie na podstawie tego, gdzie znajduje się podmiot uczestniczący w transakcji ani gdzie faktycznie dokonano płatności. Decydujące znaczenie ma to, gdzie, zgodnie z regulacjami innego państwa, świadczenie jest traktowane jako otrzymane. W praktyce konieczne może być więc porównanie sposobu kwalifikowania tego samego świadczenia w różnych systemach prawnych.

Pojęcie służy wskazaniu jurysdykcji istotnej dla oceny skutków podatkowych świadczenia. Pozwala ustalić, któremu państwu należy przypisać uznanie świadczenia za otrzymane w sytuacji, w której po jednej stronie występuje możliwość odliczenia, a po drugiej brak opodatkowania. Uwzględnienie także świadczenia hipotetycznego sprawia, że definicja obejmuje nie tylko faktycznie dokonane rozliczenia, lecz również konstrukcje oceniane na podstawie założonego przebiegu zdarzeń. Dzięki temu „państwo odbiorcy” pełni funkcję porządkującą przy stosowaniu przepisów dotyczących takich skutków świadczeń.