Państwa uprawnione

„Państwa uprawnione” to określenie szczególnej grupy państw, używane w ustawie „o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji”. Nie chodzi tu o wszystkie państwa uczestniczące w międzynarodowej współpracy klimatycznej, lecz o państwa spełniające łącznie dwa warunki wynikające z regulacji dotyczących zmian klimatu.

Po pierwsze, państwo musi być wymienione w Załączniku I do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. Załącznik ten wskazuje państwa zaliczane do określonej grupy w systemie Konwencji Klimatycznej. Samo umieszczenie państwa w tym załączniku nie wystarcza jednak do uznania go za państwo uprawnione w rozumieniu ustawy.

Po drugie, dane państwo musi ratyfikować Protokół z Kioto, przy czym ratyfikacja musi odpowiadać warunkom określonym w art. 1 ust. 7 tego Protokołu. Oznacza to, że dla zastosowania tego pojęcia znaczenie ma nie tylko przynależność państwa do grupy wskazanej w Załączniku I, ale również jego formalne związanie się Protokołem z Kioto w wymagany sposób. Oba kryteria muszą być spełnione jednocześnie.

Znaczenie praktyczne tego hasła polega na wyodrębnieniu państw, które mają określony status w międzynarodowym systemie przeciwdziałania zmianom klimatu i ograniczania emisji. Ustawa może posługiwać się tym terminem jako skrótem wskazującym konkretną kategorię państw, bez każdorazowego opisywania jej cech. Przy interpretacji przepisu, w którym występuje to pojęcie, należy więc sprawdzić zarówno treść Załącznika I do Konwencji Klimatycznej, jak i to, czy dane państwo ratyfikowało Protokół z Kioto zgodnie z przywołanym przepisem. „Państwa uprawnione” nie oznaczają zatem państw uprawnionych w sposób ogólny, lecz państwa posiadające status określony przez te dwa powiązane warunki.