Paliwo pomocnicze

„Paliwo pomocnicze” to szczególna kategoria paliwa używanego w instalacji odnawialnego źródła energii wyłącznie na etapie jej uruchamiania. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „Odnawialne źródła energii” i określa zarówno rodzaj paliwa, jak i sposób oraz cel jego wykorzystania.

Aby dane paliwo mogło być uznane za paliwo pomocnicze, muszą być spełnione łącznie określone warunki:

• nie może ono być biomasą, biopłynem, biogazem, biogazem rolniczym ani biometanem;
• może służyć wyłącznie do uruchomienia instalacji odnawialnego źródła energii;
• instalacja musi mieć zabezpieczenia techniczne, które uniemożliwiają wytwarzanie energii elektrycznej z tego paliwa.

Najważniejsze jest więc przeznaczenie paliwa. Nie chodzi o paliwo, które zasila instalację w trakcie właściwej produkcji energii elektrycznej, lecz o środek pomocniczy wykorzystywany do rozpoczęcia jej pracy. Może ono być potrzebne do rozruchu urządzeń lub osiągnięcia warunków, w których instalacja zaczyna działać z wykorzystaniem właściwego odnawialnego źródła energii. Sam fakt użycia paliwa w instalacji OZE nie wystarcza jednak do zakwalifikowania go jako paliwa pomocniczego. Musi ono być używane tylko w celu uruchomienia, a konstrukcja i wyposażenie instalacji muszą wykluczać produkcję energii elektrycznej z tego paliwa.

Definicja ma praktyczne znaczenie przy odróżnianiu paliwa wykorzystywanego pomocniczo od paliwa będącego źródłem energii elektrycznej. Pozwala ocenić, czy jego użycie pozostaje związane wyłącznie z rozruchem instalacji, czy też faktycznie służy wytwarzaniu energii. Istotne są zatem nie tylko właściwości samego paliwa, lecz także sposób eksploatacji instalacji oraz zastosowane w niej zabezpieczenia techniczne. Pojęcie porządkuje zasady opisu pracy instalacji odnawialnego źródła energii i wskazuje, jakie paliwo może być traktowane jako element pomocniczy, a nie jako paliwo wykorzystywane do właściwej produkcji energii elektrycznej.