Pacjent urazowy

Pacjent urazowy to, w rozumieniu ustawy „o Państwowym Ratownictwie Medycznym”, osoba, której zdrowie zostało nagle i poważnie zagrożone wskutek działania czynnika pochodzącego z zewnątrz, a skutkiem tego zdarzenia są rozległe obrażenia ciała. Chodzi więc nie o każdy uraz, lecz o taki przypadek, w którym występuje jednocześnie kilka określonych elementów.

Po pierwsze, musi istnieć nagłe zagrożenie zdrowotne, a więc sytuacja wymagająca pilnej oceny i pomocy medycznej. Po drugie, zagrożenie powinno wynikać z działania czynnika zewnętrznego, czyli zdarzenia oddziałującego na organizm z zewnątrz. Po trzecie, następstwem tego zdarzenia muszą być obrażenia o odpowiednim charakterze. Ustawa wskazuje trzy możliwe ich cechy: mogą być ciężkie, mogą obejmować wiele obrażeń albo mogą dotyczyć wielu narządów. Wystarczające jest spełnienie jednej z tych cech, o ile pozostałe elementy definicji także są obecne.

Pojęcie ma zastosowanie przede wszystkim do wyodrębnienia w systemie Państwowego Ratownictwa Medycznego szczególnej grupy osób wymagających postępowania właściwego dla poważnych urazów. Ułatwia posługiwanie się jednolitą kategorią prawną i medyczną przy ocenie, czy konkretny przypadek mieści się w zakresie sytuacji objętych ustawą. Ma też znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala odróżnić pacjenta urazowego od osoby, która doznała mniej rozległego lub mniej poważnego urazu, a tym samym uporządkować sposób kwalifikowania przypadków w ramach ratownictwa medycznego. Sama nazwa nie opisuje rodzaju jednego obrażenia, lecz całą sytuację zdrowotną osoby poszkodowanej, jej nagłość, zewnętrzną przyczynę oraz ciężar następstw.