Przepis ustanawia zasadę, że nazwa lub oznaczenie jednostki miary powinny występować w określonej formie. Nie wolno samodzielnie dopisywać do nich innych wyrazów, wskaźników ani liter. Wyjątek obejmuje tylko te elementy, które zostały wyraźnie przewidziane w rozporządzeniu. Oznacza to, że dodatkowe oznaczenia są dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy wynikają z tego aktu, a nie z decyzji osoby posługującej się jednostką.

w sprawie legalnych jednostek miar #przypis#1#przypis#

Przepis określa zasady zapisywania oznaczeń jednostek miar. Oznaczenie umieszcza się bez kropki na końcu. W druku należy stosować czcionkę prostą, a nie pochyloną. Oznaczenie nie zmienia się w zależności od tego, czy dotyczy jednej jednostki, czy większej ich liczby. Nie dodaje się więc do niego formy wskazującej na liczbę mnogą. Ten sam zapis służy zarówno przy liczbie pojedynczej, jak i mnogiej.

Przepis określa sposób łączenia wartości liczbowej z oznaczeniem jednostki. Zasadą jest oddzielenie liczby od jednostki spacją, dzięki czemu oba elementy zapisu są wyraźnie rozdzielone. Inaczej zapisuje się oznaczenia jednostek kąta płaskiego. W przypadku stopnia, minuty i sekundy spacji między wartością a oznaczeniem nie należy pozostawiać. Wyjątek obejmuje tylko te trzy oznaczenia.

Przepis wskazuje sposób zapisywania jednostek złożonych, czyli takich, których nazwa lub oznaczenie powstaje przez połączenie kilku elementów. Do ich tworzenia można wykorzystywać nazwy albo oznaczenia jednostek podstawowych i pochodnych SI, a także jednostek dopuszczonych. Oznacza to, że zapis jednostki złożonej powinien być zbudowany wyłącznie z tych uznanych jednostek, w odpowiednio utworzonym wyrażeniu.

Oznaczenie jednostki

Oznaczenie jednostki w przepisach

w sprawie legalnych jednostek miar #przypis#1#przypis#4 przepisy