Osoby pozostające na utrzymaniu

„Osoby pozostające na utrzymaniu” to określenie używane w ustawie o świadczeniach rodzinnych na oznaczenie członków rodziny, których utrzymanie opiera się na wspólnych dochodach osób tworzących tę rodzinę. Chodzi więc o sytuację, w której środki uzyskiwane przez poszczególne osoby są traktowane łącznie i służą zaspokajaniu potrzeb członków rodziny.

Definicja obejmuje dwa podstawowe elementy:

• osoba musi należeć do rodziny, której dotyczy ustalanie sytuacji dochodowej;
• utrzymanie tej osoby musi być związane z połączonymi dochodami osób z tej rodziny.

Istotne jest zatem nie tylko to, kto formalnie należy do rodziny, lecz także sposób, w jaki rodzina finansuje swoje bieżące potrzeby. Pojęcie opisuje wspólny, rodzinny wymiar utrzymania, a nie wyłącznie indywidualną sytuację zarobkową jednej osoby. Połączone dochody należy rozumieć jako środki rozpatrywane razem, ponieważ to z nich rodzina czerpie środki na utrzymanie swoich członków.

W ustawie o świadczeniach rodzinnych hasło to pomaga określić, kogo obejmuje dana sytuacja rodzinna i dochodowa. Ma znaczenie przy analizie, czy określone osoby są utrzymywane w ramach wspólnego gospodarowania dochodami rodziny. Dzięki temu można odróżnić sytuację, w której każdy członek rodziny ponosi koszty utrzymania niezależnie, od sytuacji, w której potrzeby członków są pokrywane ze wspólnej puli dochodów.

Samo zakwalifikowanie osoby jako pozostającej na utrzymaniu nie przesądza jeszcze o przyznaniu konkretnego świadczenia. Jest jednym z pojęć służących opisaniu relacji rodzinnych i finansowych, które mogą być brane pod uwagę przy stosowaniu przepisów ustawy. W praktyce znaczenie tego określenia polega na tym, że pozwala uwzględnić rodzinę jako grupę osób powiązanych wspólnym utrzymaniem, a nie analizować każdą osobę całkowicie odrębnie.