Osoba ucząca się

„Osoba ucząca się” to pojęcie prawne używane w ustawie „o świadczeniach rodzinnych”. Nie obejmuje każdej osoby, która kontynuuje naukę. Aby uzyskać taki status, trzeba spełnić kilka warunków jednocześnie.

Po pierwsze, chodzi o osobę pełnoletnią, czyli taką, która osiągnęła pełnoletność. Po drugie, osoba ta musi się uczyć. Definicja nie ogranicza tego pojęcia wyłącznie do jednego rodzaju nauki, lecz wskazuje ogólnie na faktyczne pozostawanie w procesie kształcenia. Po trzecie, osoba ucząca się nie pozostaje na utrzymaniu rodziców. Brak tego utrzymania musi jednak wynikać z jednej z przyczyn wskazanych w przepisie:

• śmierci rodziców,
• albo ustalenia, wyrokiem sądowym lub ugodą sądową, prawa do alimentów od rodziców.

Te przesłanki mają charakter łączny. Oznacza to, że sama pełnoletność, samo kształcenie się albo sam brak wsparcia finansowego rodziców nie wystarczają. Istotne jest także to, aby niepozostawanie na utrzymaniu rodziców było związane właśnie z ich śmiercią albo z formalnym ustaleniem prawa do alimentów. W drugim przypadku znaczenie ma istnienie wyroku lub ugody sądowej, w której takie prawo zostało ustalone. Nie chodzi więc wyłącznie o faktyczne otrzymywanie alimentów, lecz o wskazaną w definicji podstawę prawną.

Definicja służy wyodrębnieniu szczególnej kategorii osób pełnoletnich uczących się, które z powodu sytuacji rodzinnej nie mogą być traktowane jak osoby pozostające na utrzymaniu rodziców. Ma to znaczenie przy stosowaniu przepisów ustawy „o świadczeniach rodzinnych”, ponieważ pozwala ustalić, czy dana osoba mieści się w kręgu osób uwzględnianych przez te przepisy. W praktyce konieczne jest zatem zbadanie wszystkich elementów definicji oraz potwierdzenie okoliczności dotyczących nauki, pełnoletności i przyczyny braku utrzymania przez rodziców.