Osoba korzystająca z lokalu

„Osoba korzystająca z lokalu” to pojęcie używane w ustawie „o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków” do wskazania osoby, która pozostaje w związku z lokalem w sposób istotny dla stosowania tej ustawy. Obejmuje ono dwa odrębne przypadki.

Po pierwsze, chodzi o osobę, która ma tytuł prawny do lokalu. Oznacza to, że jej uprawnienie do korzystania z lokalu wynika z określonej podstawy prawnej. Dla zakwalifikowania osoby do tej kategorii istotne jest samo istnienie takiego tytułu, a nie rodzaj dokumentu lub stosunku prawnego, z którego on wynika.

Po drugie, pojęcie obejmuje osobę korzystającą z lokalu, którego stan prawny nie został uregulowany. W tym przypadku ustawa nie wymaga wykazania tytułu prawnego do lokalu. Wystarczające jest faktyczne korzystanie z lokalu przy jednoczesnym braku uporządkowanej sytuacji prawnej dotyczącej tego lokalu. Ta część definicji ma znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy nie można jednoznacznie ustalić, komu przysługuje prawo do lokalu, ale lokal jest faktycznie używany.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• związek osoby z konkretnym lokalem,
• tytuł prawny do lokalu albo faktyczne korzystanie z lokalu o nieuregulowanym stanie prawnym,
• alternatywny charakter tych przesłanek, ponieważ spełnienie jednej z nich wystarcza do objęcia definicją.

Definicja służy ustaleniu, kogo należy traktować jako osobę korzystającą z lokalu na potrzeby przepisów o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ma więc znaczenie przy określaniu kręgu osób, których sytuacja może być uwzględniana przy stosowaniu ustawy, także wtedy, gdy brak formalnego uregulowania stanu prawnego lokalu. Pozwala objąć zakresem pojęcia nie tylko osoby mające formalną podstawę korzystania z lokalu, lecz również osoby faktycznie z niego korzystające w sytuacji niejasnej prawnie. Kryterium to pomaga stosować przepisy w sposób odpowiadający rzeczywistemu korzystaniu z lokalu, a nie wyłącznie jego formalnemu statusowi.