Kodeks karny

Przepis wskazuje, kiedy małżeństwo zawarte według zasad obowiązujących w gminach żydowskich jest uznawane także w świetle prawa cywilnego. Sama forma religijna nie wystarcza: małżeństwo musi spełniać wymagania określone w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Dopiero wtedy wywołuje skutki cywilne, czyli jest uznawane przez państwo. Prawo wewnętrzne gmin żydowskich wskazuje także osobę duchowną, przed którą składane są oświadczenia o zawarciu małżeństwa.

o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis oznacza, że ślub zawarty według zasad Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego może być jednocześnie uznany przez państwo za małżeństwo cywilne. Nie wystarczy jednak sama ceremonia religijna. Muszą być spełnione wymagania przewidziane w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Dopiero wtedy małżeństwo wywołuje skutki w prawie cywilnym. Oświadczenia o zawarciu małżeństwa składa się przed duchownym wskazanym zgodnie z Prawem Kościelnym.

o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis oznacza, że małżeństwo zawarte podczas ceremonii według wewnętrznych zasad Kościoła Chrześcijan Baptystów może być uznane także na gruncie prawa cywilnego. Samo zachowanie kościelnej formy nie wystarcza: konieczne jest również spełnienie wymagań przewidzianych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Zasady wewnętrzne Kościoła wskazują ponadto, która osoba duchowna jest uprawniona do przyjęcia oświadczeń o zawarciu małżeństwa.

o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis uznaje, że małżeństwo zawarte zgodnie z wewnętrznymi zasadami Kościoła może wywoływać także skutki cywilne, czyli być uznawane przez państwo. Warunkiem jest spełnienie wymagań określonych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Sama forma kościelna nie wystarcza, jeśli te wymagania nie są spełnione. To wewnętrzne przepisy Kościoła wskazują, która osoba duchowna przyjmuje oświadczenia o zawarciu małżeństwa.

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej

Ślub zawarty zgodnie z wewnętrznymi zasadami Kościoła może być uznany także przez państwo. Stanie się tak tylko wtedy, gdy spełnia wymagania przewidziane w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Sama forma kościelna nie wystarcza, jeśli te warunki nie są spełnione. Oświadczenia o zawarciu małżeństwa składa się przed duchownym wskazanym w Prawie Wewnętrznym Kościoła, które określa, kto może pełnić tę funkcję.

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis oznacza, że ślub kościelny może być jednocześnie uznany przez państwo za małżeństwo cywilne. Stanie się tak tylko wtedy, gdy został zawarty w sposób przewidziany przez wewnętrzne zasady Kościoła oraz spełnia warunki określone w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Samo zawarcie ślubu w formie kościelnej nie wystarcza, jeśli te wymagania nie są spełnione. Wewnętrzne zasady Kościoła wskazują również, przed którą osobą duchowną składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa.

o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis wskazuje, kiedy małżeństwo zawarte według zasad Kościoła jest uznawane także w sferze prawa cywilnego. Samo zachowanie formy kościelnej nie wystarcza: małżeństwo musi spełniać wymagania określone w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Wtedy wywołuje skutki cywilne. Z przepisu wynika również, że osobę duchowną przyjmującą oświadczenia o zawarciu małżeństwa wskazują wewnętrzne przepisy Kościoła.

o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis oznacza, że ślub zawarty według zasad obowiązujących w Kościele Zielonoświątkowym może wywoływać także skutki w prawie państwowym. Stanie się tak tylko wtedy, gdy spełnione zostaną wymagania przewidziane w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Sama kościelna forma nie wystarcza, jeśli nie zachowano warunków cywilnych. Prawo Wewnętrzne Kościoła wskazuje duchownego, przed którym składane są oświadczenia o zawarciu małżeństwa.

o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej

Małżeństwo zawarte według zasad obowiązujących w Kościele Prawosławnym może wywoływać także skutki cywilne. Stanie się tak tylko wtedy, gdy spełnia warunki przewidziane w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Sama forma kościelna nie wystarcza więc do uzyskania skutków uznawanych przez państwo. Przepis nie wskazuje konkretnego duchownego uprawnionego do przyjęcia oświadczeń. To, kto może to zrobić, wynika z wewnętrznych zasad Kościoła.

o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego

Przepis zapewnia duchownym oraz osobom należącym do wspólnot klasztornych możliwość nauki w szkołach państwowych, niezależnie od ich poziomu i rodzaju. Oznacza to, że mogą korzystać z edukacji na takich zasadach jak inni uczniowie lub studenci. Jednocześnie dotyczą ich ogólnie obowiązujące przepisy. Zachowują jednak prawo do noszenia stroju duchownego, także w czasie kształcenia.

Przepis wyjaśnia, kogo na potrzeby ubezpieczeń społecznych uznaje się za pracownika. Co do zasady jest nim osoba zatrudniona na podstawie stosunku pracy. Tak samo traktuje się osobę, która zawarła z własnym pracodawcą umowę agencyjną, umowę zlecenia, umowę o świadczenie usług albo umowę o dzieło, jeżeli wykonuje pracę na rzecz tego pracodawcy. Jeżeli pracownik spełnia jednocześnie warunki uznania go za osobę współpracującą, stosuje się wobec niego tę drugą kategorię. Przepis wskazuje także inne grupy. Są to między innymi osoby wykonujące pracę nakładczą, członkowie określonych spółdzielni oraz osoby pracujące w spółdzielni lub jej gospodarstwie na zasadach wynagradzania właściwych dla członków. Za osoby prowadzące pozarolniczą działalność uznaje się między innymi przedsiębiorców, twórców, artystów, niektórych wspólników i osoby prowadzące szkoły lub inne placówki oświatowe. W tej kategorii mieszczą się również akcjonariusze prostej spółki akcyjnej wnoszący do niej wkład w postaci pracy lub usług. Wyłączono natomiast osobę fizyczną prowadzącą działalność wskazaną w przepisie dotyczącym działalności nierejestrowanej. Osobą współpracującą może być między innymi małżonek, dziecko, rodzic, macocha lub ojczym osoby prowadzącej działalność albo wykonującej umowę agencyjną lub zlecenia. Warunkiem jest wspólne gospodarstwo domowe i współpraca przy tej działalności lub umowie. Przepis definiuje również stypendystę sportowego, osobę duchowną oraz osobę pozostającą w stosunku służby. Uznanie działalności za twórczą lub artystyczną i ustalenie jej rozpoczęcia następuje w decyzji właściwej komisji.

Osoba duchowna

Osoba duchowna w przepisach

Kodeks karny1 przepis

o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego2 przepisy

o systemie ubezpieczeń społecznych1 przepis