Osoba bezdomna wychodząca z bezdomności

„Osoba bezdomna wychodząca z bezdomności” to określenie używane w ustawie „o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych” wobec osoby, która została objęta indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności. Oznacza to, że dla zastosowania tego pojęcia nie wystarcza samo pozostawanie bez domu ani korzystanie z ogólnej pomocy. Konieczne jest uczestnictwo w konkretnym programie przewidzianym dla danej osoby, przygotowanym i realizowanym zgodnie z przepisami o pomocy społecznej.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• osoba znajduje się w sytuacji bezdomności albo jest nią objęta w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej,
• została wskazana jako uczestnik indywidualnego programu,
• program ma służyć wychodzeniu z bezdomności,
• objęcie programem następuje na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej.

Sformułowanie „indywidualny” wskazuje, że chodzi o program odnoszący się do konkretnej osoby, a nie o ogólną formę wsparcia skierowaną do nieokreślonej grupy. Istotne jest więc formalne objęcie takim programem, a nie samo deklarowanie zamiaru zmiany swojej sytuacji. Osoba uczestnicząca w programie może nadal doświadczać bezdomności, ponieważ określenie opisuje proces podejmowania działań prowadzących do jej przezwyciężenia, a nie sytuację, w której problem został już rozwiązany.

W ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych definicja ta porządkuje krąg osób, do których mogą odnosić się przepisy posługujące się tym określeniem. Ma zatem znaczenie praktyczne przy ustalaniu, czy dana osoba mieści się w kategorii wskazanej w ustawie. Sam fakt bycia osobą bezdomną nie przesądza jeszcze o spełnieniu tej definicji. Potrzebne jest również objęcie indywidualnym programem wychodzenia z bezdomności zgodnym z przepisami o pomocy społecznej. Poza ustawą zdrowotną pojęcie wiąże się z regulacjami pomocy społecznej, które określają podstawę i zasady prowadzenia takich programów.