Organizacja proobronna

„Organizacja proobronna” to, w rozumieniu ustawy „Obrona Ojczyzny”, szczególny rodzaj organizacji pozarządowej, który uzyskał formalny status dzięki zawarciu umowy z Ministrem Obrony Narodowej. Oznacza to, że o zakwalifikowaniu danego podmiotu jako organizacji proobronnej nie decyduje sama jego nazwa, deklarowane cele ani prowadzenie działalności związanej z obronnością. Konieczne są dwa elementy: organizacja musi mieć charakter pozarządowy, a ponadto musi łączyć ją z Ministrem Obrony Narodowej partnerska umowa proobronna.

Definicja ustawowa wskazuje więc zarówno cechę podmiotową, jak i formalną podstawę uznania organizacji za proobronną. Pierwsza przesłanka odnosi się do rodzaju podmiotu. Chodzi o organizację działającą poza strukturą administracji publicznej, w ramach sektora pozarządowego. Druga przesłanka dotyczy konkretnego aktu współpracy, czyli umowy zawartej z właściwym organem. Umowa ma charakter partnerski i pozostaje związana z działalnością proobronną, co odróżnia ją od ogólnego porozumienia niezwiązanego z tą dziedziną.

W praktyce pojęcie to służy wyodrębnieniu tych organizacji społecznych, które zostały formalnie włączone do współpracy z Ministrem Obrony Narodowej na podstawie takiej umowy. Sam fakt prowadzenia przez organizację działań o tematyce obronnej nie wystarcza jeszcze do posługiwania się tym ustawowym określeniem. Również samo zainteresowanie współpracą z resortem obrony nie tworzy tego statusu. Decydujące znaczenie ma zawarcie partnerskiej umowy proobronnej.

Tak rozumiane pojęcie pozwala ustalić, jakie podmioty ustawa traktuje jako organizacje proobronne. Ma ono znaczenie przede wszystkim przy określaniu kręgu organizacji, które mogą występować w ramach przewidzianej przez ustawę współpracy z Ministrem Obrony Narodowej. Status ten wynika z formalnego uregulowania relacji między organizacją a ministrem, a nie wyłącznie z profilu lub faktycznej aktywności organizacji.