Organ nadzorczy w innych państwach Unii Europejskiej

Pojęcie „organ nadzorczy w innych państwach Unii Europejskiej” oznacza zagraniczny organ publiczny, który pełni funkcję niezależnego nadzorcy nad ochroną danych osobowych. Chodzi o organ ustanowiony przez państwo członkowskie Unii Europejskiej inne niż Rzeczpospolita Polska, a więc o instytucję działającą poza polskim systemem organów publicznych, lecz należącą do wspólnej europejskiej przestrzeni ochrony danych.

Z definicji wynikają najważniejsze elementy tego pojęcia:

• organ musi mieć charakter publiczny, czyli być ustanowiony przez państwo i wykonywać zadania w sferze publicznej;
• musi być niezależny, co oznacza, że jego funkcja nadzorcza nie jest utożsamiana ze zwykłym wykonywaniem zadań administracyjnych podporządkowanych innym podmiotom;
• musi działać w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Polska;
• jego zadaniem jest ochrona podstawowych praw i wolności osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych;
• ma również służyć ułatwianiu swobodnego przepływu danych osobowych w Unii Europejskiej.

W ustawie „Ochrona danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości” określenie to pozwala odróżnić polski organ nadzorczy od jego odpowiedników działających w pozostałych państwach Unii Europejskiej. Ma znaczenie wtedy, gdy przepisy dotyczą ochrony danych przetwarzanych w kontekście zapobiegania i zwalczania przestępczości, a sprawa lub wymiana danych wiąże się z organem innego państwa członkowskiego.

W praktyce pojęcie wskazuje więc nie na dowolną instytucję zajmującą się danymi, lecz na konkretny rodzaj niezależnego organu publicznego, którego podstawowym celem jest równoczesne zapewnianie ochrony osób fizycznych i umożliwianie legalnego przepływu danych między państwami Unii Europejskiej. Dzięki temu krajowe i zagraniczne organy mogą posługiwać się wspólnym punktem odniesienia przy ustalaniu, jaki podmiot w innym państwie odpowiada za ochronę praw osób w związku z przetwarzaniem ich danych.