Orbita okołoziemska

Orbita okołoziemska to, w rozumieniu ustawy o działalności kosmicznej, tor ruchu obiektu kosmicznego znajdujący się w przestrzeni kosmicznej, którego przebieg można opisać za pomocą określonych parametrów odnoszących się do Ziemi. Pojęcie dotyczy więc nie samego obiektu, lecz drogi, po której ten obiekt się porusza. Aby dana trajektoria mieściła się w ustawowym znaczeniu orbity okołoziemskiej, musi być możliwe wyznaczenie jej podstawowych cech względem Ziemi.

Do takich cech należą w szczególności:

• apogeum, czyli punkt orbity położony najdalej od Ziemi,
• perygeum, czyli punkt położony najbliżej Ziemi,
• kąt nachylenia, określający ułożenie orbity względem przyjętej płaszczyzny odniesienia,
• okres obiegu, wskazujący, ile czasu zajmuje obiektowi wykonanie pełnego obiegu.

Wymienione parametry pozwalają scharakteryzować orbitę w sposób uporządkowany i możliwy do wykorzystania w opisie technicznym oraz prawnym. Nie chodzi zatem wyłącznie o ogólne stwierdzenie, że obiekt znajduje się wokół Ziemi, lecz o trajektorię, której właściwości można określić i odnieść do Ziemi za pomocą podstawowych danych. Definicja obejmuje różne orbity, o ile spełniają ten warunek i dotyczą ruchu obiektu kosmicznego w przestrzeni kosmicznej.

W ustawie pojęcie służy ujednoliceniu sposobu opisywania określonego rodzaju trajektorii. Ma znaczenie praktyczne wszędzie tam, gdzie konieczne jest ustalenie, czym jest opisywana orbita, jakie ma położenie i charakter oraz jak porusza się po niej obiekt. Dzięki wskazaniu parametrów takich jak apogeum, perygeum, nachylenie i okres obiegu możliwe jest precyzyjne przedstawienie właściwości orbity, bez ograniczania się do potocznego lub niejednoznacznego opisu.