Opiekunowie lub przewodnicy

Hasło „opiekunowie lub przewodnicy” oznacza kategorię osób albo zwierzęcia, która ma znaczenie przy stosowaniu przepisów o ulgowych przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego. Definicja wskazuje, kto może zostać uznany za opiekuna lub przewodnika na potrzeby tej ustawy. Nie chodzi więc o każdą osobę towarzyszącą pasażerowi, lecz o podmiot spełniający określone wymagania.

Opiekunem jest jedna osoba pełnoletnia. Wymóg liczby oznacza, że ustawowa kategoria obejmuje jednego opiekuna, a nie dowolną liczbę osób pomagających lub towarzyszących. Pełnoletność stanowi podstawową przesłankę uznania osoby za opiekuna w rozumieniu przepisu.

Odrębnie określono przewodnika osoby niewidomej. W tym przypadku przewodnikiem może być człowiek, który ukończył 13 lat, albo pies będący psem przewodnikiem. Wiek 13 lat jest zatem szczególnym wymogiem dotyczącym ludzkiego przewodnika osoby niewidomej i nie należy go utożsamiać z pełnoletnością wymaganą od opiekuna. Przepis dopuszcza także przewodnika w postaci odpowiednio wyszkolonego psa, co odróżnia tę kategorię od opiekuna będącego osobą.

Definicja ma praktyczne znaczenie przy ustalaniu, czy osoba towarzysząca albo pies może zostać uwzględniony jako opiekun lub przewodnik w sytuacjach objętych ustawą. Pozwala odróżnić osoby spełniające ustawowe kryteria od innych pasażerów, którzy jedynie podróżują razem z osobą korzystającą z przejazdu. W konsekwencji wpływa na prawidłowe stosowanie przepisów dotyczących ulgowych przejazdów, ponieważ określa, jakie cechy musi mieć opiekun lub przewodnik, aby mieścić się w zakresie pojęcia użytego w ustawie. W przypadku przewodnika osoby niewidomej istotne są dwie dopuszczalne formy: odpowiednio wiek człowieka albo status psa przewodnika.