Art. 105 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) reguluje procedurę sprostowania oczywistych omyłek pisarskich i rachunkowych oraz błędów w obliczeniu terminów w orzeczeniach, zarządzeniach oraz ich uzasadnieniach. Przepis ten ma na celu zapewnienie precyzji i klarowności dokumentów procesowych, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

### Zakres stosowania

Przepis ten odnosi się do:
1. **Omyłek pisarskich** - błędów wynikających z niedokładności w pisaniu, takich jak literówki, błędne zapisy nazwisk, dat czy numerów.
2. **Omyłek rachunkowych** - błędów w obliczeniach matematycznych, które mogą wpływać na treść orzeczenia.
3. **Błędów w obliczeniu terminów** - nieprawidłowości w wyznaczaniu terminów procesowych, które mogą prowadzić do nieporozumień lub błędów proceduralnych.

### Procedura sprostowania

1. **Organ właściwy do sprostowania**:
   - Sprostowania dokonuje organ, który popełnił omyłkę. Jest to logiczne, ponieważ ten organ jest najlepiej zorientowany w kontekście i treści dokumentu.
   - Jeżeli postępowanie toczy się przed instancją odwoławczą, instancja ta może z urzędu sprostować orzeczenie pierwszej instancji. Jest to istotne, gdyż umożliwia szybkie i efektywne korygowanie błędów bez konieczności odsyłania sprawy do niższej instancji.

2. **Forma sprostowania**:
   - **Orzeczenie lub jego uzasadnienie** - sprostowanie następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to jest formalnym aktem procesowym, który musi spełniać określone wymogi proceduralne.
   - **Zarządzenie** - sprostowanie następuje w drodze zarządzenia. Zarządzenie jest mniej formalnym aktem niż postanowienie, co odzwierciedla mniejszą wagę zarządzeń w porównaniu do orzeczeń.

### Środki zaskarżenia

Na postanowienie lub zarządzenie co do sprostowania wydane w pierwszej instancji przysługuje zażalenie. Jest to ważna gwarancja procesowa, która zapewnia stronom możliwość kontroli prawidłowości sprostowania. Zażalenie umożliwia weryfikację, czy sprostowanie rzeczywiście dotyczyło oczywistej omyłki, a nie zmieniało merytorycznej treści orzeczenia lub zarządzenia.

### Wnioski

Art. 105 k.p.k. pełni istotną funkcję w systemie postępowania karnego, umożliwiając szybkie i efektywne korygowanie oczywistych błędów, co przyczynia się do zwiększenia precyzji i klarowności dokumentów procesowych. Procedura sprostowania jest prosta i elastyczna, co pozwala na jej stosowanie w różnych sytuacjach procesowych. Jednocześnie, możliwość zaskarżenia sprostowania zapewnia stronom ochronę przed potencjalnymi nadużyciami.

Kodeks postępowania karnego (kpk)

o obronie Ojczyzny

Przepis pozwala poprawić oczywiste błędy pisarskie i rachunkowe w orzeczeniu lub postanowieniu w każdym czasie. Sprostowanie następuje w formie postanowienia. W przypadku protokołu sposób poprawy zależy od momentu wykrycia błędu. Jeżeli omyłkę zauważono przed podpisaniem protokołu, osoba, która go sporządza, opisuje ją w protokole. Jeżeli błąd ujawniono po podpisaniu, konieczne jest wydanie postanowienia. Sprostowanie może nastąpić z urzędu albo na wniosek pokrzywdzonego, ukaranego lub obwinionego. Po śmierci obwinionego z takim wnioskiem mogą wystąpić jego małżonek, krewni w linii prostej, rodzeństwo, osoba, która go przysposobiła, albo osoba przez niego przysposobiona. Na postanowienie dotyczące sprostowania nie przysługuje odwołanie. Sprostowania dokonuje przełożony dyscyplinarny albo rzecznik dyscyplinarny, który popełnił omyłkę.

Omyłka rachunkowa

Omyłka rachunkowa w przepisach

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

o obronie Ojczyzny1 przepis

o Policji1 przepis