Okres sprawozdawczy

„Okres sprawozdawczy” oznacza przedział czasu, którego dotyczą dane przedstawiane w sprawozdaniu. W ustawie „Rachunkowość” pojęcie to odnosi się przede wszystkim do czasu, za jaki jednostka sporządza sprawozdanie finansowe zgodnie z zasadami określonymi w ustawie. Obejmuje także okres, którego dotyczą inne sprawozdania przygotowywane na podstawie zapisów zawartych w księgach rachunkowych.

Definicja wskazuje więc dwa podstawowe elementy tego pojęcia:

• musi istnieć określony zakres czasu, do którego odnoszą się informacje,
• sprawozdanie musi być sporządzane w ustawowym trybie albo opierać się na danych wynikających z ksiąg rachunkowych.

Okres sprawozdawczy nie jest nazwą samego dokumentu, lecz określa ramy czasowe prezentowanych w nim danych. Dzięki temu można ustalić, jakiego odcinka działalności dotyczą wykazane przychody, koszty, aktywa, zobowiązania lub inne informacje wynikające z rachunkowości. Ma to znaczenie dla prawidłowego zebrania danych, ich uporządkowania i przedstawienia w formie wymaganej dla danego rodzaju sprawozdania. Pozwala także jednoznacznie ocenić, jakiego czasu dotyczą informacje zawarte w dokumentacji rachunkowej i sprawozdawczej.

W praktyce ustalenie okresu sprawozdawczego wyznacza zakres danych, które należy uwzględnić przy sporządzaniu danego sprawozdania. Jest zatem punktem odniesienia dla jednostki sporządzającej dokument oraz dla podmiotów analizujących przedstawione informacje. Znaczenie tego terminu nie ogranicza się do sprawozdań finansowych. Pojawia się również w przepisach dotyczących finansów publicznych, sprawozdawczości podmiotów zarządzających alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi, rozliczeń związanych z realizacją programów publicznych, informacji dotyczących wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz ustalania wartości zobowiązań publicznych. W tych regulacjach służy wskazaniu czasu, za który przedstawia się dane, dokonuje rozliczeń albo wykonuje określone obliczenia na podstawie informacji finansowych.