Okaz inwazyjnego gatunku obcego

Okaz inwazyjnego gatunku obcego to, w rozumieniu ustawy „Gatunki obce”, nie tylko cały organizm. Pojęcie obejmuje pojedynczego żywego osobnika należącego do takiego gatunku, a także jego element lub materiał biologiczny, który może dać początek kolejnym organizmom. Kluczowe jest przy tym, aby dany okaz był zdolny do przeżycia i rozmnażania.

Definicja wskazuje więc kilka istotnych przesłanek:

• musi chodzić o element związany z inwazyjnym gatunkiem obcym;
• może to być jeden żywy osobnik, bez względu na to, czy występuje samodzielnie, czy w większej grupie;
• okazem może być również część osobnika, gameta, nasiono, jajo albo diaspora, czyli struktura służąca rozmnażaniu lub rozprzestrzenianiu się organizmu;
• wymieniony osobnik albo materiał musi zachowywać zdolność przeżycia i rozmnażania.

Oznacza to, że w praktyce pojęcie jest szersze niż potoczne rozumienie słowa „okaz” jako kompletnego zwierzęcia lub rośliny. Obejmuje także takie fragmenty i formy rozwojowe, które mogą przetrwać poza organizmem macierzystym i przyczynić się do powstania następnych osobników. Sama obecność części, nasiona, jaja czy gamety nie wystarcza jednak do uznania ich za okaz w tym znaczeniu, jeżeli utraciły zdolność przeżycia i rozmnażania.

Takie ujęcie służy wyznaczeniu zakresu przedmiotowego przepisów ustawy. Pozwala objąć nimi nie tylko istniejące osobniki inwazyjnego gatunku obcego, lecz także jego żywotne części i formy rozmnażania, które mogą umożliwić dalsze rozprzestrzenianie się gatunku. Pojęcie ma zatem znaczenie przy ocenie, czy konkretny organizm lub materiał biologiczny podlega regulacjom dotyczącym inwazyjnych gatunków obcych. O kwalifikacji decyduje nie jego wielkość, postać ani kompletność, lecz przynależność do wskazanego gatunku oraz zachowana zdolność do przeżycia i rozmnażania.