Ograniczanie emisji do wód

Ograniczanie emisji do wód to, w rozumieniu ustawy „Prawo wodne”, zespół działań ukierunkowanych na zmniejszenie emisji kierowanej bezpośrednio do wód albo do ziemi. Pojęcie to nie oznacza wyłącznie redukcji samej ilości substancji lub innych czynników trafiających do środowiska. Obejmuje również ustalanie i stosowanie takich wymagań, które ograniczają sposób oddziaływania emisji oraz jej właściwości.

Podstawowym elementem ograniczania emisji jest przestrzeganie dopuszczalnych wartości emisji. W praktyce oznacza to konieczność nieprzekraczania określonych poziomów, jeżeli zostały one przyjęte dla danego rodzaju emisji. Definicja obejmuje jednak szerszy zakres przesłanek, ponieważ znaczenie mogą mieć także:

• sposób, w jaki emisja oddziałuje na wody lub ziemię,
• rodzaj emisji,
• inne cechy emisji, poza samym jej rodzajem,
• normy ustanowione na potrzeby działalności zakładów, jeżeli wpływają one na wielkość emisji do wód lub do ziemi.

Tak rozumiane ograniczanie emisji może polegać zarówno na bezpośrednim zmniejszaniu emisji, jak i na wprowadzaniu warunków dotyczących jej charakteru, parametrów lub sposobu oddziaływania. Istotne jest więc nie tylko to, ile emisji powstaje, lecz także jakie ma właściwości i jaki może wywoływać skutek w środowisku.

W ustawie „Prawo wodne” pojęcie to służy do opisania działań i wymagań związanych z ochroną wód oraz ziemi przed emisjami. Ma znaczenie przy rozumieniu regulacji, w których określa się granice dopuszczalnego oddziaływania działalności zakładów. Pozwala także powiązać wartości emisji z innymi warunkami i normami, które mogą wpływać na jej wielkość. W znaczeniu praktycznym wskazuje, że ochrona środowiska może wymagać nie tylko dotrzymania określonego limitu, ale również uwzględnienia sposobu i cech emisji oraz zasad prowadzenia działalności wpływających na jej poziom.