Odsetki to wynagrodzenie za korzystanie z cudzych pieniędzy, liczone według stopy procentowej i czasu korzystania. Należą się wtedy, gdy wynika to z czynności prawnej, z ustawy, z orzeczenia sądu albo z decyzji innego właściwego organu.

Odsetki kapitałowe stanowią wynagrodzenie za udostępnienie kapitału, na przykład przy pożyczce czy kredycie. Odsetki za opóźnienie należą się natomiast za samo opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, choćby wierzyciel nie poniósł żadnej szkody i choćby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie odpowiada.

Wysokość odsetek jest ograniczona: maksymalne odsetki wynikające z czynności prawnej nie mogą przekraczać progu ustawowego, a zastrzeżenie wyższych powoduje, że należą się odsetki maksymalne. Zakazane jest też co do zasady pobieranie odsetek od zaległych odsetek.

Art. 720^1 Kodeksu cywilnego wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące pozaodsetkowych kosztów związanych z zawarciem umowy pożyczki pieniężnej. Przepis ten ma na celu ochronę interesów obu stron umowy pożyczki, a w szczególności biorącego pożyczkę, poprzez precyzyjne określenie, jakie koszty mogą być na niego nałożone.

#### 1. Prawo do żądania odsetek i pozaodsetkowych kosztów

Przepis art. 720^1 Kodeksu cywilnego wyraźnie stwierdza, że dający pożyczkę ma prawo żądać od biorącego pożyczkę zarówno odsetek, jak i pozaodsetkowych kosztów. Jest to istotne, ponieważ w praktyce umowy pożyczki często zawierają różne dodatkowe opłaty, które mogą znacząco zwiększyć całkowity koszt pożyczki dla biorącego.

#### 2. Definicja pozaodsetkowych kosztów

Pozaodsetkowe koszty związane z zawarciem umowy pożyczki pieniężnej obejmują różnorodne opłaty, które mogą wynikać z samej umowy pożyczki, innych umów lub czynności prawnych. Przepis wyłącza jednak opłaty notarialne oraz daniny o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, że te koszty nie mogą być przenoszone na biorącego pożyczkę jako pozaodsetkowe koszty umowy pożyczki.

#### 3. Rodzaje pozaodsetkowych kosztów

Przepis szczegółowo wymienia różne rodzaje pozaodsetkowych kosztów, które mogą być nałożone na biorącego pożyczkę:

- **Marże, prowizje lub opłaty związane z przygotowaniem umowy pożyczki, udzieleniem pożyczki lub jej obsługą**: Są to koszty administracyjne i operacyjne, które mogą być naliczane przez dającego pożyczkę.

- **Opłaty związane z odroczeniem terminu spłaty pożyczki, jej nieterminową spłatą**: Te koszty mają na celu zrekompensowanie dającemu pożyczkę ryzyka związanego z opóźnieniami w spłacie.

- **Koszty usług dodatkowych, w szczególności koszty ubezpieczeń**: Mogą to być koszty związane z ubezpieczeniem pożyczki, które mają na celu zabezpieczenie interesów dającego pożyczkę w przypadku niewypłacalności biorącego.

- **Koszty związane z ustanowieniem zabezpieczenia pożyczki**: Mogą obejmować koszty związane z ustanowieniem hipoteki, zastawu, czy innych form zabezpieczenia.

- **Koszty pozyskiwania informacji dotyczących biorącego pożyczkę**: Mogą to być koszty związane z weryfikacją zdolności kredytowej biorącego pożyczkę.

#### 4. Wynagrodzenie agenta lub innej osoby pośredniczącej

Jeżeli przy zawarciu umowy pożyczki uczestniczy agent lub inna osoba pośrednicząca, wynagrodzenie tej osoby również może być wliczone do pozaodsetkowych kosztów, o ile ponosi je biorący pożyczkę. Jest to istotne, ponieważ w praktyce często zdarza się, że pożyczkodawcy korzystają z usług pośredników, co generuje dodatkowe koszty.

#### 5. Ochrona biorącego pożyczkę

Przepis ten ma na celu ochronę biorącego pożyczkę przed nadmiernymi kosztami, które mogą być na niego nałożone przez dającego pożyczkę. Precyzyjne określenie, jakie koszty mogą być naliczane, ma zapobiegać nadużyciom i zapewniać przejrzystość umów pożyczkowych.

### Podsumowanie

Art. 720^1 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne regulacje dotyczące pozaodsetkowych kosztów umowy pożyczki, które mają na celu ochronę interesów biorącego pożyczkę. Przepis ten precyzyjnie określa, jakie koszty mogą być nałożone na biorącego pożyczkę, co ma zapobiegać nadużyciom i zapewniać przejrzystość umów pożyczkowych.

Kodeks cywilny

Art. 720^5 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne regulacje dotyczące spłaty pożyczki przed terminem określonym w umowie. Przepis ten ma na celu ochronę interesów pożyczkobiorców, którzy decydują się na wcześniejszą spłatę zobowiązania, oraz zapewnienie uczciwości w obliczaniu kosztów związanych z pożyczką.

#### 1. Zakaz żądania odsetek za okres pozostały do zakończenia umowy

Pierwsza część artykułu 720^5 stanowi, że w przypadku spłaty pożyczki przed terminem określonym w umowie, pożyczkodawca nie może żądać odsetek za okres pozostały do zakończenia okresu, na który zgodnie z umową została udzielona pożyczka. Oznacza to, że pożyczkobiorca, który spłaci pożyczkę wcześniej, nie jest zobowiązany do płacenia odsetek za czas, w którym już nie korzysta z pożyczonych środków.

#### 2. Obniżenie pozaodsetkowych kosztów

Druga część artykułu 720^5 dotyczy pozaodsetkowych kosztów związanych z pożyczką. W przypadku wcześniejszej spłaty pożyczki, koszty te ulegają obniżeniu o te, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, nawet jeśli pożyczkobiorca poniósł je przed tą spłatą. Przykładem pozaodsetkowych kosztów mogą być opłaty administracyjne, prowizje czy ubezpieczenia.

#### Praktyczne znaczenie przepisu

Przepis ten ma duże znaczenie praktyczne, ponieważ chroni pożyczkobiorców przed nadmiernymi kosztami w przypadku wcześniejszej spłaty pożyczki. Dzięki temu pożyczkobiorcy mogą być bardziej elastyczni w zarządzaniu swoimi finansami, wiedząc, że wcześniejsza spłata nie będzie wiązała się z dodatkowymi, nieuzasadnionymi kosztami.

#### Zastosowanie w praktyce

W praktyce, pożyczkodawcy muszą dokładnie obliczać koszty związane z pożyczką, uwzględniając możliwość wcześniejszej spłaty. W przypadku spłaty przed terminem, pożyczkodawca powinien dokonać odpowiednich korekt w naliczonych kosztach, aby zgodnie z przepisem nie obciążać pożyczkobiorcy kosztami za okres, w którym pożyczka już nie obowiązuje.

#### Podsumowanie

Art. 720^5 Kodeksu cywilnego wprowadza ważne zasady dotyczące wcześniejszej spłaty pożyczki, chroniąc pożyczkobiorców przed nadmiernymi kosztami i zapewniając uczciwość w obliczaniu odsetek oraz pozaodsetkowych kosztów. Przepis ten jest istotnym elementem prawa cywilnego, mającym na celu zrównoważenie interesów obu stron umowy pożyczki.

Kodeks karny wykonawczy

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 485 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje zasady wydawania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Postępowanie nakazowe jest jednym z trybów uproszczonych postępowania cywilnego, mającym na celu szybkie i efektywne dochodzenie roszczeń pieniężnych. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych elementów tego przepisu.

#### 1. Podstawy wydania nakazu zapłaty

Sąd wydaje nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, jeżeli fakty uzasadniające dochodzone roszczenie są udowodnione dołączonym do pozwu:
- **dokumentem urzędowym**,
- **zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem**,
- **wezwaniem dłużnika do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu**.

Te trzy kategorie dokumentów stanowią podstawę do wydania nakazu zapłaty, ponieważ są one uznawane za wiarygodne dowody istnienia roszczenia. Dokument urzędowy ma szczególną moc dowodową, a zaakceptowany rachunek oraz pisemne uznanie długu przez dłużnika świadczą o jego zgodzie na istnienie zobowiązania.

#### 2. Weksle i czeki

Sąd wydaje również nakaz zapłaty przeciwko zobowiązanemu z weksla lub czeku należycie wypełnionego, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości. W przypadku przejścia na powoda praw z weksla lub czeku, do wydania nakazu niezbędne jest również przedstawienie dokumentów uzasadniających roszczenie, o ile przejście tych praw na powoda nie wynika bezpośrednio z weksla lub czeku.

Weksle i czeki są specyficznymi instrumentami finansowymi, które mają uproszczoną procedurę dochodzenia roszczeń. Wymóg przedstawienia dodatkowych dokumentów w przypadku przejścia praw z weksla lub czeku ma na celu zapewnienie, że powód rzeczywiście nabył te prawa.

#### 3. Konsumenci

Jeżeli dłużnikiem jest konsument, niezbędne jest przedstawienie wraz z pozwem umowy, z której wynika roszczenie zabezpieczone wekslem, wraz z deklaracją wekslową i załącznikami. W treści pozwu skierowanego przeciwko osobie fizycznej zamieszcza się oświadczenie o tym, czy roszczenie dochodzone pozwem powstało w związku z umową zawartą z konsumentem.

Przepisy te mają na celu ochronę konsumentów, którzy są stroną słabszą w stosunkach prawnych. Wymóg przedstawienia umowy i deklaracji wekslowej ma zapobiegać nadużyciom i zapewnić, że roszczenie jest uzasadnione.

#### 4. Transakcje handlowe

Sąd wydaje nakaz zapłaty na podstawie dołączonej do pozwu umowy, dowodu spełnienia wzajemnego świadczenia niepieniężnego, dowodu doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, jeżeli powód dochodzi należności zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, odsetek w transakcjach handlowych określonych w tej ustawie lub rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy, oraz na podstawie dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów odzyskiwania należności, jeżeli powód dochodzi również zwrotu kosztów, o których mowa w art. 10 ust. 2 tej ustawy.

Przepisy te dotyczą transakcji handlowych i mają na celu przeciwdziałanie nadmiernym opóźnieniom w płatnościach. Wymóg przedstawienia odpowiednich dokumentów ma zapewnić, że roszczenie jest uzasadnione i zgodne z przepisami ustawy.

#### 5. Braki formalne

Jeżeli nie dołączono oryginału weksla lub czeku lub w treści pozwu nie zamieszczono oświadczenia, o którym mowa w § 2 zdanie czwarte, przewodniczący wzywa powoda do ich złożenia pod rygorem zwrotu pozwu na podstawie art. 130.

Przepis ten ma na celu zapewnienie, że wszystkie niezbędne dokumenty są dołączone do pozwu, co umożliwia sądowi wydanie nakazu zapłaty. Brak tych dokumentów skutkuje wezwaniem do ich uzupełnienia, a w przypadku niewykonania tego wezwania - zwrotem pozwu.

#### 6. Sankcje za nieprawdziwe oświadczenia

Sąd może skazać na grzywnę powoda, jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który w złej wierze lub wskutek niezachowania należytej staranności złożył niezgodne z prawdą oświadczenie, o którym mowa w § 2 zdanie czwarte, że roszczenie dochodzone pozwem nie powstało w związku z umową zawartą z konsumentem.

Sankcja ta ma na celu zapobieganie nadużyciom i składaniu nieprawdziwych oświadczeń. Wprowadzenie grzywny za takie działanie ma odstraszać od prób wprowadzenia sądu w błąd i zapewnić rzetelność postępowania.

### Podsumowanie

Art. 485 k.p.c. szczegółowo reguluje zasady wydawania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, uwzględniając różne rodzaje dokumentów i sytuacje, w których może być wydany nakaz zapłaty. Przepis ten ma na celu zapewnienie szybkiego i efektywnego dochodzenia roszczeń, jednocześnie chroniąc interesy konsumentów i zapobiegając nadużyciom.

Art. 190 Kodeksu spółek handlowych (KSH) stanowi, że wspólnikowi nie wolno pobierać odsetek od wniesionych wkładów, jak również od przysługujących mu udziałów. Przepis ten ma na celu ochronę interesów spółki oraz jej wierzycieli, a także zapewnienie równości między wspólnikami.

**1. Zakaz pobierania odsetek od wniesionych wkładów**

Wniesione wkłady stanowią kapitał zakładowy spółki, który jest podstawą jej działalności gospodarczej. Pobieranie odsetek od tych wkładów mogłoby prowadzić do uszczuplenia kapitału zakładowego, co z kolei mogłoby negatywnie wpłynąć na stabilność finansową spółki oraz jej zdolność do realizacji zobowiązań wobec wierzycieli. Zakaz ten ma zatem na celu zabezpieczenie kapitału zakładowego przed nieuzasadnionym uszczupleniem.

**2. Zakaz pobierania odsetek od przysługujących udziałów**

Udziały w spółce z o.o. są prawami majątkowymi, które przysługują wspólnikom w zamian za wniesione wkłady. Pobieranie odsetek od udziałów mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego uprzywilejowania niektórych wspólników kosztem innych oraz spółki jako całości. Wspólnicy powinni czerpać korzyści z udziałów w postaci dywidend, które są wypłacane z zysku spółki. Zakaz pobierania odsetek od udziałów ma na celu zapewnienie równości między wspólnikami oraz ochronę interesów spółki.

**3. Konsekwencje naruszenia zakazu**

Naruszenie zakazu pobierania odsetek od wniesionych wkładów lub udziałów może prowadzić do odpowiedzialności cywilnej wspólnika wobec spółki. Spółka może domagać się zwrotu nienależnie pobranych odsetek oraz naprawienia szkody wynikłej z naruszenia przepisów KSH. Ponadto, naruszenie tego zakazu może być uznane za działanie sprzeczne z dobrymi obyczajami handlowymi, co może prowadzić do odpowiedzialności wspólnika na podstawie art. 3 KSH.

**4. Wyjątki od zakazu**

Kodeks spółek handlowych nie przewiduje wyjątków od zakazu pobierania odsetek od wniesionych wkładów i udziałów. Wspólnicy nie mogą w umowie spółki ani w drodze uchwały wspólników wprowadzać postanowień sprzecznych z art. 190 KSH. Każda próba obejścia tego zakazu będzie nieważna z mocy prawa.

**Podsumowanie**

Art. 190 KSH wprowadza istotny zakaz mający na celu ochronę kapitału zakładowego spółki oraz zapewnienie równości między wspólnikami. Przepis ten jest kluczowy dla stabilności finansowej spółki oraz jej zdolności do realizacji zobowiązań wobec wierzycieli. Wspólnicy powinni być świadomi tego zakazu i przestrzegać go w celu uniknięcia odpowiedzialności cywilnej oraz zapewnienia prawidłowego funkcjonowania spółki.

Kodeks spółek handlowych (ksh)

o finansach publicznych

Art. 83 ustawy o finansach publicznych reguluje uprawnienia Ministra Finansów w zakresie dokonywania lokat oraz przeprowadzania operacji finansowych, w tym transakcji na instrumentach pochodnych. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych elementów tego artykułu.

#### 1. Lokaty w złotych i walutach obcych

Minister Finansów ma prawo dokonywać lokat zarówno w złotych, jak i w walutach obcych. Lokaty te mogą być realizowane w Narodowym Banku Polskim (NBP) lub w innych bankach. Ta elastyczność pozwala na optymalizację zarządzania środkami publicznymi, w zależności od bieżących potrzeb i sytuacji na rynkach finansowych.

#### 2. Operacje finansowe

Oprócz lokat, Minister Finansów może przeprowadzać inne operacje finansowe. Choć przepis nie precyzuje, jakie dokładnie operacje są dozwolone, można założyć, że obejmuje to szeroki wachlarz działań, takich jak transakcje na rynku pieniężnym, operacje swapowe, czy inne formy zarządzania płynnością i ryzykiem finansowym.

#### 3. Transakcje na instrumentach pochodnych

W przypadku zawierania transakcji na instrumentach pochodnych, dla których zawarto umowę zabezpieczającą, Minister Finansów ma możliwość otworzenia odrębnego rachunku bankowego w NBP lub innym banku. Rachunek ten służy do wnoszenia zabezpieczenia w pieniądzu. Instrumenty pochodne są często używane do zabezpieczania ryzyka kursowego, stopy procentowej czy innych ryzyk finansowych, co jest istotne dla stabilności finansów publicznych.

#### 4. Zwrot zabezpieczenia

Minister Finansów jest zobowiązany do zwrotu wniesionego zabezpieczenia wraz z odsetkami, zgodnie z warunkami umowy zabezpieczającej. Przepis ten zapewnia transparentność i pewność prawną dla stron transakcji, gwarantując, że zabezpieczenie zostanie zwrócone w określonych terminach i wysokościach.

#### 5. Lokowanie środków z rachunku zabezpieczającego

Środki znajdujące się na rachunku zabezpieczającym mogą być lokowane przez Ministra Finansów w NBP lub innym banku. Ta możliwość pozwala na efektywne zarządzanie środkami publicznymi, nawet gdy są one przeznaczone na zabezpieczenie transakcji na instrumentach pochodnych.

### Podsumowanie

Art. 83 ustawy o finansach publicznych daje Ministrowi Finansów szerokie uprawnienia w zakresie zarządzania środkami publicznymi, w tym dokonywania lokat i przeprowadzania operacji finansowych. Przepis ten jest kluczowy dla elastycznego i efektywnego zarządzania finansami publicznymi, pozwalając na optymalizację płynności i minimalizację ryzyk finansowych. Jednocześnie wprowadza mechanizmy zabezpieczające interesy stron transakcji, co zwiększa transparentność i stabilność systemu finansowego.

Ordynacja podatkowa

Przepis wskazuje, z jakich środków składają się fundusze masy upadłości. Obejmują one przede wszystkim sumy uzyskane z likwidacji masy upadłości. Chodzi więc o pieniądze otrzymane w związku z likwidowaniem składników tej masy. Do funduszów zalicza się także dochód uzyskany z prowadzenia przedsiębiorstwa upadłego albo z jego wydzierżawienia. Oznacza to, że w zakresie wskazanym w przepisie znaczenie mają również środki uzyskane z dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa lub z oddania go w dzierżawę. W skład funduszów wchodzą ponadto odsetki od wskazanych sum, jeżeli zostały one zdeponowane w banku. Przepis obejmuje zatem także dodatkowe kwoty uzyskane w związku z przechowywaniem tych środków na rachunku lub w innej bankowej formie depozytu. Zasada ta ma zastosowanie tylko wtedy, gdy inne przepisy ustawy nie przewidują odmiennego rozwiązania. Końcowe zastrzeżenie oznacza, że w razie szczególnej regulacji zawartej w ustawie należy stosować właśnie tę regulację.

Prawo upadłościowe

Kurator ma 21 dni na dokonanie zgłoszenia do masy upadłości. Termin ten liczy się od dnia ogłoszenia upadłości. Zgłoszenie powinno obejmować ogólne sumy wskazane w przepisie, a nie poszczególne kwoty opisane osobno dla każdego listu zastawnego. Pierwsza grupa obejmuje ogólną sumę nominalną nieumorzonych do dnia ogłoszenia upadłości listów zastawnych, których termin płatności przypada przed dniem ogłoszenia upadłości. Do tej grupy należy również ogólna suma niezapłaconych odsetek. Druga grupa dotyczy ogólnej sumy nominalnej listów zastawnych oraz odsetek, których płatność przypada po dniu ogłoszenia upadłości. Zgłoszenie obejmuje także premie przewidziane w planie. Przepis wskazuje więc zarówno należności związane z listami zastawnymi wymagalnymi przed ogłoszeniem upadłości, jak i te, których płatność ma nastąpić później.

Przepis określa, jakie odsetki mogą zostać zaspokojone w postępowaniu upadłościowym. Z masy upadłości, czyli z majątku służącego zaspokojeniu wierzycieli, można pokryć odsetki należne od upadłego, ale tylko za okres do dnia ogłoszenia upadłości. Oznacza to, że przepis wyznacza zarówno rodzaj odsetek, jak i granicę czasową, do której mogą być one uwzględnione w masie upadłości. Od tej zasady przewidziano wyjątek dotyczący odsetek od wierzytelności zabezpieczonych określonym prawem lub wpisem. Chodzi o wierzytelności zabezpieczone hipoteką, wpisem w rejestrze, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym albo hipoteką morską. W przypadku takich odsetek nie stosuje się zasady pozwalającej na ich zaspokojenie z całej masy upadłości. Odsetki związane z wymienionymi zabezpieczeniami mogą zostać zaspokojone wyłącznie z przedmiotu zabezpieczenia. Oznacza to, że źródłem ich pokrycia może być tylko to, co zostało objęte konkretnym zabezpieczeniem, a nie pozostały majątek wchodzący do masy upadłości. Przepis nie wskazuje innych zasad zaspokajania tych odsetek.

Potrącenie wierzytelności upadłego z wierzytelnością wierzyciela jest możliwe wtedy, gdy obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości. Nie ma przy tym znaczenia, że termin wymagalności jednej z nich jeszcze nie nastąpił. Oznacza to, że przepis pozwala uwzględnić także wierzytelność, której można było jeszcze nie żądać do zapłaty w dniu ogłoszenia upadłości, jeżeli sama wierzytelność już wtedy istniała. Przy potrąceniu uwzględnia się całą sumę wierzytelności upadłego. Wierzytelność wierzyciela bierze się natomiast pod uwagę tylko w wysokości należności głównej oraz odsetek naliczonych do dnia ogłoszenia upadłości. Późniejsze odsetki od tej wierzytelności nie zwiększają więc kwoty przedstawianej do potrącenia na podstawie tego przepisu. Szczególna zasada dotyczy nieoprocentowanego długu upadłego, którego termin płatności jeszcze nie nastąpił w dniu ogłoszenia upadłości. W takim przypadku kwotę należności zmniejsza się o odsetki ustawowe za okres od dnia ogłoszenia upadłości do dnia płatności. Odsetki te nie mogą być wyższe niż sześć procent i mogą obejmować najwyżej dwa lata. Do potrącenia przyjmuje się zatem pomniejszoną kwotę należności, z uwzględnieniem tych dwóch ograniczeń.

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że odsetki od wierzytelności przypadających od upadłego nie biegły w stosunku do masy od dnia ogłoszenia upadłości. Oznaczało to, że od tej daty odsetki nie powiększały kwoty obciążającej masę. Regulacja dotyczyła odsetek związanych z wierzytelnościami wobec upadłego i wskazywała sposób ich traktowania po ogłoszeniu upadłości. Od tej zasady przewidziano wyjątek. Odsetki nadal mogły dotyczyć wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, wpisem w rejestrze, zastawem albo prawem zatrzymania. Samo istnienie takiego zabezpieczenia nie oznaczało jednak, że odsetki mogły zostać zaspokojone z całego majątku objętego masą. Przepis ograniczał bowiem źródło zaspokojenia tych odsetek do przedmiotu zabezpieczenia. Wierzyciel, którego wierzytelność była zabezpieczona w jeden ze wskazanych sposobów, mógł więc uzyskać odsetki tylko z rzeczy lub prawa stanowiącego zabezpieczenie. Z przepisu wynikało zatem rozróżnienie między odsetkami, które nie biegły wobec masy od dnia ogłoszenia upadłości, a odsetkami związanymi z zabezpieczoną wierzytelnością, które mogły zostać zaspokojone w ograniczonym zakresie.

Odsetki

Odsetki - definicja

Odsetki w przepisach

Kodeks cywilny2 przepisy

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego2 przepisy

Kodeks spółek handlowych (ksh)1 przepis

o finansach publicznych2 przepisy

Ordynacja podatkowa1 przepis

Prawo upadłościowe4 przepisy

Prawo upadłościowe1 przepis

o gospodarce nieruchomościami2 przepisy