Art. 212 Kodeksu cywilnego reguluje kwestie związane ze zniesieniem współwłasności na mocy orzeczenia sądu. Przepis ten ma na celu ułatwienie rozwiązania sytuacji, w której kilka osób jest współwłaścicielami jednej rzeczy, a ich interesy wymagają rozdzielenia własności.

1. **Dopłaty pieniężne**:
   - Przepis przewiduje możliwość wyrównania wartości poszczególnych udziałów poprzez dopłaty pieniężne. Jest to istotne w sytuacjach, gdy podział fizyczny rzeczy nie jest możliwy lub jest niekorzystny dla współwłaścicieli. Dopłaty pieniężne pozwalają na sprawiedliwe rozliczenie wartości udziałów, co jest kluczowe dla zachowania równowagi interesów współwłaścicieli.

2. **Służebności gruntowe**:
   - W przypadku podziału gruntu, sąd ma możliwość obciążenia poszczególnych części gruntu służebnościami gruntowymi. Jest to narzędzie, które pozwala na zapewnienie dostępu do drogi publicznej, mediów czy innych niezbędnych elementów infrastruktury, co jest istotne dla funkcjonalności podzielonych działek.

3. **Rzecz niepodzielna**:
   - W sytuacji, gdy rzecz nie daje się podzielić, sąd może przyznać ją jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych. Alternatywnie, rzecz może zostać sprzedana zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Taka regulacja pozwala na rozwiązanie sytuacji, w której fizyczny podział rzeczy byłby niemożliwy lub niepraktyczny.

4. **Terminy i sposób uiszczenia dopłat/spłat**:
   - Sąd ma obowiązek określić termin i sposób uiszczenia dopłat lub spłat, a także wysokość i termin uiszczenia odsetek. W razie potrzeby sąd może również określić sposób zabezpieczenia tych płatności. Jest to istotne dla zapewnienia, że zobowiązania finansowe wynikające z podziału zostaną wykonane w sposób terminowy i zabezpieczony.

5. **Rozłożenie na raty**:
   - Przepis przewiduje możliwość rozłożenia dopłat i spłat na raty, jednak terminy ich uiszczenia nie mogą przekraczać łącznie dziesięciu lat. Jest to rozwiązanie, które ma na celu ułatwienie spłaty zobowiązań finansowych, szczególnie w sytuacjach, gdy jednorazowa płatność byłaby zbyt obciążająca dla dłużnika.

6. **Odroczenie terminu zapłaty**:
   - W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych. Jest to mechanizm, który pozwala na elastyczne dostosowanie terminów płatności do sytuacji życiowej dłużnika, co jest istotne z punktu widzenia ochrony jego interesów.

Podsumowując, Art. 212 Kodeksu cywilnego stanowi kompleksową regulację dotyczącą zniesienia współwłasności, uwzględniającą różnorodne sytuacje i potrzeby współwłaścicieli. Przepis ten zapewnia narzędzia do sprawiedliwego i efektywnego rozwiązania kwestii współwłasności, jednocześnie chroniąc interesy wszystkich stron zaangażowanych w proces.

Kodeks cywilny

Art. 216 Kodeksu cywilnego reguluje kwestie związane z ustalaniem wysokości spłat przysługujących współwłaścicielom gospodarstwa rolnego w przypadku zniesienia współwłasności. Przepis ten ma na celu zapewnienie sprawiedliwego podziału wartości majątku, z uwzględnieniem specyfiki gospodarstw rolnych oraz sytuacji osobistej i majątkowej współwłaścicieli.

#### Zgodne porozumienie współwłaścicieli

Pierwsza część artykułu podkreśla, że wysokość spłat powinna być ustalana zgodnie z porozumieniem współwłaścicieli. Jest to preferowana forma rozstrzygania takich spraw, ponieważ pozwala na uwzględnienie indywidualnych potrzeb i oczekiwań stron. Porozumienie to może obejmować różne aspekty, takie jak wysokość spłat, terminy ich zapłaty czy ewentualne rozłożenie na raty.

#### Brak porozumienia i obniżenie spłat

W przypadku braku zgodnego porozumienia, ustawodawca przewiduje możliwość obniżenia spłat. Przy określaniu stopnia obniżenia, sąd bierze pod uwagę kilka kluczowych czynników:

1. **Typ gospodarstwa rolnego**: Różne typy gospodarstw mogą mieć różną wartość rynkową oraz różne możliwości generowania dochodu.
2. **Wielkość gospodarstwa**: Większe gospodarstwa zazwyczaj mają większą wartość, ale mogą też wiązać się z większymi kosztami utrzymania.
3. **Stan gospodarstwa**: Stan techniczny budynków, maszyn i innych elementów gospodarstwa ma bezpośredni wpływ na jego wartość.
4. **Sytuacja osobista i majątkowa współwłaścicieli**: Sąd bierze pod uwagę zarówno sytuację współwłaściciela zobowiązanego do spłat, jak i współwłaściciela uprawnionego do ich otrzymania. Może to obejmować takie aspekty jak dochody, zobowiązania finansowe, stan zdrowia czy inne okoliczności życiowe.

#### Rozłożenie spłat na raty i odroczenie terminu zapłaty

Art. 216 odsyła również do art. 212 § 3 Kodeksu cywilnego, który przewiduje możliwość rozłożenia spłat na raty lub odroczenia terminu ich zapłaty. Jest to istotne narzędzie, które pozwala na dostosowanie warunków spłat do możliwości finansowych zobowiązanego współwłaściciela, co może być szczególnie ważne w przypadku gospodarstw rolnych, gdzie dochody mogą być sezonowe i nieregularne.

#### Wyjątek dotyczący małżonków

Ostatnia część artykułu wyłącza stosowanie przepisów § 2 i 3 do spłat na rzecz małżonka w razie zniesienia współwłasności gospodarstwa rolnego, które należy do wspólnego majątku małżonków. W takich przypadkach zastosowanie mają przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, które regulują kwestie podziału majątku wspólnego małżonków. Jest to logiczne rozwiązanie, ponieważ przepisy te są bardziej szczegółowe i dostosowane do specyfiki relacji małżeńskich.

### Podsumowanie

Art. 216 Kodeksu cywilnego wprowadza elastyczne i sprawiedliwe zasady ustalania wysokości spłat w przypadku zniesienia współwłasności gospodarstwa rolnego. Preferuje zgodne porozumienie współwłaścicieli, ale w razie jego braku przewiduje możliwość obniżenia spłat z uwzględnieniem różnych czynników. Dodatkowo, umożliwia rozłożenie spłat na raty lub odroczenie terminu ich zapłaty, co jest szczególnie ważne w kontekście specyfiki gospodarstw rolnych. Wyłączenie stosowania tych przepisów do spłat na rzecz małżonka w razie zniesienia współwłasności gospodarstwa rolnego, które należy do wspólnego majątku małżonków, jest uzasadnione i zgodne z logiką systemu prawnego.

Art. 997^1 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne mechanizmy ochrony zarówno dla uprawnionych do zachowku, jak i dla zobowiązanych do jego zaspokojenia. Przepis ten przewiduje możliwość odroczenia terminu płatności zachowku, rozłożenia go na raty, a w wyjątkowych przypadkach - jego obniżenia. Kluczowym elementem jest tutaj uwzględnienie sytuacji osobistej i majątkowej obu stron.

### Odroczenie i rozłożenie na raty

Zobowiązany do zaspokojenia roszczenia z tytułu zachowku może żądać odroczenia terminu jego płatności lub rozłożenia go na raty. Przy rozłożeniu na raty, terminy ich uiszczenia nie mogą przekraczać łącznie pięciu lat. Jest to istotne zabezpieczenie dla uprawnionego do zachowku, aby nie był on zbyt długo pozbawiony należnych mu środków.

### Wyjątkowe przypadki obniżenia zachowku

W wyjątkowych przypadkach sąd może obniżyć wysokość zachowku, biorąc pod uwagę sytuację osobistą i majątkową zarówno uprawnionego, jak i zobowiązanego. Jest to rozwiązanie mające na celu ochronę zobowiązanego przed nadmiernym obciążeniem finansowym, które mogłoby prowadzić do jego niewypłacalności.

### Przedłużenie terminu płatności

W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, sąd może na wniosek zobowiązanego odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych lub przedłużyć termin płatności zachowku, jednak nie dłużej niż do dziesięciu lat. Jest to mechanizm, który pozwala na elastyczne dostosowanie terminów płatności do zmieniającej się sytuacji majątkowej zobowiązanego.

### Zwrot obniżonego zachowku

Jeżeli ustają okoliczności uzasadniające obniżenie zachowku, zobowiązany jest na wniosek uprawnionego do zachowku zwrócić sumę pieniężną, o którą zachowek został obniżony. Jednakże, zwrotu tej sumy nie można żądać po upływie pięciu lat od dnia obniżenia zachowku. Jest to rozwiązanie, które ma na celu zapewnienie stabilności i pewności obrotu prawnego, a także ochronę zobowiązanego przed nieograniczoną w czasie odpowiedzialnością.

### Podsumowanie

Art. 997^1 Kodeksu cywilnego wprowadza elastyczne mechanizmy, które pozwalają na dostosowanie obowiązków związanych z zachowkiem do indywidualnych okoliczności stron. Przepis ten stanowi wyważenie interesów uprawnionego do zachowku i zobowiązanego do jego zaspokojenia, umożliwiając sądowi ingerencję w przypadkach, gdy jest to uzasadnione szczególnymi okolicznościami. Wprowadzone limity czasowe mają na celu zapewnienie równowagi między potrzebą ochrony uprawnionego a możliwościami finansowymi zobowiązanego.

#### 1. Wprowadzenie

Art. 189k Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) wprowadza mechanizmy umożliwiające organom administracji publicznej udzielanie ulg w wykonaniu administracyjnych kar pieniężnych. Przepis ten jest istotny zarówno z perspektywy ochrony interesów publicznych, jak i ochrony praw jednostek, w tym przedsiębiorców.

#### 2. Zakres zastosowania

Przepis ten dotyczy sytuacji, w których organ administracji publicznej nałożył administracyjną karę pieniężną. Na wniosek strony, organ może udzielić ulg w wykonaniu tej kary, jeżeli istnieje ważny interes publiczny lub ważny interes strony. Ulgi te mogą przyjąć formę:
- odroczenia terminu wykonania kary,
- rozłożenia kary na raty,
- umorzenia kary w całości lub części,
- umorzenia odsetek za zwłokę w całości lub części.

#### 3. Ważny interes publiczny i strony

Pojęcie „ważnego interesu publicznego” oraz „ważnego interesu strony” nie jest precyzyjnie zdefiniowane w przepisach, co daje organom administracji pewną swobodę interpretacyjną. Ważny interes publiczny może obejmować sytuacje, w których wykonanie kary mogłoby negatywnie wpłynąć na funkcjonowanie instytucji publicznych lub społeczności lokalnych. Ważny interes strony może obejmować sytuacje, w których wykonanie kary mogłoby prowadzić do nadmiernych trudności finansowych dla osoby fizycznej lub przedsiębiorcy.

#### 4. Ulgi dla przedsiębiorców

Przepis szczegółowo reguluje udzielanie ulg przedsiębiorcom, uwzględniając przepisy dotyczące pomocy publicznej. Ulgi mogą być udzielane, jeżeli:
- nie stanowią pomocy publicznej,
- stanowią pomoc de minimis,
- stanowią pomoc publiczną zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej.

#### 5. Pomoc publiczna

W przypadku pomocy publicznej, przepisy art. 189k k.p.a. odwołują się do różnych kategorii pomocy, w tym:
- pomocy mającej na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi,
- pomocy mającej na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
- pomocy na restrukturyzację przedsiębiorców.

#### 6. Warunki i tryb udzielania pomocy

Przepis odwołuje się do szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy publicznej, które są określone w odrębnych ustawach, takich jak Prawo restrukturyzacyjne oraz ustawa o udzielaniu pomocy publicznej w celu ratowania lub restrukturyzacji przedsiębiorców. Rada Ministrów może również określić inne przeznaczenia pomocy oraz warunki i tryb jej udzielania w drodze rozporządzenia.

#### 7. Podsumowanie

Art. 189k k.p.a. wprowadza elastyczne mechanizmy umożliwiające organom administracji publicznej udzielanie ulg w wykonaniu administracyjnych kar pieniężnych. Przepis ten jest istotny z perspektywy ochrony interesów publicznych oraz praw jednostek, w tym przedsiębiorców. Jednocześnie, przepisy te uwzględniają wymogi prawa Unii Europejskiej dotyczące pomocy publicznej, co zapewnia ich zgodność z zasadami rynku wewnętrznego UE.

Kodeks postępowania administracyjnego

o obronie Ojczyzny

Art. 113 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wprowadza mechanizmy umożliwiające przedsiębiorcom oraz innym osobom, na które nałożono kary pieniężne, uzyskanie ulg w spłacie tych kar. Przepis ten ma na celu zapewnienie elastyczności w egzekwowaniu kar, uwzględniając jednocześnie ważny interes wnioskodawcy.

#### 1. Odroczenie i rozłożenie na raty

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) może, na wniosek przedsiębiorcy lub innych osób wymienionych w art. 108, odroczyć termin płatności kary pieniężnej lub rozłożyć ją na raty. Warunkiem jest wykazanie ważnego interesu wnioskodawcy. Ważny interes może obejmować różne okoliczności, takie jak trudna sytuacja finansowa przedsiębiorcy, która mogłaby prowadzić do jego upadłości w przypadku natychmiastowej konieczności uiszczenia kary.

#### 2. Pomoc de minimis

Ulgi w spłacie kary pieniężnej mogą być udzielane przedsiębiorcy wyłącznie jako pomoc de minimis. Oznacza to, że muszą one być zgodne z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi pomocy publicznej, która nie zakłóca konkurencji na rynku wewnętrznym. Pomoc de minimis jest ograniczona do określonej kwoty, której przekroczenie może skutkować koniecznością zwrotu pomocy.

#### 3. Odsetki

W przypadku odroczenia lub rozłożenia kary na raty, Prezes UOKiK nalicza odsetki od nieuiszczonej kwoty. Stawka odsetek wynosi 50% stawki odsetek za zwłokę określonej w Ordynacji podatkowej. Odsetki są naliczane od dnia następującego po dniu złożenia wniosku i są naliczane odrębnie od każdej raty w przypadku rozłożenia kary na raty. Odsetki te mają na celu zrekompensowanie opóźnienia w płatności kary.

#### 4. Uchylenie ulgi

Prezes UOKiK ma prawo uchylić decyzję o odroczeniu lub rozłożeniu kary na raty, jeżeli ujawnią się nowe okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy lub jeżeli wnioskodawca nie uiści raty w terminie. Taka możliwość ma na celu zabezpieczenie interesów publicznych i zapewnienie, że ulgi są udzielane jedynie w uzasadnionych przypadkach.

#### 5. Postanowienie

Rozstrzygnięcie Prezesa UOKiK w przedmiocie odroczenia lub rozłożenia kary na raty następuje w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Oznacza to, że decyzja Prezesa UOKiK jest ostateczna i nie można jej zaskarżyć w trybie administracyjnym, co może budzić pewne kontrowersje z punktu widzenia ochrony praw przedsiębiorców.

### Podsumowanie

Art. 113 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wprowadza mechanizmy umożliwiające przedsiębiorcom uzyskanie ulg w spłacie kar pieniężnych, co może być szczególnie istotne w trudnych sytuacjach finansowych. Przepis ten jednak nakłada również obowiązki, takie jak naliczanie odsetek i możliwość uchylenia ulgi w przypadku nieuiszczenia raty w terminie. Decyzje Prezesa UOKiK w tym zakresie są ostateczne, co może ograniczać możliwości odwoławcze przedsiębiorców.

o ochronie konkurencji i konsumentów

Komisja może zmniejszyć administracyjną karę pieniężną od 10% do 50%, jeżeli ukarany podmiot w ciągu 3 miesięcy od doręczenia decyzji wykona działania wskazane w ostrzeżeniu. Warunkiem jest także to, aby naruszenie nie spowodowało śmierci ani poważnego uszczerbku na zdrowiu. Z przepisu wynika, że zmniejszenie kary jest możliwością, a nie automatycznym skutkiem wykonania tych działań. Ukarany podmiot może również złożyć uzasadniony wniosek o odroczenie zapłaty albo rozłożenie kary na raty, jeżeli przemawia za tym jego ważny interes. Komisja rozstrzyga w tej sprawie postanowieniem. Od nieuiszczonej kwoty naliczane są odsetki według obniżonej stawki, od dnia następującego po złożeniu wniosku. Przy ratach odsetki oblicza się osobno dla każdej z nich. Niedotrzymanie terminu powoduje naliczanie odsetek od dnia następującego po terminie płatności. Komisja może uchylić udzieloną ulgę, między innymi gdy rata nie zostanie zapłacona w terminie. Na odmowę odroczenia lub rozłożenia kary na raty przysługuje zażalenie do właściwego sądu. Zmniejszenie kary oraz ulgi w zapłacie mogą być także kwalifikowane jako pomoc publiczna albo pomoc de minimis, zgodnie z właściwymi zasadami prawa Unii Europejskiej.

o systemach sztucznej inteligencji

Ordynacja podatkowa

Art. 57 Ordynacji podatkowej reguluje kwestie związane z ustalaniem i pobieraniem opłaty prolongacyjnej w przypadku decyzji dotyczących odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych paragrafów tego artykułu.

#### § 1
W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej.

**Komentarz:**
Organ podatkowy, wydając decyzję o odroczeniu terminu płatności podatku lub rozłożeniu go na raty, jest zobowiązany do ustalenia opłaty prolongacyjnej. Dotyczy to podatków, które stanowią dochód budżetu państwa. Opłata prolongacyjna jest formą rekompensaty dla budżetu za opóźnienie w płatności podatku.

#### § 2
Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę.

**Komentarz:**
Stawka opłaty prolongacyjnej jest ustalana na poziomie obniżonej stawki odsetek za zwłokę. Oznacza to, że jest ona niższa niż standardowe odsetki za zwłokę, co może stanowić zachętę dla podatników do skorzystania z możliwości odroczenia płatności lub rozłożenia jej na raty.

#### § 3
Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej obowiązującej w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1.

**Komentarz:**
Opłata prolongacyjna jest obliczana na podstawie stawki obowiązującej w dniu wydania decyzji o odroczeniu lub rozłożeniu na raty. Jest to istotne, ponieważ stawki mogą się zmieniać, a podatnik musi znać dokładną kwotę, którą będzie zobowiązany zapłacić.

#### § 4
Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49 § 1; w razie niedotrzymania terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio.

**Komentarz:**
Opłata prolongacyjna musi być wpłacona w terminach określonych w art. 49 § 1 Ordynacji podatkowej. W przypadku niedotrzymania tych terminów, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odsetek za zwłokę i innych konsekwencji związanych z opóźnieniem w płatności.

#### § 5
Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa w § 1, były klęska żywiołowa lub wypadek losowy.

**Komentarz:**
W sytuacjach nadzwyczajnych, takich jak klęska żywiołowa czy wypadek losowy, opłata prolongacyjna nie jest ustalana. Jest to wyrazem solidarności państwa z podatnikami, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji niezależnej od ich woli.

#### § 6
Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wydanie decyzji, o której mowa w § 1, następuje w związku z postępowaniem układowym lub na podstawie odrębnych ustaw.

**Komentarz:**
Organ podatkowy ma możliwość odstąpienia od ustalenia opłaty prolongacyjnej w przypadku postępowania układowego lub na podstawie innych ustaw. Jest to elastyczne rozwiązanie, które pozwala na dostosowanie decyzji do specyficznych okoliczności danego przypadku.

#### § 7
Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną - w wysokości nie większej niż określona w § 2 - z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płatności podatków oraz zaległości podatkowych stanowiących dochód odpowiednio - gminy, powiatu lub województwa. Przepisy § 3-5 stosuje się odpowiednio.

**Komentarz:**
Jednostki samorządu terytorialnego (gminy, powiaty, województwa) mają prawo wprowadzić opłatę prolongacyjną za odroczenie terminu płatności lub rozłożenie na raty podatków stanowiących ich dochód. Stawka tej opłaty nie może przekraczać stawki określonej w § 2. Przepisy dotyczące obliczania i wpłacania opłaty prolongacyjnej stosuje się odpowiednio.

#### § 8
Przepisy § 1-4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich.

**Komentarz:**
Przepisy dotyczące opłaty prolongacyjnej mają zastosowanie nie tylko do podatników, ale również do płatników, inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich, które są zobowiązane do uregulowania należności podatkowych. Jest to istotne dla zapewnienia jednolitości i spójności w stosowaniu przepisów podatkowych.

### Podsumowanie
Art. 57 Ordynacji podatkowej szczegółowo reguluje zasady ustalania i pobierania opłaty prolongacyjnej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. Przepisy te mają na celu zrekompensowanie budżetowi państwa opóźnień w płatnościach, jednocześnie uwzględniając sytuacje nadzwyczajne, w których opłata prolongacyjna nie jest ustalana. Dodatkowo, jednostki samorządu terytorialnego mają możliwość wprowadzenia własnych opłat prolongacyjnych, co pozwala na elastyczne dostosowanie przepisów do lokalnych potrzeb.

Opłaty za korzystanie ze środowiska i administracyjne kary pieniężne rozlicza się według reguł podatkowych, ale z wyraźnie zaznaczonymi wyłomami. Przepis wskazuje, które ułatwienia znane z Ordynacji podatkowej tutaj nie działają, oraz kto pełni rolę organu.

### Najważniejsze punkty

- Do opłat i kar stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, przy czym uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
- Do opłat za korzystanie ze środowiska nie stosuje się przepisów o ustalaniu opłaty prolongacyjnej.
- Do części opłaty przewyższającej kwotę, jaką podmiot poniósłby, gdyby dysponował wymaganą decyzją, nie stosuje się przepisów o odroczeniu terminu płatności ani o umarzaniu zaległości i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej.
- Przy karach pieniężnych wyłączeń jest najwięcej: nie działają przepisy o terminie płatności, jego odroczeniu, zaniechaniu ustalenia zobowiązania, zaniechaniu poboru oraz umarzaniu zaległości i odsetek.
- Termin płatności administracyjnej kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymiarze kary stała się ostateczna.

### W praktyce

Logika wyłączeń jest konsekwentna: im bardziej należność ma charakter sankcyjny, tym mniej jest miejsca na ulgi. Podmiot działający bez wymaganej decyzji nie może więc liczyć na rozłożenie w czasie tej części obciążenia, która wynika właśnie z braku tej decyzji.

Odroczenie terminu

Odroczenie terminu w przepisach

Kodeks cywilny3 przepisy

Kodeks postępowania administracyjnego1 przepis

o obronie Ojczyzny1 przepis

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

o systemach sztucznej inteligencji1 przepis

Ordynacja podatkowa2 przepisy

Prawo ochrony środowiska2 przepisy

Prawo wodne1 przepis