Przepis określa zasady finansowania działalności i restrukturyzacji PKP SA z wykorzystaniem emisji obligacji oraz kredytów lub pożyczek objętych poręczeniem albo gwarancją Skarbu Państwa. PKP SA może wyemitować obligacje do wartości nominalnej 6 000 000 000 zł, przy czym podstawowy limit finansowania celów wskazanych w ust. 2 pkt 2-8 wynosi 3 900 000 000 zł. Przekroczenie tej kwoty, zarówno przy emisji obligacji, jak i przy zaciąganiu kredytów lub pożyczek, wymaga zgody ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Środki mogą być przeznaczone przede wszystkim na spłatę kredytów i pożyczek, a także między innymi na świadczenia dla zwalnianych pracowników, spłatę zobowiązań i zapewnienie ciągłości procesu eksploatacyjnego, modernizację urządzeń kolejowych, zakup pojazdów szynowych, zobowiązania jednostek kolejowej służby zdrowia, koszty doradców prywatyzacyjnych, składki na ubezpieczenia oraz dofinansowanie deficytowych regionalnych przewozów pasażerskich. Część tych celów ma określone limity kwotowe. Wydatki nie mogą obejmować zakresu już sfinansowanego z kredytów lub pożyczek objętych regulacją ust. 6.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na połączeniu limitów wydatków z kontrolą finansów publicznych. Niewykorzystane środki mogą być przesuwane między zadaniami za zgodą właściwych ministrów, a dodatkowe finansowanie wymaga oceny zasadności, kosztów obsługi i zdolności PKP SA do spłaty zobowiązań. Łączna kwota kredytów lub pożyczek z ust. 6 nie może przekroczyć 3 000 000 000 zł. Środki z obligacji są przechowywane na oprocentowanym rachunku PKP SA w Banku Gospodarstwa Krajowego, którego umowa wymaga akceptacji ministra finansów. Poręczenia i gwarancje mogą obejmować całość kwoty, odsetek i określonych kosztów, a wierzytelności Skarbu Państwa zabezpieczają między innymi akcje lub udziały wskazanych spółek.

o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2000/948/text/U/D20000948Lj.pdf

Przepis określa szczególne uprawnienie dla pracowników, z którymi rozwiązano stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w okresie wskazanym w art. 48. Odprawa przysługuje tylko wtedy, gdy rozwiązanie zatrudnienia nastąpiło w jednym z podmiotów wymienionych w przepisie oraz gdy pracownik nie spełnia warunków pozwalających na uzyskanie prawa do emerytury, urlopu kolejowego albo świadczenia przedemerytalnego.

Zakres podmiotowy obejmuje cztery grupy. Są to PKP lub PKP SA, spółki z pełnym udziałem PKP utworzone na podstawie art. 13 ustawy wskazanej w art. 1 pkt 1, państwowe jednostki organizacyjne utworzone na podstawie art. 44 tej ustawy, a także spółki utworzone na podstawie art. 14, art. 15 i art. 19. Wyliczenie wskazuje, że znaczenie ma nie tylko przyczyna rozwiązania stosunku pracy, lecz również rodzaj pracodawcy i podstawa jego utworzenia.

Świadczenie ma charakter jednorazowy i pieniężny. Przepis wiąże jego przyznanie z łącznym spełnieniem określonych przesłanek, dlatego samo rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy nie wystarcza. Konieczne jest także, aby pracownik nie miał prawa do żadnego z trzech wymienionych świadczeń lub uprawnień. W praktyce art. 48 tworzy odrębną podstawę wypłaty odprawy dla określonej grupy byłych pracowników podmiotów związanych z PKP, którzy utracili zatrudnienie, ale nie nabyli wskazanych alternatywnych uprawnień.

Przepis wyraża zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji określonej konwencji. Jest to zasadnicza treść ustawy, ponieważ wskazuje zarówno organ uprawniony do dokonania ratyfikacji, jak i przedmiot zgody, czyli Konwencję w sprawie scentralizowanej odprawy celnej dotyczącej podziału krajowych kosztów poboru, które są zatrzymywane, gdy tradycyjne zasoby własne są udostępniane budżetowi UE.

Konwencja dotyczy dwóch powiązanych zagadnień. Pierwszym jest scentralizowana odprawa celna, drugim podział krajowych kosztów poboru zatrzymywanych w sytuacji udostępniania tradycyjnych zasobów własnych budżetowi UE. Przepis nie opisuje jednak zasad wykonywania tych rozwiązań, nie określa sposobu podziału kosztów ani nie wskazuje obowiązków poszczególnych podmiotów. Jego funkcją jest udzielenie zgody na ratyfikację wskazanego aktu przez Prezydenta.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na stworzeniu podstawy do dokonania ratyfikacji tej konkretnej konwencji. Sama regulacja nie wprowadza odrębnych procedur odprawy celnej i nie ustanawia szczegółowych reguł rozliczania krajowych kosztów poboru. Ogranicza się do rozstrzygnięcia, że ratyfikacja konwencji obejmującej wskazany zakres tematyczny może zostać dokonana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

o ratyfikacji Konwencji w sprawie scentralizowanej odprawy celnej dotyczącej podziału krajowych kosztów poboru, które są zatrzymywane, gdy tradycyjne zasoby własne są udostępniane budżetowi UE, sporządzonej w Brukseli dnia 10 marca 2009 r.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/1325/text/T/D20111325L.pdf

w sprawie finansowania jednorazowych odpraw pieniężnych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2025/1899/text/O/D20251899.pdf

w sprawie warunków ustalania i wypłacania radcom Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej nagród jubileuszowych i odpraw z tytułu nabycia prawa do renty lub emerytury

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/614/text/O/D20170614.pdf

Odprawy

Odprawy w przepisach

o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"2 przepisy

o ratyfikacji Konwencji w sprawie scentralizowanej odprawy celnej dotyczącej podziału krajowych kosztów poboru, które są zatrzymywane, gdy tradycyjne zasoby własne są udostępniane budżetowi UE, sporządzonej w Brukseli dnia 10 marca 2009 r.1 przepis

w sprawie finansowania jednorazowych odpraw pieniężnych3 przepisy

w sprawie warunków ustalania i wypłacania radcom Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej nagród jubileuszowych i odpraw z tytułu nabycia prawa do renty lub emerytury2 przepisy