Odporność podmiotu krytycznego

Odporność podmiotu krytycznego to jego zdolność do utrzymania działania i ograniczania skutków incydentów, które mogą zagrozić świadczeniu usługi kluczowej. Pojęcie to, zdefiniowane w ustawie o zarządzaniu kryzysowym, obejmuje nie tylko reakcję na już zaistniałe zdarzenie, lecz cały cykl przygotowania, działania i powrotu do sprawności.

Na odporność składają się w szczególności:

• zapobieganie incydentom, czyli podejmowanie działań mających nie dopuścić do ich wystąpienia;
• ochrona przed incydentami, realizowana w sposób zaplanowany i z wykorzystaniem zasobów, którymi podmiot dysponuje;
• reagowanie, a więc podejmowanie odpowiednich czynności w chwili wystąpienia incydentu;
• absorbowanie skutków, czyli zdolność do przyjęcia zakłóceń i ograniczenia ich wpływu na działalność;
• adaptacja, polegająca na dostosowaniu sposobu działania do powstałej sytuacji;
• usuwanie następstw incydentu, w tym odtwarzanie infrastruktury krytycznej potrzebnej do dalszego świadczenia usługi kluczowej.

Odporność należy więc rozumieć jako cechę obejmującą zarówno przygotowanie, jak i praktyczną zdolność do działania w warunkach zakłócenia. Istotne jest przy tym wykorzystanie posiadanych zasobów oraz istnienie zaplanowanych działań ochronnych i reagowania. Nie chodzi wyłącznie o szybkie usunięcie awarii, lecz także o ograniczenie jej skutków, dostosowanie się do sytuacji i przywrócenie niezbędnej infrastruktury.

W ustawie pojęcie to służy określeniu zakresu zdolności, jakie powinien posiadać podmiot krytyczny, aby zapobiegać incydentom, radzić sobie z nimi i zapewnić ciągłość świadczenia usługi kluczowej. W znaczeniu praktycznym wskazuje ono, że odporność wymaga podejścia całościowego: od działań wyprzedzających, przez ochronę i reakcję, po odtworzenie infrastruktury oraz usunięcie skutków zdarzenia.