Odpisach amortyzacyjnych

„Odpisy amortyzacyjne” to w ustawie „o podatku dochodowym od osób fizycznych” określenie odnoszące się do odpisów rozliczanych według zasad przewidzianych w przepisach podatkowych. W praktyce chodzi o stopniowe uwzględnianie w rozliczeniach podatkowych wartości składników majątku podlegających amortyzacji, zamiast ujmowania całej tej wartości jednorazowo. Sama definicja nie obejmuje jednak każdego odpisu związanego ze zużyciem majątku. Za odpis amortyzacyjny w rozumieniu tej ustawy uznaje się tylko taki odpis, który został dokonany zgodnie z właściwymi regulacjami.

Najważniejsze są dwa elementy tego pojęcia:

• odpis musi być dokonany na podstawie zasad określonych w art. 22a-22m ustawy,
• przy jego ustalaniu i rozliczaniu trzeba dodatkowo uwzględnić art. 23.

Oznacza to, że przepisy wskazane w definicji wyznaczają ramy całego mechanizmu amortyzacji, natomiast art. 23 może wpływać na to, czy dany odpis znajduje zastosowanie w rozliczeniu podatkowym. Definicja odsyła więc do innych przepisów i nie działa w oderwaniu od ich treści. Aby prawidłowo ocenić konkretny odpis, nie wystarczy samo stwierdzenie, że odzwierciedla on zużycie składnika majątku. Konieczne jest także ustalenie, czy został obliczony i zastosowany według zasad przewidzianych w wymienionych artykułach oraz z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 23.

Pojęcie ma znaczenie przede wszystkim dla ustalenia, jakie odpisy mogą być uwzględniane przy rozliczaniu podatku dochodowego od osób fizycznych. Wpływa zatem na sposób określania wyniku podatkowego i rozłożenie rozliczenia wartości majątku w czasie. Ustawowe odesłanie ogranicza dowolność podatnika, ponieważ decydujące znaczenie mają reguły określone w ustawie, a nie sama nazwa lub gospodarcze uzasadnienie danego odpisu. Aby odpis mógł być traktowany jako „odpis amortyzacyjny” na gruncie tej ustawy, musi spełniać wymagania wynikające z całego wskazanego zespołu przepisów.