Art. 127 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) reguluje procedurę zgłaszania interwencji w postępowaniu przygotowawczym oraz określa prawa i obowiązki zarówno organów prowadzących postępowanie, jak i podmiotów zgłaszających interwencję.

### Forma zgłoszenia interwencji

Zgodnie z art. 127 KKS, interwencję można zgłosić na dwa sposoby:
1. **Na piśmie** - co jest standardową formą komunikacji w postępowaniach administracyjnych i sądowych.
2. **Ustnie do protokołu** - co umożliwia zgłoszenie interwencji bezpośrednio przed organem prowadzącym postępowanie, co może być korzystne w sytuacjach wymagających szybkiej reakcji.

### Dołączenie dowodów

Do zgłoszenia interwencji należy dołączyć dowody wskazujące na spełnienie warunków do jej zgłoszenia. Jest to istotne, ponieważ organ prowadzący postępowanie musi mieć podstawy do podjęcia działań na podstawie zgłoszenia. Dowody te mogą obejmować dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych itp.

### Zawiadomienie podmiotu uprawnionego

Jeżeli w toku postępowania ustalony zostanie podmiot spełniający warunki do zgłoszenia interwencji, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek niezwłocznie go zawiadomić o przysługującym uprawnieniu. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy nie można ustalić miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby tego podmiotu. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony praw podmiotów, które mogą być zainteresowane wynikiem postępowania.

### Odmowa przyjęcia interwencji

W przypadku zgłoszenia interwencji przez podmiot nieuprawniony lub przy braku podstaw do jej zgłoszenia, organ prowadzący postępowanie przygotowawcze lub prokurator wydaje postanowienie o odmowie jej przyjęcia. Na takie postanowienie przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego, a gdy postępowanie prowadzi prokurator - do prokuratora nadrzędnego. Procedura ta zapewnia kontrolę nad decyzjami organów prowadzących postępowanie i umożliwia weryfikację ich zasadności.

### Zawiadomienie o zatrzymaniu przedmiotu

Jeżeli w toku postępowania zatrzymano przedmiot lub dokonano zajęcia albo zabezpieczenia, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić o tym interwenienta. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony praw majątkowych podmiotów uczestniczących w postępowaniu.

### Doręczenie odpisu wniosku

Odpis wniosku, o którym mowa w art. 323 § 3 Kodeksu postępowania karnego, doręcza się niezwłocznie interwenientowi. Przepis ten zapewnia transparentność postępowania i umożliwia interwenientowi pełne uczestnictwo w procesie.

### Podsumowanie

Art. 127 KKS wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące zgłaszania interwencji w postępowaniu przygotowawczym, co ma na celu zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania oraz ochronę praw podmiotów zainteresowanych. Przepis ten podkreśla znaczenie dowodów przy zgłaszaniu interwencji, określa procedurę odmowy jej przyjęcia oraz zapewnia transparentność działań organów prowadzących postępowanie.

Kodeks karny skarbowy

Art. 161 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) reguluje szczególne warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby sąd mógł uwzględnić wniosek oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze, zgodnie z art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego (KPK). Przepis ten wprowadza dodatkowe wymagania w kontekście przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, mające na celu zabezpieczenie interesów fiskalnych państwa.

#### 1. Uszczuplenie należności publicznoprawnej

Pierwszy akapit art. 161 KKS stanowi, że jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnej, a należność ta nie została w całości uiszczona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosku oskarżonego od uiszczenia tej należności w całości w wyznaczonym terminie. Oznacza to, że oskarżony, który chce skorzystać z możliwości dobrowolnego poddania się karze, musi najpierw uregulować wszelkie zaległości wobec Skarbu Państwa. Jest to mechanizm mający na celu zapewnienie, że państwo odzyska należne mu środki finansowe.

#### 2. Interwencja w sprawie

Drugi akapit dotyczy sytuacji, gdy w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe zgłoszono interwencję. W takim przypadku sąd nie może przychylić się do wniosku oskarżonego dotyczącego orzeczenia przepadku przedmiotów, jeżeli interwenient sprzeciwi się temu na piśmie lub ustnie do protokołu. Interwencja może być zgłoszona przez osoby trzecie, które mają interes prawny w sprawie, np. właściciele przedmiotów podlegających przepadkowi. Przepis ten chroni prawa osób trzecich, które mogą być dotknięte orzeczeniem przepadku.

#### 3. Rozpoznanie wniosku na posiedzeniu

Trzeci akapit przewiduje możliwość rozpoznania wniosku oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze na posiedzeniu sądu, jeżeli wniosek został złożony przed rozprawą. Jest to uproszczenie procedury, które pozwala na szybsze zakończenie postępowania, pod warunkiem że wszystkie strony zostały prawidłowo zawiadomione o terminie posiedzenia i otrzymały odpis wniosku.

#### 4. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo

Ostatni akapit stanowi, że nieusprawiedliwione niestawiennictwo oskarżyciela publicznego, podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej lub interwenienta na rozprawę bądź posiedzenie nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku, jeżeli pozostałe warunki określone w art. 387 KPK i w § 1 są spełnione. Oznacza to, że sąd może uwzględnić wniosek oskarżonego nawet w przypadku nieobecności tych podmiotów, pod warunkiem że wszystkie formalne wymagania zostały spełnione.

### Podsumowanie

Art. 161 KKS wprowadza dodatkowe warunki dla uwzględnienia wniosku oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze w sprawach skarbowych. Przepis ten ma na celu zabezpieczenie interesów fiskalnych państwa oraz ochronę praw osób trzecich. Wprowadza on mechanizmy, które mają zapewnić, że należności publicznoprawne zostaną uregulowane, a prawa interwenientów będą respektowane.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 893^1 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje procedurę egzekucji z rachunku bankowego, na który wystawiono dowód imienny, w sytuacji, gdy egzekucja nie może być przeprowadzona w trybie art. 901 k.p.c. z powodu niemożności odebrania tego dokumentu. Przepis ten wprowadza szczegółowe zasady postępowania komornika oraz obowiązki banku i innych instytucji w procesie egzekucyjnym.

#### 1. Stwierdzenie niemożności odebrania dokumentu

Pierwszym krokiem, który musi podjąć komornik, jest stwierdzenie faktu niemożności odebrania dowodu imiennego. Fakt ten musi być stwierdzony protokołem. Jest to istotne, ponieważ protokół stanowi formalny dokument potwierdzający, że egzekucja w trybie art. 901 k.p.c. nie jest możliwa.

#### 2. Zajęcie rachunku bankowego

Po stwierdzeniu niemożności odebrania dokumentu, komornik dokonuje zajęcia rachunku bankowego przez skierowanie zawiadomienia do właściwego banku. Zajęcie jest skuteczne z chwilą doręczenia tego zawiadomienia bankowi. Od tego momentu bank jest zobowiązany do wstrzymania wszelkich wypłat z zajętego rachunku.

#### 3. Obowiązki banku

Bank, po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu rachunku, ma obowiązek wstrzymać wszelkie wypłaty z tego rachunku. Ponadto, bank musi zawiadomić o zajęciu swoje placówki, placówki pocztowe oraz inne placówki wykonujące czynności w zakresie obsługi rachunków bankowych.

#### 4. Zawiadomienie dłużnika i wierzyciela

Komornik jest zobowiązany niezwłocznie doręczyć zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zarówno dłużnikowi, jak i wierzycielowi. Zawiadomienie dla dłużnika musi zawierać pouczenie o odpowiedzialności karnej w razie dokonania wypłaty z zajętego rachunku. Dłużnik, który po zajęciu rachunku dokona wypłaty środków, podlega odpowiedzialności karnej jak za usunięcie mienia spod egzekucji.

#### 5. Wniosek o umorzenie książeczki oszczędnościowej

Wierzyciel, w terminie dwóch tygodni od doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku, musi wystąpić do sądu z wnioskiem o umorzenie książeczki oszczędnościowej dłużnika. Wierzyciel jest również zobowiązany niezwłocznie zawiadomić właściwy oddział banku o złożeniu takiego wniosku, doręczając mu odpis wniosku. Jeśli wierzyciel nie doręczy odpisu wniosku w terminie miesiąca od zajęcia rachunku, bank odwołuje wstrzymanie wypłat z rachunku i zawiadamia o tym właściciela książeczki oszczędnościowej.

#### 6. Rozporządzenie wykonawcze

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności oraz Ministrem Sprawiedliwości, określi w drodze rozporządzenia tryb zawiadamiania placówek banków, placówek pocztowych i innych placówek. Rozporządzenie to ma na celu zapewnienie sprawnego prowadzenia egzekucji, uwzględniając dane zawarte w zawiadomieniu.

### Podsumowanie

Art. 893^1 k.p.c. wprowadza szczegółową procedurę egzekucji z rachunku bankowego, na który wystawiono dowód imienny, w sytuacji, gdy egzekucja w trybie art. 901 k.p.c. jest niemożliwa. Przepis ten nakłada na komornika, bank oraz wierzyciela określone obowiązki, mające na celu skuteczne przeprowadzenie egzekucji i zabezpieczenie interesów wierzyciela.

Art. 343a Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) wprowadza szczególną procedurę rozpatrywania wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 338a k.p.k. Przepis ten ma na celu uproszczenie i przyspieszenie postępowania karnego w sytuacjach, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego są oczywiste, a postawa oskarżonego wskazuje na możliwość osiągnięcia celów postępowania karnego bez konieczności przeprowadzania pełnej rozprawy.

### Zawiadomienie stron i pokrzywdzonego

Pierwszy akapit art. 343a k.p.k. nakłada na sąd obowiązek zawiadomienia stron i pokrzywdzonego o terminie posiedzenia, na którym będzie rozpatrywany wniosek oskarżonego. Zawiadomienie to musi być dokonane poprzez przesłanie odpisu wniosku. Jest to istotne z punktu widzenia zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony, ponieważ umożliwia stronom i pokrzywdzonemu zapoznanie się z treścią wniosku oraz przygotowanie się do posiedzenia.

### Warunki uwzględnienia wniosku

Sąd może uwzględnić wniosek oskarżonego, jeżeli spełnione są dwa podstawowe warunki:
1. **Brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia przestępstwa i winy oskarżonego** - Sąd musi być przekonany, że dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują na winę oskarżonego i okoliczności popełnienia przestępstwa.
2. **Postawa oskarżonego** - Sąd musi ocenić, że postawa oskarżonego wskazuje na możliwość osiągnięcia celów postępowania karnego, takich jak prewencja ogólna i szczególna, resocjalizacja oskarżonego oraz zadośćuczynienie pokrzywdzonemu.

### Sprzeciw prokuratora

Uwzględnienie wniosku jest możliwe tylko wówczas, gdy prokurator nie zgłosi sprzeciwu. Sprzeciw prokuratora jest więc decydujący i wiążący dla sądu. Prokurator, jako strona postępowania, ma prawo do wyrażenia swojego stanowiska w tej kwestii, co jest zgodne z zasadą równouprawnienia stron.

### Stosowanie art. 343 k.p.k.

Przepis art. 343a k.p.k. odsyła do odpowiedniego stosowania art. 343 k.p.k., który reguluje procedurę wydania wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy na wniosek prokuratora. Oznacza to, że przepisy dotyczące m.in. treści wyroku, jego uzasadnienia oraz możliwości zaskarżenia znajdują odpowiednie zastosowanie również w przypadku wniosku oskarżonego.

### Kolejny wniosek

W przypadku złożenia kolejnego wniosku przez oskarżonego, art. 343a k.p.k. stanowi, że taki wniosek podlega rozpoznaniu na rozprawie. Ma to na celu zapobieżenie nadużywaniu tej procedury przez oskarżonego oraz zapewnienie, że kolejny wniosek będzie rozpatrywany w pełnym trybie sądowym, co daje stronom i pokrzywdzonemu pełniejsze możliwości obrony swoich praw.

### Podsumowanie

Art. 343a k.p.k. wprowadza mechanizm umożliwiający szybkie zakończenie postępowania karnego w sytuacjach, gdy wina oskarżonego i okoliczności popełnienia przestępstwa są oczywiste, a postawa oskarżonego pozwala na osiągnięcie celów postępowania. Przepis ten, poprzez odpowiednie stosowanie art. 343 k.p.k., zapewnia również ochronę praw stron i pokrzywdzonego, a także kontrolę prokuratora nad przebiegiem postępowania.

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Art. 554 Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) reguluje procedurę zgłaszania żądania odszkodowania w przypadku niesłusznego tymczasowego aresztowania, zatrzymania lub zastosowania innych środków zapobiegawczych. Przepis ten określa właściwość sądu, skład orzekający, strony postępowania oraz zasady dotyczące kosztów sądowych.

1. **Właściwość sądu**:
   - Żądanie odszkodowania należy zgłosić w sądzie okręgowym, w którego okręgu wydano orzeczenie w pierwszej instancji.
   - W przypadku określonym w art. 552 § 4 k.p.k., właściwym sądem jest sąd okręgowy ze względu na miejsce, w którym nastąpiło zwolnienie tymczasowo aresztowanego lub zatrzymanego.

2. **Skład orzekający**:
   - Sąd okręgowy orzeka wyrokiem na rozprawie w składzie jednego sędziego. Jest to uproszczona forma postępowania, mająca na celu przyspieszenie procedury i zmniejszenie obciążenia sądów.

3. **Strony postępowania**:
   - Stronami w postępowaniu są: wnioskodawca (osoba żądająca odszkodowania), prokurator oraz Skarb Państwa.
   - Skarb Państwa jest reprezentowany przez odpowiedni organ, który zależy od okoliczności sprawy:
     - Prezes sądu, w którym wydano ostatnie orzeczenie kończące postępowanie.
     - Prezes sądu pierwszej instancji, jeśli orzeczenie zmieniające zostało wydane przez sąd wyższej instancji.
     - Organ, który dokonał zatrzymania, jeśli sąd uwzględnił zażalenie na zatrzymanie lub nie rozpoznawał zażalenia.

4. **Zawiadomienie o terminie rozprawy**:
   - O terminie rozprawy zawiadamia się wnioskodawcę, prokuratora oraz organ reprezentujący Skarb Państwa, przesyłając odpis wniosku. Zapewnia to stronom możliwość przygotowania się do rozprawy i przedstawienia swoich argumentów.

5. **Koszty sądowe**:
   - Postępowanie jest wolne od kosztów sądowych, co oznacza, że wnioskodawca nie ponosi opłat związanych z wniesieniem wniosku.
   - W razie uwzględnienia roszczeń choćby w części, wnioskodawcy przysługuje od Skarbu Państwa zwrot uzasadnionych wydatków, w tym z tytułu ustanowienia jednego pełnomocnika. Jest to istotne zabezpieczenie interesów wnioskodawcy, który może ponieść koszty związane z dochodzeniem swoich praw.

Podsumowując, art. 554 k.p.k. w sposób kompleksowy reguluje procedurę dochodzenia odszkodowania za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, zatrzymanie lub zastosowanie innych środków zapobiegawczych. Przepis ten zapewnia wnioskodawcy możliwość dochodzenia swoich praw w sposób uproszczony i wolny od kosztów sądowych, co ma na celu ochronę jego interesów i zadośćuczynienie za doznane krzywdy.

Art. 57 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (KPW) precyzuje zasady i wymagania dotyczące wniosku o ukaranie, który stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawach o wykroczenia. Przepis ten jest kluczowy dla prawidłowego funkcjonowania postępowania wykroczeniowego, ponieważ określa, jakie elementy musi zawierać wniosek, aby mógł być skutecznie rozpatrzony przez sąd.

1. **Podmiot uprawniony do złożenia wniosku**:
   - Wniosek o ukaranie może być złożony przez organ uprawniony do występowania w charakterze oskarżyciela publicznego. W praktyce są to najczęściej organy ścigania, takie jak policja czy straż miejska.
   - W określonych przypadkach, zgodnie z art. 27 § 1 i 2 KPW, wniosek może być również złożony przez pokrzywdzonego. Jest to istotne, gdyż daje pokrzywdzonemu możliwość bezpośredniego inicjowania postępowania, co zwiększa jego wpływ na przebieg sprawy.

2. **Elementy wniosku o ukaranie**:
   - **Dane obwinionego**: Wniosek musi zawierać imię, nazwisko oraz adres obwinionego, a także inne dane niezbędne do ustalenia jego tożsamości. Jest to konieczne, aby sąd mógł jednoznacznie zidentyfikować osobę, której dotyczy postępowanie.
   - **Opis czynu**: Wniosek powinien precyzyjnie określać zarzucany czyn, wskazując miejsce, czas, sposób i okoliczności jego popełnienia. Dokładny opis czynu jest niezbędny dla prawidłowej kwalifikacji prawnej i oceny dowodów.
   - **Dowody**: Wskazanie dowodów, na których opiera się wniosek, jest kluczowe dla umożliwienia sądowi oceny zasadności zarzutów.
   - **Dane sporządzającego wniosek**: Wniosek musi zawierać imię, nazwisko oraz podpis osoby, która go sporządziła, a także jej adres, jeśli wniosek pochodzi od pokrzywdzonego.

3. **Dodatkowe wymagania dla oskarżyciela publicznego**:
   - Wniosek składany przez oskarżyciela publicznego musi dodatkowo zawierać wskazanie przepisów, pod które podpada zarzucany czyn, miejsce zatrudnienia obwinionego oraz, w miarę możliwości, dane o jego warunkach materialnych, rodzinnych i osobistych.
   - Powinny być również wskazane osoby pokrzywdzone, wysokość wyrządzonej szkody, stanowisko osoby sporządzającej wniosek, sąd właściwy do rozpoznania sprawy oraz dane dotyczące uprzedniego skazania obwinionego za podobne przestępstwo lub wykroczenie, jeśli oskarżyciel powołuje się na tę okoliczność.

4. **Załączniki do wniosku**:
   - Oskarżyciel publiczny musi dołączyć do wniosku materiały z czynności wyjaśniających lub postępowania przygotowawczego, a także adresy świadków i pokrzywdzonych oraz odpisy wniosku dla każdego z obwinionych.

5. **Procedura w przypadku wniosku pokrzywdzonego**:
   - Jeśli wniosek o ukaranie został złożony przez pokrzywdzonego, prezes sądu przesyła zawiadomienie właściwemu oskarżycielowi publicznemu i wzywa go do nadesłania materiału dowodowego w terminie 7 dni, jeśli przeprowadzono czynności wyjaśniające lub dochodzenie, albo do nadesłania oświadczenia o braku takiego materiału.

Podsumowując, art. 57 KPW szczegółowo określa wymagania formalne i merytoryczne dotyczące wniosku o ukaranie, co ma na celu zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania wykroczeniowego. Przepis ten jest istotny zarówno dla organów ścigania, jak i dla pokrzywdzonych, umożliwiając im skuteczne inicjowanie postępowania przed sądem.

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

Art. 67 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (Kpw) reguluje procedurę zawiadamiania obwinionego o terminie pierwszej rozprawy lub posiedzenia oraz określa treść i formę takiego zawiadomienia. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia obwinionemu prawa do obrony oraz rzetelnego procesu.

#### 1. Zawiadomienie i odpis wniosku o ukaranie

Pierwsza część artykułu nakłada obowiązek dołączenia odpisu wniosku o ukaranie do zawiadomienia o terminie pierwszej rozprawy lub posiedzenia. Jest to istotne, ponieważ umożliwia obwinionemu zapoznanie się z zarzutami oraz przygotowanie odpowiedniej obrony.

#### 2. Pouczenia dla obwinionego

Zawiadomienie powinno zawierać szereg pouczeń, które mają na celu zapewnienie obwinionemu pełnej informacji o jego prawach i obowiązkach. W szczególności, obwiniony powinien być poinformowany o:

- Możliwości sprowadzenia świadków i przedstawienia innych dowodów na swoją obronę, z zastrzeżeniem, że dowody te muszą być zgłoszone nie później niż 7 dni od doręczenia zawiadomienia.
- Prawie do odmowy złożenia wyjaśnień lub udzielenia odpowiedzi na pytania.
- Prawie do korzystania z pomocy obrońcy.
- Prawie do przeglądania akt sprawy.
- Obowiązku powiadomienia sądu o każdej zmianie miejsca pobytu lub zamieszkania na okres dłuższy niż 7 dni oraz o konieczności wskazania adresu dla doręczeń w kraju w przypadku pobytu za granicą.

#### 3. Pouczenie o rozprawie zaocznej i przymusowym doprowadzeniu

Zawiadomienie powinno również zawierać informacje o możliwości prowadzenia rozprawy zaocznej w przypadku nieobecności obwinionego oraz o możliwości przymusowego doprowadzenia obwinionego na rozprawę.

#### 4. Wyjaśnienia na piśmie

Jeżeli obecność obwinionego na rozprawie nie jest uznana za obowiązkową, zawiadomienie powinno informować o możliwości nadesłania wyjaśnień na piśmie, które będą odczytane na rozprawie.

#### 5. Pouczenia dla oskarżyciela posiłkowego i pokrzywdzonego

Zawiadomienie kierowane do oskarżyciela posiłkowego powinno zawierać pouczenie o obowiązku powiadomienia sądu o zmianie miejsca zamieszkania oraz podania adresu dla doręczeń w czasie pobytu za granicą. Zawiadomienie kierowane do pokrzywdzonego powinno zawierać informacje o jego uprawnieniach, zgodnie z art. 26 § 3 Kpw.

#### 6. Zmiana decyzji o obowiązkowej obecności obwinionego

Sąd ma prawo, uznając obecność obwinionego na rozprawie za obowiązkową, wezwać go na rozprawę, odraczając ją w tym celu.

#### 7. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości

Minister Sprawiedliwości jest zobowiązany do określenia, w drodze rozporządzenia, wzoru pouczenia, które zawiera informacje dotyczące praw i obowiązków obwinionego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Wzór ten powinien być zrozumiały również dla osób niekorzystających z pomocy pełnomocnika.

### Podsumowanie

Art. 67 Kpw jest przepisem mającym na celu zapewnienie obwinionemu pełnej informacji o jego prawach i obowiązkach w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Przepis ten odgrywa kluczową rolę w ochronie prawa do obrony oraz w zapewnieniu rzetelnego procesu. Zawiadomienie o terminie pierwszej rozprawy lub posiedzenia musi być szczegółowe i zawierać wszystkie wymagane pouczenia, aby obwiniony mógł skutecznie bronić swoich praw.

Prawo o adwokaturze

Sąd może zakończyć postępowanie przez jego umorzenie, jeżeli po doręczeniu odpisu wniosku pojawią się okoliczności wskazane w przepisie ustawy o Inspekcji Handlowej, do którego odsyła ta regulacja. Umorzenie nie następuje automatycznie. Sformułowanie „może” oznacza, że decyzję w tej sprawie podejmuje sąd. Sam przepis nie wymienia tych okoliczności, lecz odsyła do wskazanej regulacji.

Odpis wniosku

Odpis wniosku w przepisach

Kodeks karny skarbowy2 przepisy

Kodeks postępowania cywilnego3 przepisy

Kodeks postępowania karnego (kpk)3 przepisy

Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia3 przepisy

Prawo o adwokaturze1 przepis

w sprawie określenia regulaminu organizacji i działania stałych sądów polubownych przy wojewódzkich inspektorach inspekcji handlowej1 przepis