Przepis zabrania takiego rozcieńczania odpadów promieniotwórczych, którego skutkiem byłoby zakwalifikowanie ich do innej kategorii albo podkategorii. Samo dodanie substancji rozcieńczającej nie może więc służyć obniżeniu lub zmianie ich formalnej klasyfikacji. Oceniając sposób postępowania z odpadami, należy zachować ich właściwe przypisanie do kategorii lub podkategorii także po rozcieńczeniu.

w sprawie odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego #przypis#1#przypis# #sup#, #sup# #przypis#2#przypis#

Przepis wskazuje, gdzie znajdują się wzory dokumentów służących do ewidencjonowania opakowań zawierających odpady promieniotwórcze oraz opakowań z wypalonym paliwem jądrowym. Są to dwa odrębne wzory kart ewidencyjnych, a ich treść określono w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Aby sprawdzić układ i treść tych kart, należy sięgnąć do tego załącznika, a nie do samego § 11.

Przepis określa, jak długo należy przechowywać kopię wspólnej ewidencji dotyczącej działań związanych z odpadami promieniotwórczymi albo wypalonym paliwem jądrowym. Dokument trzeba zachować przez trzy lata, ale termin ten nie biegnie od dnia sporządzenia kopii. Okres przechowywania liczy się od zakończenia roku, w którym kopia została sporządzona. Oznacza to, że punktem wyjścia jest koniec tego roku, a nie data sporządzenia dokumentu.

Każda przeprowadzona kontrola opakowania z odpadami promieniotwórczymi musi zostać odnotowana w jego karcie ewidencyjnej. Wpis powinien zawierać dwie informacje: datę kontroli oraz imię i nazwisko osoby, która ją przeprowadziła. Dzięki temu dokumentacja wskazuje zarówno, kiedy sprawdzono opakowanie, jak i kto wykonał tę czynność. Obowiązek dotyczy samego odnotowania kontroli i uzupełnienia tych danych.

Przepis nakazuje rozdzielać odpady promieniotwórcze według ich kategorii oraz stanu skupienia. Oznacza to, że nie wolno umieszczać w jednym opakowaniu odpadów należących do różnych kategorii ani takich, które różnią się postacią, na przykład stałych i ciekłych. Każda grupa odpadów musi być przechowywana w sposób uwzględniający oba te kryteria. Zakaz dotyczy samego łączenia ich w jednym opakowaniu.

Przepis wymaga, aby na opakowaniu przeznaczonym do przechowywania odpadów promieniotwórczych średnioaktywnych i wysokoaktywnych znalazły się dwa rodzaje informacji. Należy wskazać maksymalną temperaturę samych odpadów oraz maksymalną temperaturę opakowania, której nie wolno przekroczyć. Oznaczenia mają więc jasno określać osobne limity bezpieczeństwa: jeden dotyczący zawartości, a drugi dotyczący pojemnika. Wymóg dotyczy właśnie takich odpadów i takich opakowań.

Przy kwalifikowaniu odpadów promieniotwórczych należy sprawdzić wartości aktywności oraz stężenia promieniotwórczego poszczególnych izotopów. To one stanowią podstawę przypisania odpadów do określonej kategorii. Te same wartości są wykorzystywane przy ustalaniu podkategorii zużytych zamkniętych źródeł promieniotwórczych. Szczegółowe wartości nie zostały podane w tym paragrafie, lecz znajdują się w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Przepis określa, jakie informacje muszą być umieszczone w widocznym miejscu na opakowaniu przeznaczonym do składowania odpadów promieniotwórczych, jeśli takie odpady się w nim znajdują. Na opakowaniu powinien znaleźć się znak ostrzegający przed promieniowaniem, oznaczenie pozwalające zidentyfikować opakowanie zgodnie z jego kartą ewidencyjną oraz dane wskazujące kategorię i podkategorię odpadów. Dzięki temu opakowanie można rozpoznać i określić jego zawartość.

Odpady promieniotwórcze

Odpady promieniotwórcze w przepisach

w sprawie odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego #przypis#1#przypis# #sup#, #sup# #przypis#2#przypis#8 przepisów