Odpady obojętne

„Odpady obojętne” to, w rozumieniu ustawy „Odpady.”, odpady o bardzo małej aktywności fizycznej, chemicznej i biologicznej. Ich istotą jest trwałość oraz brak takich właściwości, które mogłyby powodować zanieczyszczenie środowiska albo zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

Aby odpad można było uznać za obojętny, powinien spełniać kilka powiązanych przesłanek:

• nie może ulegać istotnym przemianom fizycznym, chemicznym ani biologicznym;
• powinien być nierozpuszczalny i nie wchodzić w reakcje fizyczne lub chemiczne;
• nie powinien ulegać biodegradacji;
• nie może niekorzystnie oddziaływać na materiały lub inne substancje, z którymi się styka;
• zawartość zanieczyszczeń oraz możliwość ich wymywania powinny być nieznaczne;
• odciek powstający w związku z odpadem nie może istotnie oddziaływać na środowisko, w szczególności zagrażać jakości wód powierzchniowych, wód podziemnych, gleby ani ziemi.

Definicja wskazuje więc nie tylko na skład odpadu, ale również na jego zachowanie w środowisku. Znaczenie ma to, czy odpad pozostaje stabilny, czy uwalnia zanieczyszczenia i czy może wejść w reakcję z otoczeniem. Sam fakt, że materiał wygląda na trwały lub nieaktywny, nie przesądza jeszcze o jego obojętności. Ocenie podlegają wszystkie cechy wymienione w definicji, w tym możliwość wymywania substancji oraz wpływ odcieku.

Pojęcie służy wyodrębnieniu odpadów, które ze względu na swoje właściwości nie powodują istotnych zmian w środowisku i nie stwarzają znaczącego ryzyka dla ludzi. Ma zatem praktyczne znaczenie przy ocenie właściwości odpadu, jego klasyfikowaniu oraz doborze sposobu postępowania z nim. W szczególności pozwala odróżnić odpady stabilne i mało reaktywne od takich, które mogą ulegać rozkładowi, uwalniać zanieczyszczenia albo wpływać na jakość wód, gleby i ziemi. Cel definicji jest ochronny, ponieważ wyznacza cechy, jakie musi mieć odpad, aby jego oddziaływanie na środowisko było nieznaczne.