Odbiorca końcowy

Odbiorca końcowy to, w rozumieniu ustawy „Prawo energetyczne”, podmiot, który kupuje paliwa lub energię po to, aby wykorzystać je na własne potrzeby. Istotny jest więc nie sam fakt zakupu, lecz jego cel. Odbiorca końcowy nabywa energię elektryczną albo paliwa gazowe do własnego wykorzystania, a nie wyłącznie w związku z ich dalszym technicznym wykorzystaniem w systemie energetycznym lub gazowym.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• musi występować zakup paliw lub energii;
• zakup powinien służyć własnemu użytkowi nabywcy;
• własny użytek jest oceniany z uwzględnieniem wyjątków wskazanych w ustawie.

Definicja wyłącza z własnego użytku energię elektryczną kupowaną w celu jej magazynowania albo wykorzystania przy wytwarzaniu, przesyłaniu lub dystrybucji energii elektrycznej. Oznacza to, że taki zakup nie przesądza o uznaniu nabywcy za odbiorcę końcowego w odniesieniu do tej energii. Podobnie traktowane są paliwa gazowe nabywane na potrzeby przesyłania, dystrybucji lub magazynowania paliw gazowych, a także skraplania gazu ziemnego i regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego.

Pojęcie to służy ustaleniu, kto jest końcowym użytkownikiem nabywanego nośnika energii, a kto kupuje go w związku z procesami technicznymi dotyczącymi wytwarzania, transportu, dystrybucji lub przetwarzania. Ma to znaczenie praktyczne przy stosowaniu przepisów ustawy, ponieważ pozwala odróżnić zakup przeznaczony do rzeczywistego własnego wykorzystania od zakupu służącego funkcjonowaniu infrastruktury energetycznej lub gazowej. Zakres pojęcia zależy zatem zarówno od rodzaju nabywanego produktu, jak i od celu, w jakim został on kupiony.