Przepis określa, co dzieje się z decyzją przyznającą cudzoziemcowi status uchodźcy albo ochronę uzupełniającą, gdy osoba ta zostanie obywatelem Polski. W takim dniu decyzja przestaje obowiązywać automatycznie, bez potrzeby wydawania dodatkowego rozstrzygnięcia. Dotyczy to obu wskazanych form ochrony. Skutek następuje dokładnie w dniu nabycia polskiego obywatelstwa, a nie później, na przykład po osobnym zawiadomieniu.

o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis określa, że o najważniejszych formach ochrony cudzoziemca rozstrzyga Szef Urzędu, wydając decyzję. Może on przyznać status uchodźcy albo odmówić jego przyznania. W ten sam sposób rozstrzyga o ochronie uzupełniającej: może jej udzielić lub odmówić. Jeżeli dana osoba ma już status uchodźcy albo ochronę uzupełniającą, Szef Urzędu może również zdecydować o ich odebraniu, także w formie decyzji.

Przepis wskazuje, w jakich podstawowych formach państwo może zapewnić cudzoziemcowi ochronę na terytorium Polski. Obejmuje ona nadanie statusu uchodźcy, udzielenie ochrony uzupełniającej albo udzielenie azylu. Wymieniona w przepisie ochrona czasowa została oznaczona jako uchylona, dlatego nie stanowi aktualnej podstawy ochrony w ramach tego wyliczenia. Przepis nie opisuje warunków uzyskania żadnej z tych form ani procedury ich przyznawania.

Przepis określa, że sprawa dotycząca odebrania statusu uchodźcy albo ochrony uzupełniającej powinna zostać załatwiona w ciągu sześciu miesięcy. Chodzi o termin na zakończenie sprawy, a nie o czas trwania samego statusu lub ochrony. Z przepisu nie wynika, jaka decyzja ma zostać wydana ani od kiedy dokładnie liczy się ten termin.

Przepis określa sposób rozpoczęcia postępowania dotyczącego odebrania cudzoziemcowi statusu uchodźcy albo ochrony uzupełniającej. Postępowanie wszczyna Szef Urzędu. Może zrobić to sam, z urzędu, albo po otrzymaniu wniosku od jednego z uprawnionych organów: komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Ministra Sprawiedliwości.

Przesiedleniu mogą podlegać tylko cudzoziemcy, którzy spełniają warunki wymagane do nadania statusu uchodźcy albo udzielenia ochrony uzupełniającej. Chodzi o warunki określone w rozdziale 1 ustawy. Przepis nie wskazuje dodatkowych kryteriów, lecz odsyła do wymagań dotyczących obu form ochrony. Samo bycie cudzoziemcem nie wystarcza, aby można było objąć daną osobę przesiedleniem.

Osoba, której przyznano status uchodźcy albo ochronę uzupełniającą, musi otrzymać od Szefa Urzędu pisemną informację o tym, jakie ma prawa i jakie obowiązki. Informacja powinna zostać przekazana niezwłocznie, czyli bez niepotrzebnej zwłoki, oraz w języku zrozumiałym dla cudzoziemca. Dzięki temu osoba objęta ochroną powinna wiedzieć, jakie uprawnienia jej przysługują i czego musi przestrzegać. Obowiązek ten dotyczy obu wskazanych form ochrony.

Przepis przewiduje pomoc dla cudzoziemca, który ma status uchodźcy albo korzysta z ochrony uzupełniającej. Jej celem jest wspieranie jego integracji ze społeczeństwem. Nie jest to pomoc przyznawana na podstawie dowolnych zasad: sposób jej udzielania oraz warunki określają przepisy ustawy o pomocy społecznej. Z samego przepisu wynika więc zarówno wskazanie osób objętych pomocą, jak i jej cel, natomiast szczegółowe rozwiązania należy ustalać według tej ustawy.

Przepis określa, jakie uprawnienia ma cudzoziemiec ze statusem uchodźcy albo korzystający z ochrony uzupełniającej. Co do zasady traktuje się go pod tym względem tak, jak osobę, której udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Oznacza to, że może korzystać z uprawnień przypisanych do tego zezwolenia. Zasada ta nie działa jednak bez wyjątków: pierwszeństwo mają odmienne regulacje zawarte w tej ustawie lub w innych ustawach.

Przepis wskazuje, który organ zajmuje się dokumentami cudzoziemca objętego ochroną w Polsce. Szef Urzędu wydaje i wymienia dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej. Ten sam organ wydaje i wymienia kartę pobytu osobie, która ma status uchodźcy albo korzysta z ochrony uzupełniającej. Oznacza to, że w obu rodzajach spraw właściwy jest Szef Urzędu.

Ochrona uzupełniająca

Ochrona uzupełniająca w przepisach

o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej10 przepisów