Ochrona infrastruktury krytycznej

Ochrona infrastruktury krytycznej to pojęcie ustawowe używane w ustawie o zarządzaniu kryzysowym. Obejmuje szeroko rozumiane działania podejmowane po to, aby infrastruktura krytyczna mogła prawidłowo działać, zachowała zdolność do nieprzerwanego wykonywania swoich zadań oraz nie utraciła swojej spójności i właściwości.

Istotą tego pojęcia są trzy wzajemnie uzupełniające się elementy:

• funkcjonalność, czyli zdolność infrastruktury do realizowania celu, któremu służy, zgodnie z jej przeznaczeniem;
• ciągłość działania, czyli utrzymanie jej pracy i dostępności w czasie, bez nieuzasadnionych przerw uniemożliwiających wykonywanie podstawowych funkcji;
• integralność, czyli zachowanie infrastruktury w stanie nienaruszonym, spójnym i zgodnym z jej przeznaczeniem.

Tak rozumiana ochrona nie ogranicza się do zabezpieczenia fizycznych elementów infrastruktury. Dotyczy wszystkich działań, które służą zachowaniu jej sprawności i zdolności do działania jako całości. Znaczenie ma więc nie tylko to, czy poszczególne składniki istnieją, lecz także to, czy razem nadal tworzą działający i użyteczny system.

W tej ustawie pojęcie wskazuje zasadniczy cel działań odnoszących się do infrastruktury krytycznej. Nie chodzi wyłącznie o usunięcie skutków zakłócenia, lecz o zapewnienie, aby infrastruktura pozostawała funkcjonalna, działała w sposób ciągły i zachowywała integralność. Zakres ochrony jest przez to szeroki i obejmuje każdą aktywność, która przyczynia się do osiągnięcia tych trzech rezultatów.

W praktyce definicja pozwala oceniać ochronę infrastruktury krytycznej według jej rzeczywistego działania. Sama obecność urządzeń, obiektów lub systemów nie przesądza jeszcze o zapewnieniu ochrony, jeżeli nie mogą one wykonywać swoich funkcji, działają z przerwami albo zostały naruszone w sposób wpływający na ich spójność. Ochrona jest skuteczna wtedy, gdy infrastruktura zachowuje zdolność do prawidłowego i ciągłego działania oraz pozostaje integralna.