Obywatele państwa członkowskiego Unii Europejskiej

Pojęcie „obywatele państwa członkowskiego Unii Europejskiej” ma w ustawie „Izby aptekarskie” szersze znaczenie niż wynikałoby z jego potocznego rozumienia. Nie obejmuje wyłącznie osób mających obywatelstwo państwa Unii Europejskiej. Jest to zbiorcze określenie różnych grup osób, które ze względu na obywatelstwo, uzyskane kwalifikacje, status pobytowy albo cel pobytu mogą być traktowane na równi z obywatelami państw członkowskich w zakresie objętym ustawą.

Do tej kategorii zalicza się przede wszystkim obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz obywateli polskich, którzy uzyskali kwalifikacje w jednym z tych państw. Obejmuje ona także członków rodzin tych osób, zgodnie z przepisami dotyczącymi wjazdu, pobytu i wyjazdu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin.

Definicja obejmuje również określone grupy obywateli państw trzecich. Są to między innymi osoby posiadające zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej albo określone zezwolenie na pobyt czasowy. Uwzględniono także osoby przebywające w Polsce na podstawie wiz krajowych wydanych w celu podjęcia studiów, kształcenia w szkole doktorskiej, prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, odbycia stażu albo udziału w programie wolontariatu europejskiego. W tej grupie znajdują się ponadto osoby korzystające z mobilności krótkoterminowej naukowca lub mobilności studenta.

Zakres pojęcia obejmuje także cudzoziemców posiadających status uchodźcy albo objętych ochroną uzupełniającą, a także członków ich rodzin przybywających do Polski lub przebywających w Polsce w celu połączenia z rodziną. Uwzględnia również osoby ubiegające się o przyjęcie w celu wykonywania pracy wymagającej wysokich kwalifikacji oraz obywateli państw trzecich przyjętych w innych celach, którzy mają prawo do pracy i odpowiedni dokument pobytowy. Końcowa część definicji odnosi się także do obywateli państw trzecich przyjętych w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym.

Tak skonstruowana definicja służy wyznaczeniu kręgu osób, do których mogą mieć zastosowanie przepisy ustawy dotyczące wykonywania zawodu farmaceuty, uznawania kwalifikacji lub dostępu do samorządu aptekarskiego. W praktyce pozwala objąć tymi regulacjami także osoby, które nie są obywatelami państwa Unii Europejskiej, ale mają określony status pobytowy, rodzinny, edukacyjny, zawodowy lub ochronny.