Obywatele państw członkowskich

Hasło „obywatele państw członkowskich” ma w ustawie o rzecznikach patentowych znaczenie szersze niż wynikałoby z samego brzmienia tego określenia. Obejmuje ono grupę osób, które na potrzeby tej ustawy są traktowane jako uprawnione podmioty związane z państwami członkowskimi lub spełniające określone warunki pobytu, pracy albo ochrony międzynarodowej.

Do tej grupy należą przede wszystkim obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członkowie ich rodzin. Ich status ustala się według przepisów regulujących wjazd, pobyt i wyjazd tych osób z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Definicja obejmuje także obywateli państw trzecich, jeżeli mają oni prawo podjęcia zatrudnienia albo prowadzenia działalności na własny rachunek w Polsce.

W zakres pojęcia wchodzą ponadto określone grupy cudzoziemców. Są to osoby posiadające zezwolenie na pobyt czasowy udzielone z powodu wskazanych w ustawie okoliczności, a także cudzoziemcy, którym w Polsce nadano status uchodźcy albo udzielono ochrony uzupełniającej. W każdym z tych przypadków decydujące znaczenie ma spełnienie warunku przewidzianego w definicji, a nie samo obywatelstwo lub miejsce urodzenia.

Znaczenie praktyczne tego hasła polega na wyznaczeniu kręgu osób, do których mogą odnosić się przepisy ustawy o rzecznikach patentowych. Dzięki takiemu ujęciu ustawa nie ogranicza się wyłącznie do obywateli państw członkowskich, lecz uwzględnia również ich rodziny, osoby mające prawo do pracy lub samozatrudnienia w Polsce oraz cudzoziemców korzystających z określonych form pobytu lub ochrony. Definicja może więc wpływać na ocenę, czy dana osoba jest objęta rozwiązaniami ustawy i może korzystać z uprawnień albo podlegać wymaganiom przewidzianym w jej przepisach. Jest to pojęcie ustawowe, którego zakres należy ustalać na podstawie wskazanych przesłanek, a nie potocznego rozumienia określenia „obywatele państw członkowskich”.