Przepis dotyczy danych wpisanych do wykazu obywateli Unii Europejskiej i członków ich rodzin na podstawie wcześniejszych regulacji. Takie dane można przechowywać przez czas, na jaki zostały zamieszczone w wykazie. Nie ma więc potrzeby usuwania ich wyłącznie z powodu zmiany przepisów. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy dalsze przechowywanie danych byłoby sprzeczne z obecnie obowiązującą ustawą. W takim przypadku należy stosować jej postanowienia.

o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin

Przepis upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do ustalenia, w rozporządzeniu, wzoru zaświadczenia wskazanego w art. 41a ust. 1. Przy tworzeniu tego wzoru minister ma uwzględnić dwa elementy: cel wydania dokumentu oraz dane, które pozwalają potwierdzić tożsamość obywatela Unii Europejskiej albo członka jego rodziny, który nie jest obywatelem Unii. Oznacza to, że przepisy wykonawcze określą wygląd i zakres informacji zawartych w zaświadczeniu.

Przepis określa, kiedy obywatel Unii Europejskiej uzyskuje prawo stałego pobytu w Polsce. Następuje to po pięciu latach nieprzerwanego pobytu, ale sam upływ czasu nie wystarcza. W całym tym okresie obywatel musi spełniać co najmniej jedną z przesłanek prawa pobytu wskazanych w wymienionych przepisach. Oznacza to, że prawo stałego pobytu zależy zarówno od długości pobytu, jak i od utrzymania odpowiedniej podstawy pobytu.

Przy odbiorze dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatel Unii Europejskiej musi okazać ważny dokument podróży albo inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo. Chodzi więc o weryfikację osoby oraz jej obywatelstwa w chwili odbioru. Do samego odbioru stosuje się także odpowiednio wskazane przepisy dotyczące odbierania innego dokumentu, czyli w zakresie pasującym do tej sytuacji.

Przepis określa, kto ponosi koszty wskazane w art. 74a ust. 1. Jeżeli dotyczą one obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, obowiązek spoczywa na tym obywatelu. Jeżeli odnoszą się do członka jego rodziny, który nie jest obywatelem UE, koszty ponosi ta osoba. Sformułowanie „odpowiednio” oznacza przypisanie kosztów właściwej kategorii osoby.

Przepis oznacza, że decyzja o wydaleniu obywatela Unii Europejskiej albo członka jego rodziny, który nie jest obywatelem Unii, pozostaje niewykonana, jeżeli toczy się postępowanie w sprawie jej uchylenia. Wstrzymanie trwa do zakończenia tego postępowania. Po jego zakończeniu przepis przestaje nakazywać niewykonywanie decyzji.

Przepis chroni obywatela Unii Europejskiej oraz członka jego rodziny, który nie jest obywatelem UE, przed umieszczeniem w strzeżonym ośrodku lub zastosowaniem aresztu dla cudzoziemców, jeżeli takie działanie mogłoby stworzyć zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. W takiej sytuacji nie można wydać postanowienia o zastosowaniu żadnego z tych środków.

Art. 42a Prawa łowieckiego wprowadza regulacje dotyczące uprawnień do wykonywania polowania przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia harmonizacji prawa łowieckiego z przepisami unijnymi oraz zapewnienia jednolitych standardów w zakresie wykonywania polowania przez obywateli UE.

#### 1. Uprawnienia do wykonywania polowania

Zgodnie z art. 42a, obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej mogą uzyskać uprawnienia do wykonywania polowania w Polsce, pod warunkiem że:
- Posiadają uprawnienia do wykonywania polowania w swoim państwie członkowskim.
- Złożą egzamin uzupełniający w języku polskim przed odpowiednią komisją.

#### 2. Egzamin uzupełniający

Egzamin uzupełniający obejmuje:
- Przepisy obowiązujące w Polsce dotyczące zasad i warunków wykonywania polowania.
- Listę gatunków zwierząt łownych oraz okresy polowań na te zwierzęta.
- W przypadku uprawnień selekcjonerskich, zasady selekcji populacyjnej i osobniczej zwierzyny płowej.

Komisja, przed którą składany jest egzamin, jest określona w art. 42 ust. 4 pkt 3, ust. 6 pkt 3 i ust. 7 pkt 3 Prawa łowieckiego. Jest to istotne, ponieważ zapewnia, że egzamin przeprowadzany jest przez kompetentne organy, co gwarantuje jego rzetelność i zgodność z polskimi standardami.

#### 3. Okres ważności uprawnień

Uprawnienia do wykonywania polowania, uzyskane na podstawie art. 42a, wygasają po upływie 5 lat od dnia egzaminu. Jest to mechanizm zapewniający, że osoby wykonujące polowanie na terytorium Polski są na bieżąco z aktualnymi przepisami i standardami łowieckimi.

#### 4. Znaczenie przepisu

Art. 42a Prawa łowieckiego ma na celu:
- Ułatwienie obywatelom UE wykonywania polowania w Polsce, co jest zgodne z zasadą swobodnego przepływu osób i usług w Unii Europejskiej.
- Zapewnienie, że osoby te będą przestrzegać polskich przepisów łowieckich, co jest kluczowe dla ochrony przyrody i zarządzania populacjami zwierząt łownych.
- Harmonizację standardów łowieckich w ramach UE, co przyczynia się do zrównoważonego zarządzania zasobami przyrodniczymi.

#### 5. Wnioski

Art. 42a Prawa łowieckiego jest przykładem przepisów, które łączą zasady swobodnego przepływu osób w UE z koniecznością ochrony środowiska i zarządzania zasobami naturalnymi. Przepis ten jest dobrze skonstruowany, ponieważ z jednej strony umożliwia obywatelom UE wykonywanie polowania w Polsce, a z drugiej strony zapewnia, że będą oni przestrzegać polskich przepisów łowieckich. Wprowadzenie egzaminu uzupełniającego w języku polskim jest rozsądnym rozwiązaniem, które zapewnia, że osoby te będą w pełni świadome obowiązujących w Polsce regulacji.

Obywatel unii europejskiej

Obywatel unii europejskiej w przepisach

o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin7 przepisów

Prawo łowieckie1 przepis