Obszar dorzecza

Obszar dorzecza to podstawowa jednostka przestrzenna, według której w ustawie „Prawo wodne” organizuje się gospodarowanie wodami. Nie oznacza wyłącznie obszaru lądowego odprowadzającego wodę do określonego systemu rzecznego. Obejmuje również część morską oraz wszystkie rodzaje wód powiązane z danym układem hydrologicznym.

W skład obszaru dorzecza mogą wchodzić:

• jedno dorzecze albo kilka dorzeczy, pod warunkiem że sąsiadują ze sobą,
• związane z nimi wody podziemne,
• morskie wody wewnętrzne,
• wody przejściowe,
• wody przybrzeżne.

Najważniejszą cechą tego pojęcia jest więc powiązanie różnych elementów środowiska wodnego w jeden spójny obszar. Granice obszaru dorzecza nie są wyznaczane wyłącznie według granic administracyjnych, lecz przede wszystkim z uwzględnieniem naturalnych zależności między wodami powierzchniowymi, podziemnymi i morskimi. Jeden obszar może obejmować kilka połączonych ze sobą dorzeczy, jeżeli tworzą one wspólną jednostkę gospodarowania wodami.

W praktyce wyodrębnienie obszaru dorzecza pozwala patrzeć na zasoby wodne całościowo. Działania dotyczące ochrony, oceny lub wykorzystywania wód mogą być odnoszone do całego układu, a nie tylko do pojedynczej rzeki, zbiornika czy fragmentu wybrzeża. Ma to znaczenie dla planowania i prowadzenia gospodarki wodnej, ponieważ stan poszczególnych części wód może zależeć od procesów zachodzących w innych częściach tego samego obszaru.

Pojęcie to ma znaczenie także w przepisach dotyczących oceny jednolitych części wód podziemnych. W tym kontekście obszar dorzecza stanowi przestrzenne tło dla regulacji określających częstotliwość oceny ich stanu chemicznego oraz ilościowego. Hasło odnosi się zatem do szeroko rozumianego, powiązanego systemu wodnego, który służy jako główna płaszczyzna zarządzania wodami.