Obszar cichy w aglomeracji

Obszar cichy w aglomeracji to wyodrębniony teren położony w obrębie aglomeracji, na którym poziom hałasu nie przekracza wartości uznawanych za dopuszczalne. Ustawa „Prawo ochrony środowiska” wiąże tę ocenę ze wskaźnikiem hałasu LDWN, czyli wskaźnikiem służącym do przedstawiania długookresowego poziomu hałasu z uwzględnieniem pory dnia, wieczoru i nocy.

Najważniejszą przesłanką uznania danego terenu za obszar cichy jest brak przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu. Nie chodzi więc o miejsce całkowicie pozbawione wszelkich dźwięków, lecz o obszar, w którym hałas, oceniany według właściwego wskaźnika, mieści się w przyjętych granicach. Istotne są zatem trzy elementy: położenie terenu w aglomeracji, ocena występującego na nim hałasu oraz wynik tej oceny, wskazujący na brak przekroczeń.

Znaczenie pojęcia polega na wskazaniu terenów o korzystnych warunkach akustycznych, które mogą mieć szczególne znaczenie dla ochrony środowiska i jakości życia mieszkańców. Termin ten porządkuje sposób opisywania obszarów, gdzie hałas nie osiąga poziomów uznanych za niedopuszczalne, oraz pozwala odróżnić je od terenów, na których takie poziomy są przekraczane.

W praktyce określenie, że dany teren jest obszarem cichym w aglomeracji, odnosi się do jego stanu akustycznego, a nie do całkowitego braku ruchu, działalności ludzi czy innych źródeł dźwięku. Ma znaczenie przy rozpoznawaniu i ochronie spokojniejszych przestrzeni w mieście lub na obszarze zurbanizowanym. O zakwalifikowaniu terenu decyduje spełnienie kryterium hałasowego określonego przez ustawę, a nie samo subiektywne odczucie ciszy.