Obszar cichy poza aglomeracją

„Obszar cichy poza aglomeracją” to określenie używane w ustawie „Prawo ochrony środowiska” na oznaczenie terenu, który pozostaje wolny od narażenia na określone rodzaje hałasu. Chodzi o obszar położony poza aglomeracją, na którym nie występuje oddziaływanie hałasu komunikacyjnego, przemysłowego ani hałasu związanego z działalnością rekreacyjno-wypoczynkową.

Istotą tego pojęcia są więc dwa elementy. Po pierwsze, chodzi o obszar poza aglomeracją. Po drugie, obszar ten nie może być narażony na wymienione w definicji źródła hałasu. Dla zakwalifikowania danego terenu jako obszaru cichego znaczenie ma zatem nie tylko jego położenie, lecz także charakter oddziaływań, które mogą na nim występować. Definicja nie odnosi się do absolutnego braku jakichkolwiek dźwięków, ale do braku narażenia na wskazane kategorie hałasu.

W ustawie pojęcie to służy uporządkowaniu terminologii związanej z ochroną środowiska przed hałasem. Pozwala wskazać tereny, które wyróżniają się brakiem oddziaływania hałasu pochodzącego z transportu, zakładów przemysłowych oraz aktywności rekreacyjnej i wypoczynkowej. Dzięki temu może stanowić punkt odniesienia przy opisywaniu i rozróżnianiu obszarów ze względu na ich warunki akustyczne.

W praktyce określenie „obszar cichy poza aglomeracją” opisuje więc nie konkretny rodzaj własności, sposób zagospodarowania czy przeznaczenie terenu, lecz jego sytuację z punktu widzenia hałasu. Najważniejsze jest to, że na takim obszarze nie stwierdza się narażenia na trzy wskazane źródła oddziaływania. Pojęcie pomaga zatem jednoznacznie mówić o terenach położonych poza aglomeracjami, które zachowują szczególnie korzystne warunki akustyczne w zakresie objętym ustawową definicją.