Obrót wtórny

„Obrót wtórny” oznacza w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi takie oferowanie lub nabywanie instrumentów finansowych, w którym uczestniczy podmiot inny niż ich pierwotny emitent, wystawca albo określony gwarant emisji. Pojęcie odnosi się więc do sytuacji, gdy instrumenty są przedmiotem dalszego obrotu, a nie są oferowane wyłącznie przez podmiot, który je wyemitował lub wystawił.

Definicja obejmuje dwa podstawowe warianty:

• w odniesieniu do papierów wartościowych chodzi o dokonywanie oferty publicznej przez podmiot inny niż emitent albo gwarant emisji wskazany w przepisie ustawy o ofercie publicznej, a także o nabywanie papierów wartościowych od takiego podmiotu;
• w odniesieniu do instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi chodzi o proponowanie, w dowolnej formie i za pomocą dowolnego sposobu, ich nabycia przez podmiot inny niż wystawca albo o nabywanie ich od tego podmiotu.

W drugim wariancie, podobnie jak przy wskazanym oferowaniu papierów wartościowych, istotne jest, do kogo kierowana jest propozycja. Musi ona być skierowana co najmniej do 150 osób albo do nieoznaczonego adresata. Oznacza to, że znaczenie ma nie tylko sam fakt oferowania lub nabywania instrumentów, lecz także publiczny albo powszechnie dostępny charakter propozycji. Oferta skierowana do indywidualnie oznaczonego, węższego grona nie spełnia tej przesłanki wyłącznie z tego powodu, że dotyczy instrumentów wcześniej wyemitowanych lub wystawionych.

„Obrót wtórny” służy wyodrębnieniu w ustawie transakcji, w których instrument finansowy przechodzi od jednego uczestnika rynku do innego, poza jego pierwotnym udostępnieniem przez emitenta lub wystawcę. Ma to znaczenie dla określenia, jakie formy publicznego oferowania i nabywania instrumentów mieszczą się w zakresie regulowanym przez ustawę. Definicja wskazuje zatem jednocześnie rodzaj instrumentu, podmiot dokonujący oferty lub zbycia oraz minimalny zakres adresatów propozycji.