Kodeks postępowania administracyjnego

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 154 ustawy o finansach publicznych reguluje zasady podziału rezerw celowych w budżecie państwa. Rezerwy celowe są środkami finansowymi zarezerwowanymi na określone cele, które mogą być uruchamiane w trakcie roku budżetowego w odpowiedzi na konkretne potrzeby. Przepis ten określa, kto i w jakim terminie może dokonać podziału tych rezerw oraz jakie są procedury związane z ich wykorzystaniem.

1. **Podział rezerw celowych przez Ministra Finansów**:
   - Minister Finansów, w porozumieniu z właściwymi ministrami lub innymi dysponentami części budżetowych, dokonuje podziału rezerw celowych nie później niż do 15 października. Wyjątkiem są rezerwy przeznaczone na finansowanie zobowiązań Skarbu Państwa oraz na przeciwdziałanie klęskom żywiołowym i usuwanie ich skutków.

2. **Wnioski o podział rezerw**:
   - Właściwi ministrowie lub inni dysponenci części budżetowych muszą wystąpić do Ministra Finansów o podział rezerw celowych do 30 września. Podział ten prowadzi do zwiększenia wydatków części budżetowych państwa, których dysponentami są wojewodowie.

3. **Podział rezerw na finansowanie zadań z zapewnieniem finansowania**:
   - Minister Finansów dokonuje podziału rezerwy celowej na finansowanie zadań, dla których udzielone zostały zapewnienia finansowania lub dofinansowania z budżetu państwa, nie później niż do 20 grudnia.

4. **Podział rezerw na zwiększenie wynagrodzeń**:
   - Rada Ministrów dokonuje podziału rezerwy celowej na zwiększenie wynagrodzeń wynikających ze zmian organizacyjnych i nowych zadań w państwowych jednostkach budżetowych, uwzględniając wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

5. **Podział rezerw na programy finansowane z udziałem środków europejskich**:
   - Minister Finansów, na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, dokonuje podziału rezerwy celowej przeznaczonej na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.

6. **Podział rezerw na programy związane z rybołówstwem i rolnictwem**:
   - Minister Finansów, na wniosek odpowiednich ministrów, dokonuje podziału rezerwy celowej przeznaczonej na realizację programów finansowanych z Europejskiego Funduszu Rybackiego, Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz na Wspólną Politykę Rolną.

7. **Podział rezerw na programy związane z pomocą społeczną**:
   - Minister Finansów, na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, dokonuje podziału rezerwy celowej przeznaczonej na realizację programów finansowanych z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym oraz Europejskiego Funduszu Społecznego Plus.

8. **Przeznaczenie rezerw celowych**:
   - Rezerwy celowe mogą być przeznaczone wyłącznie na cel, na jaki zostały utworzone, i muszą być wykorzystane zgodnie z klasyfikacją wydatków. Zmiana klasyfikacji wydatków może być dokonana przez Ministra Finansów w porozumieniu z właściwym ministrem lub innym dysponentem części budżetowej.

9. **Zmiana klasyfikacji wydatków**:
   - Zmiana klasyfikacji wydatków może nastąpić do 15 listopada, a w przypadku rezerw celowych na finansowanie zadań z zapewnieniem finansowania do 20 grudnia, oraz do końca roku budżetowego w przypadku rezerw na programy finansowane z udziałem środków europejskich.

10. **Zmiana przeznaczenia rezerwy celowej**:
    - Minister Finansów może, po uzyskaniu pozytywnej opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu, dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej.

Art. 154 ustawy o finansach publicznych jest kluczowym przepisem regulującym elastyczność i responsywność budżetu państwa na zmieniające się potrzeby i sytuacje kryzysowe. Procedury i terminy określone w tym artykule mają na celu zapewnienie, że środki finansowe są wykorzystywane efektywnie i zgodnie z przeznaczeniem, a także że proces podziału rezerw jest przejrzysty i kontrolowany.

o finansach publicznych

Art. 50 ustawy o finansach publicznych reguluje zasady dotyczące projektów ustaw oraz aktów prawnych, które mają wpływ na wydatki i dochody jednostek sektora finansów publicznych. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia przejrzystości i odpowiedzialności finansowej w procesie legislacyjnym. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych ustępów tego artykułu.

#### Ustęp 1
Przepis ten nakłada obowiązek na Radę Ministrów, aby w uzasadnieniu do projektów ustaw oraz aktów prawnych, które mogą zwiększyć wydatki lub zmniejszyć dochody jednostek sektora finansów publicznych, zawierać:
1. Określenie wysokości tych skutków.
2. Wskazanie źródeł ich sfinansowania.
3. Opis celów nowych zadań i mierników określających stopień realizacji celów.

Jest to istotne dla zapewnienia, że wszelkie zmiany w budżecie są dokładnie przemyślane i mają jasno określone źródła finansowania oraz cele.

#### Ustęp 1a
W przypadku projektów ustaw, które mogą zmienić poziom wydatków jednostek sektora finansów publicznych, przepis wymaga określenia maksymalnego limitu tych wydatków na okres 10 lat budżetowych, z podziałem na:
1. Budżet państwa.
2. Jednostki samorządu terytorialnego i ich jednostki organizacyjne.
3. Pozostałe jednostki sektora finansów publicznych.

Taki długoterminowy horyzont planowania finansowego ma na celu zapewnienie stabilności finansowej i przewidywalności budżetowej.

#### Ustęp 1b
Jeżeli przepisy ustawy mają obowiązywać krócej niż 10 lat, maksymalne limity wydatków określa się na ten krótszy okres. Przepisu ust. 1c nie stosuje się w tym przypadku.

#### Ustęp 1c
Rada Ministrów ma obowiązek przedstawić Sejmowi projekt zmiany ustawy określającej maksymalne limity wydatków na kolejne 10 lat, trzy lata przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1a. Przepisy ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio.

#### Ustęp 2
Projekty ustaw skutkujące zmianą poziomu dochodów lub wydatków jednostek samorządu terytorialnego wymagają:
1. Określenia wysokości skutków tych zmian.
2. Wskazania źródeł ich sfinansowania.
3. Zaopiniowania przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego.

#### Ustęp 3
Rada Ministrów, przekazując do Sejmu projekt ustawy, dołącza opinię Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego.

#### Ustęp 4
Projekty ustaw, o których mowa w ust. 1a, muszą zawierać mechanizmy korygujące, które mają zastosowanie w przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków. Mechanizmy te mogą obejmować:
1. Limitowanie liczby udzielanych świadczeń.
2. Uzależnienie wypłat od kryterium dochodowego lub majątkowego.
3. Zmianę kosztów realizacji zadań publicznych.

#### Ustęp 5
W projekcie ustawy określa się właściwy organ, który monitoruje wykorzystanie limitu wydatków oraz odpowiada za wdrożenie mechanizmów korygujących.

#### Ustęp 6
Przepisów ust. 1a-1c, 4 i 5 nie stosuje się do projektów ustaw, które mogą zwiększyć wydatki budżetu państwa w określonych kategoriach, takich jak obsługa długu publicznego, środki własne Unii Europejskiej, obligatoryjne składki do organizacji międzynarodowych, oraz inne wymienione w tym ustępie.

#### Ustęp 7
Wejście w życie przepisów wykonawczych nie może skutkować zmianą limitu wydatków jednostek sektora finansów publicznych określonego w ustawie, na podstawie której wydawane są przepisy wykonawcze.

#### Ustęp 8
Przepisów ust. 1a-1c, 4, 5 oraz ust. 7 nie stosuje się w przypadku wprowadzenia stanu wojennego, stanu wyjątkowego na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub stanu klęski żywiołowej na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

### Podsumowanie
Art. 50 ustawy o finansach publicznych wprowadza mechanizmy mające na celu zapewnienie odpowiedzialności finansowej i transparentności w procesie legislacyjnym. Wymaga on od Rady Ministrów szczegółowego uzasadnienia skutków finansowych proponowanych ustaw oraz określenia źródeł ich finansowania. Długoterminowe planowanie budżetowe oraz mechanizmy korygujące mają na celu zapewnienie stabilności finansowej sektora publicznego. Wyjątki od tych zasad są ściśle określone i dotyczą sytuacji nadzwyczajnych oraz specyficznych kategorii wydatków budżetowych.

Art. 167 Ordynacji podatkowej reguluje kwestie związane z możliwością rozszerzenia zakresu żądania lub zgłoszenia nowego żądania przez stronę postępowania podatkowego przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Przepis ten ma istotne znaczenie dla elastyczności i efektywności postępowania podatkowego, umożliwiając stronom dostosowanie swoich żądań do zmieniających się okoliczności.

### 1. Rozszerzenie zakresu żądania lub zgłoszenie nowego żądania

Zgodnie z art. 167, strona postępowania podatkowego ma prawo do rozszerzenia zakresu swojego żądania lub zgłoszenia nowego żądania do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Jest to możliwe niezależnie od tego, czy nowe żądanie wynika z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego stanu faktycznego.

#### Przykład:
Jeżeli podatnik złożył wniosek o zwrot nadpłaty podatku dochodowego, a w trakcie postępowania odkryje, że przysługuje mu również zwrot nadpłaty VAT za ten sam okres, może zgłosić nowe żądanie dotyczące VAT, pod warunkiem że oba żądania dotyczą tego samego stanu faktycznego (np. tej samej transakcji).

### 2. Bieg terminu

W momencie rozszerzenia zakresu żądania lub zgłoszenia nowego żądania, termin określony w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej biegnie na nowo. Art. 139 § 1 dotyczy terminu, w jakim organ podatkowy powinien wydać decyzję, co oznacza, że rozszerzenie żądania lub zgłoszenie nowego żądania powoduje ponowne rozpoczęcie biegu tego terminu.

### 3. Odmowa uwzględnienia żądania

Organ podatkowy może odmówić uwzględnienia żądania dotyczącego zmiany zakresu postępowania. Odmowa ta następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to powinno zawierać uzasadnienie, dlaczego organ podatkowy nie uwzględnił żądania strony.

### 4. Wszczęcie odrębnego postępowania

Jeżeli żądanie strony nie zostanie uwzględnione, wszczyna ono odrębne postępowanie podatkowe. W takim przypadku stosuje się odpowiednio przepisy art. 165 § 1-3b Ordynacji podatkowej, które regulują kwestie związane z wszczęciem postępowania podatkowego, w tym m.in. obowiązek zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania oraz możliwość złożenia wyjaśnień przez stronę.

### Podsumowanie

Art. 167 Ordynacji podatkowej wprowadza mechanizm, który pozwala stronom postępowania podatkowego na elastyczne reagowanie na zmieniające się okoliczności poprzez rozszerzenie zakresu żądania lub zgłoszenie nowego żądania. Przepis ten zapewnia również ochronę interesów stron poprzez ponowne rozpoczęcie biegu terminu na wydanie decyzji oraz możliwość wszczęcia odrębnego postępowania w przypadku odmowy uwzględnienia żądania. Jest to istotne narzędzie w rękach podatników, które może przyczynić się do bardziej sprawiedliwego i efektywnego rozstrzygania spraw podatkowych.

Nowe zadania

Nowe zadania w przepisach

Kodeks postępowania administracyjnego1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

o finansach publicznych2 przepisy

Ordynacja podatkowa1 przepis