Normatywnym okresie amortyzacji

Normatywny okres amortyzacji to ustawowo określony czas, który służy do ustalenia, w jakim tempie wartość składnika majątku jest rozliczana za pomocą odpisów amortyzacyjnych. Pojęcie to występuje w ustawie „o podatku dochodowym od osób fizycznych” i odnosi się do dwóch kategorii składników: środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W przypadku środków trwałych normatywny okres amortyzacji wyznacza się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych zawartych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Jest to taki okres, w którym suma odpisów obliczanych według właściwej stawki odpowiada wartości początkowej środka trwałego. Oznacza to, że po upływie tego okresu, przy zastosowaniu wskazanej metody i stawki, odpisy amortyzacyjne zrównują się z wartością przyjętą jako podstawa amortyzacji.

W odniesieniu do wartości niematerialnych i prawnych okres ten nie jest określany przez odwołanie do Wykazu stawek amortyzacyjnych. Ustawa wskazuje, że jest to okres ustalony zgodnie z art. 22m. Rozróżnienie to pokazuje, że sposób ustalenia normatywnego okresu zależy od rodzaju amortyzowanego składnika.

Normatywny okres amortyzacji ma znaczenie jako ustawowy punkt odniesienia przy rozliczaniu kosztów uzyskania przychodów z tytułu zużycia składników majątku. Pozwala powiązać wysokość poszczególnych odpisów z wartością początkową oraz określić standardowy czas podatkowego rozliczania tej wartości. Nie oznacza przy tym po prostu faktycznego czasu używania składnika, lecz okres wynikający z reguł amortyzacji określonych w ustawie. W praktyce pojęcie to pomaga ocenić, jak długo, przy zastosowaniu właściwych zasad, wartość danego składnika będzie uwzględniana w odpisach amortyzacyjnych.