Normalizacja krajowa

Normalizacja krajowa to normalizacja prowadzona na poziomie całego państwa, a więc w ramach krajowego systemu organizowania i rozwijania wspólnych zasad, wymagań lub rozwiązań normalizacyjnych. W rozumieniu ustawy „Normalizacja.” istotne jest nie tylko to, że dane działania dotyczą normalizacji, lecz także szczebel, na którym są podejmowane.

Pojęcie obejmuje działania o zasięgu krajowym. Nie zalicza się do niego natomiast przedsięwzięć, które mają węższy albo odmiennie określony charakter organizacyjny, w szczególności działań:

• podejmowanych wyłącznie w określonej branży lub sektorze gospodarki,
• prowadzonych na poziomie lokalnym,
• realizowanych na szczeblu stowarzyszeń,
• związanych ze szczeblem przedsiębiorców i urzędów.

O rozróżnieniu decyduje zatem przede wszystkim zakres i poziom prowadzenia normalizacji. Ta sama dziedzina lub podobny przedmiot prac może być objęty normalizacją krajową albo działaniami wyłączonymi z tego pojęcia, zależnie od tego, czy prace są prowadzone w skali krajowej, czy ograniczają się do konkretnej branży, miejsca, organizacji albo grupy podmiotów.

Definicja służy wyznaczeniu zakresu pojęcia używanego w ustawie. Dzięki niej można odróżnić normalizację krajową od innych form aktywności normalizacyjnej i ustalić, do jakiego rodzaju działań odnoszą się przepisy posługujące się tym określeniem. Ma to znaczenie praktyczne przy opisywaniu organizacji i zakresu prac normalizacyjnych, ponieważ wskazuje, że nie każda działalność polegająca na uzgadnianiu lub ustanawianiu wspólnych rozwiązań jest normalizacją krajową w rozumieniu tej ustawy. Konieczne jest także uwzględnienie, czy nie należy ona do jednego z wyraźnie wyłączonych poziomów lub środowisk działania.