Nominalnej mocy cieplnej

Nominalna moc cieplna to parametr opisujący ilość energii dostarczanej do źródła spalania wraz z paliwem w określonym czasie, gdy źródło pracuje przy swoim nominalnym obciążeniu. Chodzi więc o energię zawartą w paliwie doprowadzanym do urządzenia, a nie bezpośrednio o ilość ciepła oddawanego na zewnątrz ani o moc elektryczną wytwarzaną przez instalację.

W pojęciu tym można wyróżnić kilka elementów:

• źródło spalania paliw, czyli urządzenie lub instalację, w której paliwo jest spalane,
• energię zawartą w paliwie, dostarczaną do tego źródła,
• jednostkę czasu, ponieważ moc określa szybkość dostarczania energii, a nie jej całkowitą ilość,
• nominalne obciążenie, czyli ustalony, typowy dla danego źródła poziom pracy, dla którego określa się jego parametry eksploatacyjne.

W praktyce nominalna moc cieplna pokazuje, jak intensywnie źródło może pracować w warunkach uznanych za nominalne. Jej wartość wiąże się z ilością paliwa doprowadzanego do spalania w czasie pracy urządzenia. Nie należy utożsamiać jej z chwilowym zużyciem paliwa w dowolnych warunkach, ponieważ punktem odniesienia jest praca przy nominalnym obciążeniu.

W ustawie „Prawo ochrony środowiska” pojęcie to służy do jednolitego opisywania źródeł spalania paliw i ich skali. Pozwala odnieść przepisy do mierzalnego parametru technicznego, a także porównywać różne źródła pod względem ilości energii wprowadzanej do procesu spalania. W zależności od regulacji dotyczących danego rodzaju instalacji nominalna moc cieplna może mieć znaczenie przy ustalaniu, jakie wymagania środowiskowe i eksploatacyjne znajdują zastosowanie.

Jest to zatem wielkość wejściowa, opisująca energię dostarczaną w paliwie, określona dla konkretnego źródła i konkretnego sposobu jego pracy. Jej praktyczne znaczenie polega na tym, że pomaga ocenić rozmiar i charakter źródła spalania bez sprowadzania analizy wyłącznie do rodzaju paliwa lub samej ilości wytwarzanego ciepła.