Niezarobkowy przewóz drogowy

Niezarobkowy przewóz drogowy, określany w ustawie „Transport drogowy” jako „przewóz na potrzeby własne”, oznacza nieodpłatne przemieszczanie osób lub rzeczy wykonywane przez przedsiębiorcę pomocniczo wobec jego podstawowej działalności gospodarczej. Nie jest to więc transport stanowiący samodzielną usługę świadczoną za wynagrodzeniem, lecz przejazd służący działalności przedsiębiorstwa i jego własnym potrzebom.

Definicja obejmuje każdy przejazd pojazdu po drodze publicznej, zarówno z pasażerami, jak i bez nich, a także z ładunkiem lub bez ładunku. Może dotyczyć przewozu krajowego albo międzynarodowego. Aby przejazd został uznany za przewóz na potrzeby własne, muszą być spełnione łącznie określone przesłanki:

• pojazd prowadzi przedsiębiorca albo jego pracownik,
• przedsiębiorca ma tytuł prawny do dysponowania używanym pojazdem,
• w przypadku przewozu ładunku rzeczy należą do przedsiębiorcy albo pozostają z nim w związku jako rzeczy przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione,
• przejazd służy przewiezieniu osób lub rzeczy do przedsiębiorstwa albo z przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, ewentualnie przewozowi pracowników i ich rodzin,
• przejazd nie jest przewozem wykonywanym w ramach działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Ważne jest zatem nie tylko to, że za przejazd nie pobiera się opłaty. Transport musi również pozostawać związany z podstawową działalnością przedsiębiorcy, być wykonywany przy użyciu pojazdu, którym przedsiębiorca może legalnie dysponować, oraz spełniać wymagania dotyczące kierowcy i przewożonych osób lub rzeczy. Wszystkie wskazane warunki mają charakter łączny, dlatego brak któregokolwiek z nich wyklucza zakwalifikowanie przejazdu jako przewozu na potrzeby własne w rozumieniu tej definicji. Pojęcie ma praktyczne znaczenie przy odróżnianiu własnych, pomocniczych przewozów przedsiębiorcy od odpłatnego świadczenia usług transportowych.