Niedostateczna widoczność

Niedostateczna widoczność to stan, w którym warunki obserwowania drogi i jej otoczenia są ograniczone w sposób istotny dla ruchu drogowego. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Prawo o ruchu drogowym.” i obejmuje dwie podstawowe sytuacje.

Po pierwsze, chodzi o widoczność występującą w porze od zmierzchu do świtu. Jest to więc przedział związany z naturalnym ograniczeniem światła, niezależnie od tego, czy dodatkowo występują inne niekorzystne warunki. Po drugie, niedostateczna widoczność może wystąpić od świtu do zmierzchu, jeżeli w tym czasie przejrzystość powietrza jest zmniejszona. W takim przypadku decydujące znaczenie ma nie pora dnia, lecz to, że powietrze utrudnia dostrzeganie drogi, uczestników ruchu lub innych elementów istotnych dla bezpiecznej obserwacji.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• pora od zmierzchu do świtu,
• pora od świtu do zmierzchu połączona ze zmniejszoną przejrzystością powietrza.

Definicja wskazuje zatem, że niedostateczna widoczność nie oznacza wyłącznie ciemności. Obejmuje również sytuacje dzienne, w których warunki atmosferyczne ograniczają widoczność. W ustawie pojęcie to służy do określenia warunków, w jakich obserwowanie sytuacji na drodze jest utrudnione i w których znaczenie mają przepisy odnoszące się do poruszania się oraz dostrzegania innych uczestników ruchu. W praktyce pozwala odróżnić zwykłe warunki obserwacji od takich, które wymagają uwzględnienia ograniczonej widoczności przy ocenie sytuacji na drodze.